Στο Πεκίνο πραγματοποιήθηκε συνάντηση κορυφής μεταξύ του Κινέζου Προέδρου Σι Τζινπίνγκ και του Βασιλιά της Ιορδανίας Αμπντάλα Β΄, με επίκεντρο την αποκλιμάκωση της έντασης στη Μέση Ανατολή, την εδραίωση της εκεχειρίας στη Γάζα και την προώθηση μιας βιώσιμης λύσης στο Παλαιστινιακό.
Οι δύο ηγέτες επιβεβαίωσαν την πλήρη ταύτιση των θέσεών τους για την ανάγκη τερματισμού της ισραηλινής κατοχής και την ίδρυση ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του 1967 με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ, υπογραμμίζοντας παράλληλα τη σημασία της διατήρησης της εκεχειρίας μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν και της ελεύθερης ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ.
Πέρα από τις διπλωματικές διακηρύξεις, η συνάντηση αναδεικνύει τους βαθύτερους γεωπολιτικούς υπολογισμούς του Πεκίνου. Η Κίνα επιδιώκει να αξιοποιήσει τη συμμετοχή της Ιορδανίας στο Συμβούλιο Ειρήνης και Ασφάλειας του ΟΗΕ και στη Διεθνή Δύναμη Σταθεροποίησης (ISF) στη Γάζα για να ενισχύσει την παρουσία της στην περιοχή και να παρακολουθεί από κοντά τις αμερικανικές αμυντικές ρυθμίσεις.
Το κινεζικό στρατιωτικό και διπλωματικό κατεστημένο αναλύει προσεκτικά τη δομή αυτών των διεθνών δυνάμεων, χρησιμοποιώντας τις εξελίξεις στη Γάζα ως μελέτη περίπτωσης για τη διαχείριση μελλοντικών διεθνών αμφισβητήσεων, όπως το ζήτημα της Ταϊβάν.
Παράλληλα, το Πεκίνο στηρίζει σταθερά τη διακυβέρνηση της Γάζας από τους ίδιους τους Παλαιστίνιους, απορρίπτοντας έξωθεν επιβαλλόμενες λύσεις και διασφαλίζοντας ρόλο στη μελλοντική ανασυγκρότηση της περιοχής.
Από την πλευρά του, το Αμάν λειτουργεί ως κομβικός και σταθερός εταίρος για την Κίνα, προσφέροντας γεωγραφική και οικονομική πρόσβαση μέσω της πρωτοβουλίας «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος» (Belt and Road) και του στρατηγικού λιμανιού της Άκαμπα.
Η συνεργασία των δύο χωρών επεκτείνεται σε τομείς αιχμής, όπως η ψηφιακή οικονομία, η τεχνητή νοημοσύνη, οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και οι υποδομές, ενώ υπεγράφη σειρά νέων διμερών συμφωνιών.
Για την Ιορδανία, η εμβάθυνση των σχέσεων με το Πεκίνο δεν συνιστά τη δημιουργία μιας νέας στρατιωτικής συμμαχίας σε αντικατάσταση της Ουάσινγκτον, αλλά μια συνειδητή στρατηγική διαφοροποίησης των εταίρων της.
Με αυτόν τον τρόπο, το Αμάν αποκτά αυξημένο διπλωματικό βάρος στα διεθνή φόρουμ για την προάσπιση των αραβικών συμφερόντων, ενώ η Κίνα εδραιώνει τον ρόλο της ως αξιόπιστος, ισορροπημένος διαμεσολαβητής απέναντι στη μονομερή αμερικανική κυριαρχία στη Μέση Ανατολή.