Η αποφυγή καταδίκης από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ της κύρωσης του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου, από την Εθνοσυνέλευση της Λιβύης, προσθέτει μια κρίσιμη διάσταση στις γεωπολιτικές εξελίξεις.
Η κοινωνική οργή στη Γαλλία έχει πραγματικές αιτίες. Η ακρίβεια, οι ελλείψεις στην εκπαίδευση και η φθορά της πολιτικής εξουσίας δεν αποτελούν κατασκευάσματα ξένων υπηρεσιών.
Η αναντιστοιχία ανάμεσα στη θεσμική υποδοχή και στον θόρυβο των αντιδράσεων είναι το πρώτο στοιχείο που δεν πρέπει να χαθεί: Οι διαμαρτυρόμενοι δεν εκπροσωπούν το σύνολο της Βουλγαρικής κοινωνίας και Εκκλησίας, η οποία άλλωστε προσκάλεσε τον Οικουμενικό Πατριάρχη.
Η Άγκυρα επιχειρεί να αποκλείσει τα ισραηλινά κυβερνητικά αεροσκάφη, αλλά ο στενότερος σύμμαχός της υποδέχεται τον Ισραηλινό πρόεδρο και συζητά μαζί του την εμβάθυνση της στρατηγικής συνεργασίας. Η εξέλιξη αποκτά ιδιαίτερο βάρος επειδή έρχεται ενώ το Μπακού αποκρούει τουρκικές παρεμβάσεις για τη μαντίλα στα σχολεία του.
Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις καλούνται να εξηγήσουν στους πολίτες τους γιατί επιμένουν σε μια πολιτική που έχει κόστος, όταν ο βασικός τους σύμμαχος εμφανίζεται έτοιμος να την παρακάμψει. Και εδώ ακριβώς ανοίγει το πολιτικό πεδίο για τις δυνάμεις, που υπόσχονται ρήξη με το κατεστημένο.
Η συμφωνία Τραμπ-Πούτιν δημιουργεί ένα εντυπωσιακό γεωπολιτικό παράδοξο: Η αποτελεσματικότερη, ίσως, ουκρανική επιχείρηση εναντίον της ρωσικής πολεμικής οικονομίας οδήγησε τελικά την Ουάσιγκτον να χαλαρώσει τις κυρώσεις και να συνεννοηθεί απευθείας με τη Μόσχα.
Τρία χρόνια μετά, η 7η Οκτωβρίου παραμένει κάτι περισσότερο από την πιο αιματηρή τρομοκρατική επίθεση στην ιστορία του Ισραήλ. Ήταν μια επιχείρηση με ευρύτερο στρατηγικό στόχο…
Το πάρανομο τουρκολιβυκό μνημόνιο αναδεικνύεται σε πεδίο σύγκλισης των ελληνικών και των ισραηλινών συμφερόντων. Η Αθήνα αντιμετωπίζει μια προκλητικά αυθαίρετη χάραξη, που παρακάμπτει τα δικαιώματα των ελληνικών νησιών.
Η Άγκυρα επιχειρεί να μετατρέψει την de facto διχοτόμηση της Μεγαλονήσου σε de jure διαίρεση, δημιουργώντας τετελεσμένα, που υπηρετούν την επιδίωξη αναγνώρισης δύο χωριστών κρατών.
Το σκάνδαλο των επενδυτικών κεφαλαίων στην Τουρκία φωτίζει το επικίνδυνο υπόστρωμα του καθεστώτος Ερντογάν: Όταν η εξουσία συγκεντρώνεται σε έναν άνθρωπο και οι ανεξάρτητοι έλεγχοι αποδυναμώνονται, η ατιμωρησία μπορεί να επικρατήσει.
Οι σημερινές υπερδυνάμεις διαθέτουν πυρηνικά όπλα και εκτεταμένες οικονομικές διασυνδέσεις. Αυτά αυξάνουν δραματικά το κόστος του πολέμου, χωρίς να αποκλείουν το λάθος.
Μια κατασκευασμένη καταγγελία εναντίον ενός υποψηφίου... Ένα βίντεο με το λογότυπο γνωστού τηλεοπτικού δικτύου που το δίκτυο δεν παρήγαγε ποτέ... Δεκάδες λογαριασμοί, που αναπαράγουν την ίδια «είδηση», ώσπου η διάψευση να φτάσει καθυστερημένα... Αυτή είναι η εκλογική παρέμβαση που καταγράφουν ερευνητές και γερμανικές αρχές:
Η ειρωνεία, με αφορμή την νέα ανάφλεξη στην Αραβική χερσόνησο, είναι ότι, τελικά, η κρίση με τους Χούθι, αντί να αναδείξει την αξία του «Συμφώνου της Μέκκας», ενδέχεται να αναδείξει την αξία μιας υπόγειας συνεννόησης με το Ισραήλ και τα Εμιράτα.
Η προέλαση των Χούθι στις δυτικές ακτές της Υεμένης και η αυξανόμενη απειλή κατά της Σαουδικής Αραβίας δεν αποτελούν απλώς ακόμη μία αναζωπύρωση ενός ξεχασμένου πολέμου.
Στις εκλογές της 6ης Σεπτεμβρίου στη Σαξονία-Άνχαλτ, το AfD συγκέντρωσε 43,8%. Η εύκολη αντίδραση είναι να καταγγελθεί η επιστροφή της Ακροδεξιάς στη Γερμανία. Η αναγκαία ερώτηση είναι δυσκολότερη: Πώς ένα κόμμα με τέτοιες θέσεις έπεισε σχεδόν τους μισούς ψηφοφόρους ενός κρατιδίου να το επιλέξουν;
Η Άγκυρα επιχειρεί να δημιουργήσει ένα καθεστώς προληπτικού βέτο πάνω στις ελληνικές αποφάσεις. Το μήνυμα είναι σαφές: η Ελλάδα δεν πρέπει να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα, δεν πρέπει να αποκτά στρατηγικό πλεονέκτημα, δεν πρέπει να οικοδομεί ισχυρές περιφερειακές συμμαχίες και δεν πρέπει να προχωρεί σε έργα που ακυρώνουν στην πράξη τη «Γαλάζια Πατρίδα».
Το σχέδιο έχει δύο προϋποθέσεις: 360 ψήφους για να ανοίξει ο δρόμος προς τις κάλπες και ένα κύμα εθνικής συσπείρωσης για να τις κερδίσει. Το κουρδικό άνοιγμα μπορεί να του προσφέρει τις πρώτες. Μια κρίση στο Αιγαίο ή τη Συρία θα μπορούσε να του προσφέρει το δεύτερο.
Αυτό που αλλάζει την ισορροπία στην Αν. Μεσόγειο είναι η προοπτική να δημιουργηθεί από το Αιγαίο μέχρι το Ισραήλ ένα στρατηγικό δίκτυο στο οποίο Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ θα βλέπουν νωρίτερα, θα γνωρίζουν περισσότερα και -αν χρειαστεί- θα μπορούν να αντιδρούν ταχύτερα!
Μια χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ ενισχύει στρατιωτικούς σχηματισμούς με αντικειμενικά επιθετικό προσανατολισμό απέναντι σε μία άλλη χώρα-μέλος της Συμμαχίας και στα ζωτικά συμφέροντα δύο κρατών-μελών της ΕΕ: Ελλάδας και Κύπρου.
