Ένα ιδιαίτερο αστρονομικό φαινόμενο θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν όσοι στρέψουν το βλέμμα τους στον νυχτερινό ουρανό τα ξημερώματα της Δευτέρας 1ης Ιουνίου (στις 04:06 π.μ.).
Η επικείμενη πανσέληνος φέρει τον τίτλο της «Μπλε Σελήνης», ένας όρος που παρά το όνομά του δεν σχετίζεται με το χρώμα του φεγγαριού, αλλά με τον τρόπο υπολογισμού των σεληνιακών κύκλων.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, πρόκειται για τη λεγόμενη «μηνιαία» Μπλε Σελήνη –δηλαδή τη δεύτερη πανσέληνο που συμπίπτει μέσα στον ίδιο ημερολογιακό μήνα– ορισμός που καθιερώθηκε ιστορικά λόγω μιας παρερμηνείας του αρχικού «εποχικού» ορισμού (ο οποίος αφορούσε την τρίτη πανσέληνο μιας εποχής με τέσσερις πανσελήνους και θα επαναληφθεί τον Αύγουστο του 2032).
Η αποψινή πανσέληνος παρουσιάζει διπλό ενδιαφέρον, καθώς πέρα από «Μπλε» θα είναι και μια «Μικροσελήνη». Αυτό σημαίνει ότι ο δορυφόρος της Γης θα βρίσκεται στο απόγειό του, δηλαδή στη μέγιστη απόστασή του από τον πλανήτη μας, με αποτέλεσμα να φαίνεται περίπου 7% μικρότερος σε σχέση με μια μέση πανσέληνο και έως 14% μικρότερος από μια υπερπανσέληνο.
Το φαινόμενο θα εξελιχθεί καθώς το φεγγάρι θα κινείται προς την κατεύθυνση του λαμπρού αστέρα Αντάρη στον αστερισμό του Σκορπιού, προτού περάσει στον αστερισμό του Οφιούχου.
Αστρονομικά, το φαινόμενο της 13ης πανσελήνου μέσα στο ίδιο έτος προκύπτει περίπου κάθε δυόμισι χρόνια, επειδή οι 12 σεληνιακοί κύκλοι (διάρκειας 29,5 ημερών ο καθένας) αθροίζουν 354 ημέρες, αφήνοντας μια υστέρηση 11 ημερών από το ηλιοκεντρικό έτος. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Φεβρουάριος, λόγω των λίγων ημερών του, δεν μπορεί ποτέ να φιλοξενήσει Μπλε Σελήνη, ενώ όταν τυχαίνει να μην έχει καθόλου πανσέληνο, το φαινόμενο ονομάζεται «Μαύρη Σελήνη».
Τέλος, αν και η Μπλε Σελήνη είναι απλώς ένας ημερολογιακός όρος, το φέγγαρι έχει πάρει πράγματι γαλαζωπή απόχρωση στο παρελθόν, αλλά μόνο υπό ακραίες συνθήκες, όπως μετά από τεράστιες ηφαιστειακές εκρήξεις (π.χ. του Κρακατόα το 1883 ή του Πινατούμπο το 1991), όταν τα σωματίδια της στάχτης στην ατμόσφαιρα λειτούργησαν ως φυσικό φίλτρο του φωτός.