Η σύλληψη τεσσάρων ατόμων στο Λονδίνο, κατηγορούμενων για κατασκοπεία υπέρ του Ιράν, αναδεικνύει την εφιαλτική πραγματικότητα ενός «δεύτερου μετώπου» που δρα ανενόχλητο στην καρδιά των ευρωπαϊκών πόλεων.
Καθώς η ιεραρχία του ιρανικού καθεστώτος καταρρέει, τα δίκτυα των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC) που έχουν χτιστεί εδώ και δεκαετίες δεν αδρανοποιούνται — αντιθέτως, φαίνεται να απελευθερώνονται από κάθε περιορισμό, θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο εβραϊκές κοινότητες και ευρωπαίους πολίτες.
Το δίκτυο των «εγκληματιών-πρακτόρων»
Η στρατηγική του Ιράν έχει αλλάξει ριζικά. Σύμφωνα με αναφορές των μυστικών υπηρεσιών (DGSI), η Τεχεράνη χρησιμοποιεί πλέον συστηματικά το οργανωμένο έγκλημα ως «proxy» (εντολοδόχο), αναθέτοντας σε εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου επιθέσεις και παρακολουθήσεις. Αυτή η «εργολαβική» τρομοκρατία καθιστά τον εντοπισμό των δραστών εξαιρετικά δύσκολο, καθώς πολλοί από τους εμπλεκόμενους αγνοούν ότι εξυπηρετούν τα σχέδια ενός ξένου κράτους.
Μια κλιμακούμενη απειλή
Επιθέσεις σε όλη την Ευρώπη: Από βομβαρδισμούς συναγωγών στο Βέλγιο και την Ολλανδία μέχρι περιστατικά στην Ελλάδα, η οργάνωση «Ashab Al Yamim» υπογράφει μια σειρά ενεργειών που στοχεύουν στον ψυχολογικό εκφοβισμό.
Η αποτυχία της αποτροπής: Επί χρόνια, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις επέλεξαν τη διπλωματική οδό, φοβούμενες για τις τύχες ομήρων ή την κλιμάκωση της έντασης. Αυτή η στάση έδωσε στο Ιράν τον απαραίτητο χρόνο να «εγκαταστήσει» δίκτυα που λειτουργούν με υψηλό βαθμό αυτονομίας.
Η «αποδέσμευση» των πυρήνων: Η εξάρθρωση της κεντρικής ηγεσίας στην Τεχεράνη δεν σημαίνει το τέλος της απειλής. Αντιθέτως, οι αυτόνομοι πυρήνες της Δύναμης Quds στην Ευρώπη λειτουργούν πλέον χωρίς κεντρικό έλεγχο, κάτι που τους καθιστά ακόμα πιο απρόβλεπτους.
Το «κενό» του Ηνωμένου Βασιλείου και η ανάγκη δράσης
Ενώ η ΕΕ προχώρησε επιτέλους στον χαρακτηρισμό του IRGC ως τρομοκρατικής οργάνωσης τον Φεβρουάριο του 2026, το Ηνωμένο Βασίλειο καθυστερεί, επικαλούμενο νομικά κωλύματα που μεταφράζονται πλέον σε πολιτική αδράνεια. Οι 20 και πλέον απόπειρες επιθέσεων που κατέγραψε η MI5 μέσα σε έναν χρόνο αποτελούν τη «φωνή» του κινδύνου που δεν μπορεί να αγνοηθεί άλλο.
Το συμπέρασμα
Οι ευρωπαϊκές υπηρεσίες ασφαλείας πρέπει να μεταβούν από την αποσπασματική συνεργασία σε μόνιμες κοινές επιχειρήσεις. Η εποχή της «διπλωματικής προσεκτικότητας» έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Τα covert δίκτυα του Ιράν μέσα στις ευρωπαϊκές πόλεις δεν αποτελούν πλέον ένα εξωτερικό ζήτημα, αλλά το «δεύτερο μέτωπο» του πολέμου που μαίνεται στη Μέση Ανατολή. Η διάλυση αυτών των δικτύων δεν είναι πλέον θέμα πολιτικής διαπραγμάτευσης, αλλά επιβίωσης και εθνικής ασφάλειας.