Η ιρανική ηγεσία φαίνεται να ακολουθεί μια στρατηγική ισορροπιών στις συνομιλίες με τις Ηνωμένες Πολιτείες, επιδιώκοντας αφενός την άρση οικονομικών πιέσεων και αφετέρου τη διατήρηση των βασικών στοιχείων του πυρηνικού της προγράμματος, σύμφωνα με ανάλυση της Wall Street Journal. Στόχος της Τεχεράνης είναι να αποφύγει κινήσεις που θα μπορούσαν να ενισχύσουν πολιτικά τον Ντόναλντ Τραμπ στο διπλωματικό πεδίο.
Παρά την πρόσφατη στρατιωτική ένταση, οι διαπραγματεύσεις δεν έχουν διακοπεί. Το Ιράν επιδιώκει την αποδέσμευση δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων από παγωμένα κεφάλαια και την πλήρη επιστροφή του στις διεθνείς αγορές πετρελαίου, επιδιώκοντας την ενίσχυση της πιεσμένης οικονομίας του.
Η ένταση κλιμακώθηκε μετά από επεισόδια στον Περσικό Κόλπο, με τις ΗΠΑ να ανακοινώνουν πλήγματα κατά ιρανικών στόχων στα Στενά του Ορμούζ και την Τεχεράνη να απαντά στρατιωτικά.
Ωστόσο, παρά τις συγκρούσεις, η ιρανική πλευρά έστειλε μήνυμα συνέχισης της διπλωματικής διαδικασίας. Ο επικεφαλής διαπραγματευτής Μοχάμαντ Μπαγέρ Γκαλιμπάφ παρέμεινε στο Κατάρ για συνομιλίες που αφορούν κρίσιμα ζητήματα, όπως η αποδέσμευση κεφαλαίων και η ασφάλεια των θαλάσσιων διαδρόμων.
Βασικό σημείο τριβής παραμένει το πυρηνικό πρόγραμμα, με την Τεχεράνη να απορρίπτει αιτήματα για πλήρη αποδόμησή του. Την ίδια στιγμή, ο Τραμπ εμφανίζεται να αναπροσαρμόζει τη στάση του ως προς τη διαχείριση του εμπλουτισμένου ουρανίου, αφήνοντας ανοιχτά διαφορετικά σενάρια, όπως η καταστροφή του ή η μεταφορά του υπό διεθνή εποπτεία.
Στο διπλωματικό πεδίο, χώρες όπως το Κατάρ, η Αίγυπτος και το Πακιστάν επιχειρούν να διαμεσολαβήσουν για την επίτευξη συμφωνίας, με βασικό ζητούμενο την αποδέσμευση ιρανικών κεφαλαίων που βρίσκονται στο εξωτερικό.
Στο εσωτερικό της χώρας, η οικονομική κατάσταση επιδεινώνεται, καθώς οι κυρώσεις και η γεωπολιτική ένταση εντείνουν τον πληθωρισμό και τις ελλείψεις, προκαλώντας κοινωνική δυσαρέσκεια. Παράλληλα, σκληροπυρηνικές φωνές εντός του καθεστώτος αντιδρούν στις διαπραγματεύσεις, χαρακτηρίζοντάς τες επιζήμιες.
Παρά τις εσωτερικές πιέσεις και τις εξωτερικές προκλήσεις, η ιρανική ηγεσία φαίνεται να διατηρεί τη διπλωματική οδό ως βασική επιλογή, θεωρώντας ότι η οικονομική ασφυξία αποτελεί μεγαλύτερο κίνδυνο για τη σταθερότητα της χώρας από την ίδια τη σύγκρουση.