Μπορεί οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν να κατέληξαν σε μια αρχική συμφωνία για τον τερματισμό των εχθροπραξιών, ωστόσο διεθνείς αναλυτές προειδοποιούν ότι το πιο δύσκολο κομμάτι της διπλωματικής διαδικασίας μόλις ξεκινά.
Το μνημόνιο κατανόησης, το οποίο αναμένεται να υπογραφεί επίσημα στη Γενεύη, προβλέπει μια μεταβατική περίοδο 60 ημερών με σκοπό την επίλυση των βασικών αιτιών που πυροδότησαν την πολεμική σύρραξη.
Η εκεχειρία έγινε δεκτή με ανακούφιση στη Μέση Ανατολή, καθώς σηματοδοτεί το άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ, την πτώση των διεθνών τιμών του πετρελαίου και προσφέρει μια χαραμάδα ελπίδας στον Λίβανο, παρά τη συνεχιζόμενη ισραηλινή κατοχή στα εδάφη του.
Εντούτοις, η συμφωνία χαρακτηρίζεται ως ένα προσχέδιο διαλόγου και όχι ως το τελικό αποτέλεσμα αυτού, καθώς τα πιο ακανθώδη ζητήματα μετατέθηκαν για το μέλλον.
Το επίκεντρο των επόμενων διαπραγματεύσεων θα είναι το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης και η διαχείριση του αποθέματος 440 κιλών υψηλά εμπλουτισμένου ουρανίου.
Ήδη παρατηρείται χάσμα στις εκατέρωθεν δηλώσεις: η αμερικανική πλευρά, μέσω του Αντιπροέδρου Τζέι Ντι Βανς, υποστηρίζει ότι η συμφωνία περιλαμβάνει την επιστροφή των διεθνών επιθεωρητών με σκοπό την καταστροφή του αποθέματος, ενώ Ιρανοί αξιωματούχοι ξεκαθαρίζουν ότι οι συζητήσεις για το πυρηνικό τους πρόγραμμα θα ξεκινήσουν από μηδενική βάση μετά τις υπογραφές.
Επιπλέον, σύμφωνα με ιρανικές πηγές, η συμφωνία προβλέπει τη σταδιακή αποδέσμευση 24 δισεκατομμυρίων δολαρίων από παγωμένα ιρανικά περιουσιακά στοιχεία, γεγονός που η Ουάσιγκτον αρνείται, ενώ από την ατζέντα των συνομιλιών αφαιρέθηκαν πλήρως το πυραυλικό πρόγραμμα του Ιράν και η στήριξη σε ένοπλες οργανώσεις της περιοχής, παρά τις αρχικές αμερικανικές αξιώσεις.
Η επιτυχία της επόμενης φάσης θα κριθεί από τη σειρά των αμοιβαίων υποχωρήσεων και το επίπεδο εμπιστοσύνης, το οποίο βρίσκεται στο ναδίρ μετά την αμερικανική αποχώρηση από τη συμφωνία του 2015 (JCPOA) και το στρατιωτικό πλήγμα της 28ης Φεβρουαρίου.
Το Ιράν επιδιώκει να εξασφαλίσει την οικονομική ανακούφιση και την άρση των κυρώσεων προτού προχωρήσει σε μη αναστρέψιμες πυρηνικές παραχωρήσεις, χρησιμοποιώντας τη διαχείριση του Στενού του Ορμούζ ως μοχλό πίεσης.
Την ίδια στιγμή, επικριτές της κυβέρνησης Τραμπ, ανάμεσά τους και πρώην αξιωματούχοι της κυβέρνησης Ομπάμα, ασκούν έντονη κριτική, σημειώνοντας ότι οι ΗΠΑ βρίσκονται πλέον σε δυσμενέστερη διαπραγματευτική θέση συγκριτικά με την προπολεμική περίοδο, έχοντας περιορίσει την ατζέντα και πασχίζοντας απλώς να επαναφέρουν το καθεστώς ελεύθερης ναυσιπλοΐας που ίσχυε πριν από τη σύγκρουση.
Οι επόμενες 60 ημέρες θα δείξουν αν αυτή η συμφωνία μπορεί να αποτελέσει τη βάση για μια μόνιμη ειρήνη ή αν απλώς μεταθέτει χρονικά την επόμενη κρίση.