Η συμφωνία του Ντόναλντ Τραμπ με τον Βλαντίμιρ Πούτιν για τη διοχέτευση ρωσικού ντίζελ στην αμερικανική και την παγκόσμια αγορά δημιουργεί ένα εντυπωσιακό γεωπολιτικό παράδοξο: Η αποτελεσματικότερη, ίσως, ουκρανική επιχείρηση εναντίον της ρωσικής πολεμικής οικονομίας οδήγησε τελικά την Ουάσιγκτον να χαλαρώσει τις κυρώσεις και να συνεννοηθεί απευθείας με τη Μόσχα.
Τα ουκρανικά πλήγματα στα ρωσικά διυλιστήρια δεν είναι τυχαίες ή συμβολικές ενέργειες. Αποσκοπούν στη μείωση των εσόδων, που χρηματοδοτούν τη ρωσική πολεμική μηχανή, στην πρόκληση ελλείψεων στο εσωτερικό της Ρωσίας και στην αύξηση του οικονομικού κόστους του πολέμου για τον Πούτιν.
Από τη σκοπιά του Κιέβου, πρόκειται για απολύτως ορθολογική στρατηγική... Αφού η Ρωσία καταστρέφει το ουκρανικό ενεργειακό σύστημα, η Ουκρανία απαντά εκεί όπου μπορεί να πλήξει τον αντίπαλό της περισσότερο.
Η επιτυχία, όμως, αυτών των επιθέσεων έχει συνέπειες που υπερβαίνουν το ρωσοουκρανικό μέτωπο.
Η μείωση της ρωσικής παραγωγής και ο περιορισμός των εξαγωγών επιδείνωσαν μια ήδη οξεία παγκόσμια κρίση ντίζελ, την οποία είχαν προκαλέσει οι πολεμικές συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή, τα προβλήματα στα Στενά του Ορμούζ και οι περιορισμένες δυνατότητες των διεθνών διυλιστηρίων.
Το κόστος πέρασε στις μεταφορές, στη γεωργία, στη βιομηχανία και τελικά στους καταναλωτές της Ευρώπης και των ΗΠΑ.
Εδώ εμφανίζεται το κλασικό «δίλημμα των συμμάχων», όπως το περιέγραψε ο Αμερικανός πολιτικός επιστήμονας και θεωρητικός Γκλεν Σνάιντερ και το ανέπτυξε στο έργο του «Alliance Politics», κατά το οποίο ο ισχυρός σύμμαχος προβληματίζεται ταυτόχρονα για δύο ενδεχόμενα: Την εγκατάλειψη του ασθενέστερου εταίρου του και την εμπλοκή του σε μια σύγκρουση για συμφέροντα τα οποία δεν συμμερίζεται πλήρως.
Η Ουκρανία φοβάται ότι η Δύση, κουρασμένη από τον πόλεμο και πιεζόμενη από το οικονομικό κόστος, θα επιδιώξει έναν συμβιβασμό εις βάρος της. Οι ΗΠΑ, αντιθέτως, φοβούνται ότι οι ουκρανικές επιχειρήσεις αυξάνουν τις τιμές, περιορίζουν τη διπλωματική τους ελευθερία και τις ωθούν σε βαθύτερη αντιπαράθεση με τη Ρωσία.
Επιδιώκει, λοιπόν, ο Ζελένσκι να σύρει τις ΗΠΑ και την Ευρώπη σε σύγκρουση με τη Μόσχα; Δεν μπορεί να αποδειχθεί ότι αυτό αποτελεί συνειδητό του στόχο. Είναι όμως σαφές, ότι το Κίεβο επιχειρεί να διαμορφώσει τις επιλογές των συμμάχων του.
Πλήττοντας έναν κρίσιμο πυλώνα της ρωσικής οικονομίας, αυξάνει το κόστος της αδράνειας και δυσκολεύει μια επιστροφή στην κανονικότητα χωρίς προηγούμενη διευθέτηση του πολέμου. Δεν αρνείται κάθε ενεργειακή εκεχειρία, αλλά απαιτεί αμοιβαιότητα, δηλαδή παύση των ουκρανικών επιθέσεων στα ρωσικά διυλιστήρια, μόνο εφόσον η Μόσχα σταματήσει να καταστρέφει τις ενεργειακές υποδομές της Ουκρανίας.
Ο Τραμπ επέλεξε διαφορετικά... Αντί να αυξήσει την πίεση στον Πούτιν, άνοιξε προσωρινά τον δρόμο για το ρωσικό ντίζελ. Η κίνηση μπορεί να προσφέρει πρόσκαιρη ανακούφιση στις αγορές, αλλά ταυτόχρονα αποδυναμώνει το καθεστώς των κυρώσεων και προσφέρει νέα έσοδα στη ρωσική πολεμική οικονομία.
Έτσι, η τακτική επιτυχία της Ουκρανίας κινδυνεύει να μετατραπεί σε στρατηγικό μπούμερανγκ.
Στις συμμαχίες, άλλωστε, δεν αρκεί να πλήττεις αποτελεσματικά τον εχθρό, πρέπει να γνωρίζεις και πόσο κόστος είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν οι φίλοι σου..!
ΠΗΓΗ: tomanifesto.gr