Η κρίση της δημοκρατίας δεν είναι προϊόν της ψηφιακής εποχής ούτε αποτέλεσμα μιας συγκυριακής πολιτικής φθοράς. Οι ίδιοι οι αρχαίοι Έλληνες, που γέννησαν τη δημοκρατία, είχαν ήδη καταγράψει, με εντυπωσιακό τρόπο, τους κινδύνους που την απειλούν.
Η συζήτηση, που άνοιξε ο Εμμανουέλ Μακρόν, στο πλαίσιο των πρόσφατων παρεμβάσεών του για τη ρύθμιση του ψηφιακού χώρου και ειδικότερα κατά τη δημόσια τοποθέτησή του για την αντιμετώπιση της παραπληροφόρησης και των ψεύτικων λογαριασμών στην Ευρώπη, δεν είναι μια ακόμη τεχνοκρατική παρέμβαση
Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία όπου οι πόλεμοι δεν κρίνονται στο πεδίο της μάχης, αλλά στη στιγμή της παύσης τους. Εκεί όπου η στρατιωτική επιτυχία συναντά την πολιτική απόφαση.
Η συστηματική πίεση προς μη σουνιτικές κοινότητες (Χριστιανούς, Κούρδους, Δρούζους) δεν είναι τυχαία. Εντάσσεται σε μια ευρύτερη στρατηγική ελέγχου εδάφους μέσω πληθυσμιακής αναδιάταξης.
Για τα κράτη του Κόλπου, ο μεγάλος φόβος δεν είναι μόνο ο πόλεμος. Είναι μια μισή ειρήνη, που θα αφήσει ζωντανό τον μηχανισμό της επόμενης κρίσης στην περιοχή..!
Η συζήτηση για ένα νέο σχέδιο ειρήνευσης στη Μέση Ανατολή μοιάζει, εκ πρώτης όψεως, με προσπάθεια σταθεροποίησης. Στην πραγματικότητα, ενδέχεται να λειτουργεί ως καταλύτης για κάτι βαθύτερο:
Ο Γιούργκεν Χάμπερμας υπήρξε μια από τις σημαντικότερες μορφές της μεταπολεμικής ευρωπαϊκής σκέψης, συνδέοντας τη φιλοσοφία με την πολιτική πράξη και τη δημοκρατική ευθύνη
Οι τελευταίες εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, με τις πυραυλικές επιθέσεις και τη χρήση drones στο πλαίσιο της σύγκρουσης γύρω από το Ιράν, έφεραν στο φως μια αδυναμία που για χρόνια περνούσε σχεδόν απαρατήρητη: το σοβαρό κενό της Τουρκίας στην αντιβαλλιστική και αντιαεροπορική προστασία του εναέριου χώρου της.
Η Τουρκία βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με μια γεωπολιτική πραγματικότητα που σε μεγάλο βαθμό η ίδια συνέβαλε να διαμορφώσει. Η κρίση στη Μέση Ανατολή δεν περιορίζει απλώς τα περιθώρια ελιγμών της Άγκυρας, αλλά απειλεί να αναδιατάξει ολόκληρο το περιφερειακό σύστημα ισχύος με τρόπους που ενδέχεται να λειτουργήσουν εις βάρος της.
Στην Ελλάδα επιμένει εδώ και χρόνια μια βολική αυταπάτη: Ότι το πρόβλημα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις είναι κυρίως ο Ερντογάν και ότι μια ενδεχόμενη αλλαγή εξουσίας στην Άγκυρα θα οδηγούσε αυτομάτως σε πιο ήπιες και προβλέψιμες σχέσεις με την Ελλάδα.
Για δεκαετίες, η Ένωση επένδυσε στην «ήπια ισχύ» -τον πολιτισμό, τις αξίες, το δίκαιο- πιστεύοντας, ότι ο κόσμος θα ακολουθήσει το παράδειγμά της. Όμως, στον τραχύ 21ο αιώνα, η ήπια ισχύς χωρίς την σκληρή ισχύ, μοιάζει με… εκκλησιαστικό κήρυγμα και μάλιστα σε… ώτα μη ακουόντων.
Το ερώτημα για το καθεστώς της Τεχεράνης δεν είναι αν θα αντέξει τους βομβαρδισμούς. Είναι αν μπορεί να επιβιώσει της απώλειας του ίδιου του θεσμικού και ιδεολογικού του πυρήνα χωρίς να μεταβληθεί βαθιά -ίσως ανεπιστρεπτί- η φύση του..!
