Η Τουρκία εξελίσσεται σε μια απειλή ανάλογη με εκείνη του Ιράν, χρησιμοποιώντας τον «μανδύα» του ΝΑΤΟ για να καλύψει τις νεο-οθωμανικές της φιλοδοξίες και τη στρατηγική του «επιτήδειου ουδέτερου» που στοχεύει στην περιφερειακή ηγεμονία.
Πέρα από τα επίσημα διπλωματικά πρωτόκολλα, το κυβερνών κόμμα της Τουρκίας (AKP) έχει οικοδομήσει έναν σκοτεινό και ακραία ιδεολογικό μηχανισμό εσωτερικής επικοινωνίας, ο οποίος ξεπερνά σε φανατισμό ακόμα και τα ιστορικά απολυταρχικά καθεστώτα.
