Η εύρεση φοιτητικής στέγης εξελίσσεται σε έναν από τους μεγαλύτερους εφιάλτες για τους πρωτοετείς φοιτητές και τις οικογένειές τους αμέσως μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των Πανελλαδικών εξετάσεων.
Η ραγδαία άνοδος των τιμών στα μισθώματα καθιστά την αναζήτηση σπιτιού ένα δυσβάσταχτο εμπόδιο, αναγκάζοντας την πλειονότητα των νέων που μετακομίζουν σε άλλη πόλη να αναζητήσουν παράλληλα εργασία προκειμένου να καλύψουν τα βασικά έξοδα διαβίωσης.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του Πανελλαδικού Δικτύου E-Real Estates, οι ζητούμενες τιμές ενοικίασης σε ακίνητα κατάλληλα για φοιτητές έχουν σημειώσει αύξηση που αγγίζει το 75% από το 2017 έως σήμερα.
Το πρόβλημα εμφανίζεται ιδιαίτερα οξυμένο σε δημοφιλείς τουριστικές και νησιωτικές περιοχές, όπως η Καλαμάτα, τα Χανιά, η Ρόδος και η Κέρκυρα, ενώ στην Αθήνα η κατάσταση περιγράφεται ως δραματική.
Στην πρωτεύουσα, επτά στα δέκα διαθέσιμα ακίνητα έως 50 τετραγωνικά μέτρα ενοικιάζονται πάνω από 500 ευρώ τον μήνα, ενώ ακόμη και σε παραδοσιακά φθηνές γειτονιές ή περιοχές εκτός κέντρου, το μεσοσταθμικό ενοίκιο κυμαίνεται μεταξύ 500 και 650 ευρώ.
Η κρίση της στεγαστικής αγοράς αποτυπώνεται χαρακτηριστικά σε περιοχές όπως του Ζωγράφου, όπου ένα ανακαινισμένο και επιπλωμένο μικρό διαμέρισμα μόλις 35 τετραγωνικών μπορεί να φτάσει έως και τα 750 ευρώ, ενώ για ένα δυάρι οι τιμές αγγίζουν ακόμα και τα 800 ευρώ.
Παράλληλα, στην Πλατεία Βικτωρίας καταγράφεται διπλασιασμός των τιμών σε σχέση με το 2019, καθώς τα μισθώματα πλέον κυμαίνονται από 550 έως 680 ευρώ. Το φαινόμενο αυτό δεν περιορίζεται πλέον στις κλασικές φοιτητικές πιάτσες, αλλά έχει επεκταθεί σχεδόν στο σύνολο των αθηναϊκών γειτονιών.
Πίσω από τους αριθμούς, η καθημερινότητα των φοιτητών περιγράφεται από συνεχή αβεβαιότητα και ψυχολογική πίεση. Η ανάγκη για κάλυψη του ενοικίου, των λογαριασμών και της διατροφής εξανεμίζει το οικογενειακό εισόδημα, ειδικά σε περιπτώσεις όπου η αγοραστική δύναμη των γονέων έχει περιοριστεί δραστικά.
Αυτό αναγκάζει τους νέους να εισέρχονται πρόωρα στην αγορά εργασίας —συχνά με χαμηλούς μισθούς και χωρίς πλήρη ασφάλιση— με αποτέλεσμα τα υποτιθέμενα «καλύτερα χρόνια της ζωής τους» να αναλώνονται σε εξαντλητικά ωράρια, περιορισμό της κοινωνικής ζωής και διαρκές άγχος επιβίωσης.