Οι περισσότερες αναλύσεις για την Τουρκία εστιάζουν δικαιολογημένα στον νεοοθωμανισμό, στον ισλαμικό συντηρητισμό του καθεστώτος Ερντογάν ή στις σχέσεις της Άγκυρας με οργανώσεις και δίκτυα που προκαλούν ανησυχία στη Δύση και στη Μέση Ανατολή.
Τα θλιβερά γεγονότα στη Σβέρνιτσα δεν αφορούν μόνο μια επένδυση. Αφορούν το κατά πόσο η Αλβανία είναι διατεθειμένη να θυσιάσει τα δικαιώματα της ελληνικής μειονότητας στον βωμό ενός μοντέλου ανάπτυξης, που δοκιμάζει τα όρια του κράτους δικαίου και της –όποιας– ευρωπαϊκής αξιοπιστίας της.
Η Άγκυρα θεωρεί ότι η Δύση δεν έχει πλέον την πολυτέλεια να τη χάσει και ακριβώς πάνω σε αυτή την πεποίθηση οικοδομεί την εσωτερική και εξωτερική της επιθετικότητα.
Οι τελευταίες εξελίξεις στην Τουρκία δεν αποτελούν μια ακόμη εσωτερική πολιτική κρίση. Συνιστούν ένα σοβαρό τεστ για τη δημοκρατία στην ίδια τη χώρα, αλλά και ένα τεστ αξιοπιστίας για τη Δύση. Και μέχρι στιγμής, η Δύση αποτυγχάνει παταγωδώς.
Ένα μόλις 24ώρο μετά την «μαύρη επέτειο» της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού, η Τουρκία δείχνει να στέλνει ένα μήνυμα, που υπερβαίνει κατά πολύ τη συγκυρία...
Η Άγκυρα επιχειρεί να δημιουργήσει την εικόνα, ότι με μια απλή εσωτερική νομοθετική πράξη αρκεί για να μετατρέψει μονομερείς διεκδικήσεις σε διεθνή πραγματικότητα.
Η Άγκυρα παρακολουθεί στενά αυτές τις εξελίξεις, καθώς κάθε εστία πίεσης προς την Ελλάδα στα βόρεια σύνορά της λειτουργεί αντικειμενικά υπέρ της τουρκικής στρατηγικής στην Ανατολική Μεσόγειο.
Οι μεγάλες δυνάμεις και οι περιφερειακοί παίκτες δεν συγκρούονται μόνο για γη ή επιρροή. Συγκρούονται και για τον έλεγχο των δικτύων ισχύος του 21ου αιώνα!
Η νέα παρέμβαση του Ντόναλντ Τραμπ δεν αποτελεί μια ακόμη υπερβολή του αμερικανού προέδρου. Συνιστά μια σαφή στρατηγική δήλωση με πολλαπλούς αποδέκτες και, κυρίως, με έναν βασικό στόχο: Τη Γερμανία!
«Το πιάνο δεν έχει λάθος νότες, υπάρχουν μόνο λάθος άνθρωποι που τις παίζουν». Με αυτή την αφοπλιστική φράση, ο Τελόνιους Μονκ δεν περιέγραψε μόνο τη μουσική του ιδιοφυΐα, αλλά παρέδωσε, εν αγνοία του, ένα άτυπο εγχειρίδιο ανάγνωσης της σύγχρονης γεωπολιτικής.
Η κρίση της δημοκρατίας δεν είναι προϊόν της ψηφιακής εποχής ούτε αποτέλεσμα μιας συγκυριακής πολιτικής φθοράς. Οι ίδιοι οι αρχαίοι Έλληνες, που γέννησαν τη δημοκρατία, είχαν ήδη καταγράψει, με εντυπωσιακό τρόπο, τους κινδύνους που την απειλούν.
Η συζήτηση, που άνοιξε ο Εμμανουέλ Μακρόν, στο πλαίσιο των πρόσφατων παρεμβάσεών του για τη ρύθμιση του ψηφιακού χώρου και ειδικότερα κατά τη δημόσια τοποθέτησή του για την αντιμετώπιση της παραπληροφόρησης και των ψεύτικων λογαριασμών στην Ευρώπη, δεν είναι μια ακόμη τεχνοκρατική παρέμβαση
Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία όπου οι πόλεμοι δεν κρίνονται στο πεδίο της μάχης, αλλά στη στιγμή της παύσης τους. Εκεί όπου η στρατιωτική επιτυχία συναντά την πολιτική απόφαση.
Η συστηματική πίεση προς μη σουνιτικές κοινότητες (Χριστιανούς, Κούρδους, Δρούζους) δεν είναι τυχαία. Εντάσσεται σε μια ευρύτερη στρατηγική ελέγχου εδάφους μέσω πληθυσμιακής αναδιάταξης.
