Η πρόσφατη αποκάλυψη του Nordic Monitor, σύμφωνα με την οποία ύποπτος με διασυνδέσεις με την Αλ Κάιντα φέρεται να συνδεόταν με σχέδιο επίθεσης εναντίον Αμερικανών στρατιωτών σε βάση στην Τουρκία, δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη υπόθεση τρομοκρατίας. Είτε επιβεβαιωθεί πλήρως, είτε όχι, φωτίζει ένα ευρύτερο και πιο ανησυχητικό φαινόμενο, αυτό της σταδιακής μετατροπής της Τουρκίας σε χώρο, όπου οργανώσεις και δίκτυα του ακραίου πολιτικού Ισλάμ βρίσκουν ολοένα μεγαλύτερο περιθώριο δράσης και επιρροής.
Το δημοσίευμα έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά εξελίξεων, που προκαλούν προβληματισμό στις δυτικές πρωτεύουσες. Τις τελευταίες εβδομάδες, αραβικά μέσα ενημέρωσης μετέδωσαν, ότι η Χαμάς έχει μεταφέρει σημαντικό μέρος της πολιτικής και οργανωτικής της δραστηριότητας στην Τουρκία, μετά τις πιέσεις που αντιμετώπισε σε άλλες χώρες της περιοχής. Παράλληλα, ο Ερντογάν εξακολουθεί να χαρακτηρίζει δημόσια τη Χαμάς «απελευθερωτικό κίνημα» και όχι τρομοκρατική οργάνωση, σε πλήρη αντίθεση με τη θέση των ΗΠΑ, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.
Η εικόνα αυτή δεν μπορεί να εξεταστεί αποσπασματικά. Εδώ και χρόνια, διεθνείς αναλύσεις, εκθέσεις και έρευνες έχουν επισημάνει τη λειτουργία της Τουρκίας ως διαύλου μετακίνησης, φιλοξενίας ή υποστήριξης προσώπων και δικτύων, που συνδέονται με ισλαμιστικές οργανώσεις, ιδιαίτερα κατά τα πρώτα χρόνια του πολέμου στη Συρία. Παράλληλα, η Άγκυρα επένδυσε συστηματικά σε ένα ευρύτερο δίκτυο θρησκευτικής και πολιτικής επιρροής μέσω οργανισμών, ιδρυμάτων και εκπαιδευτικών δομών, επιχειρώντας να ενισχύσει την παρουσία της στον σουνιτικό μουσουλμανικό κόσμο.
Η πολιτική αυτή δεν είναι αποτέλεσμα συγκυριακών επιλογών. Αντανακλά μια βαθύτερη στρατηγική αντίληψη, σύμφωνα με την οποία η Τουρκία φιλοδοξεί να αναδειχθεί σε κυρίαρχο πολιτικό εκφραστή του σουνιτικού πολιτικού Ισλάμ. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι σχέσεις με τη Δύση δεν αποτελούν πλέον σταθερό στρατηγικό προσανατολισμό, αλλά εργαλείο εξυπηρέτησης εθνικών συμφερόντων, το οποίο ενεργοποιείται ή παραμερίζεται ανάλογα με τις περιστάσεις.
Την ίδια στιγμή, η εσωτερική εξέλιξη της Τουρκίας ενισχύει αυτή την πορεία. Η εκπαιδευτική πολιτική, η δημόσια ρητορική και μεγάλο μέρος των φιλοκυβερνητικών μέσων ενημέρωσης καλλιεργούν εδώ και χρόνια ένα έντονο κλίμα κατά της Δύσης, παρουσιάζοντας συχνά τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και την Ευρώπη ως αντιπάλους της Τουρκίας και του Ισλάμ. Πρόκειται για μια ιδεολογική μετατόπιση, που επηρεάζει τη νέα γενιά και διαμορφώνει διαφορετικές αντιλήψεις για τη θέση της χώρας στον κόσμο.
Το πραγματικό ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν η Τουρκία εξακολουθεί να είναι μέλος του ΝΑΤΟ... Είναι αν εξακολουθεί να συμμερίζεται τις στρατηγικές αντιλήψεις και τις προτεραιότητες ασφαλείας της Συμμαχίας. Γιατί μια χώρα μπορεί να παραμένει θεσμικά στη Δύση, αλλά να ακολουθεί μια εξωτερική πολιτική, που αποκλίνει ολοένα περισσότερο από τις αξίες, τις επιλογές και τα συμφέροντα πάνω στα οποία οικοδομήθηκε η δυτική συμμαχία. Και αυτό είναι ένα ερώτημα που οι δυτικές πρωτεύουσες δεν μπορούν πλέον να αποφεύγουν.
ΠΗΓΗ: tomanifesto.gr