Ένα ευρύ και αποκεντρωμένο δίκτυο ισλαμικών φιλανθρωπικών οργανώσεων στην Ευρώπη, το οποίο συνδέεται ιδεολογικά με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και ενισχύεται από καταριανά κεφάλαια, φέρεται να διοχετεύει πόρους σε οντότητες της Μέσης Ανατολής, συμπεριλαμβανομένης της Χαμάς.
Στο επίκεντρο αυτού του συστήματος βρίσκεται η «Ένωση του Καλού» (Union of Good), μια οργάνωση-ομπρέλα που ιδρύθηκε από τον σεΐχη Γιουσούφ αλ-Καραντάουι.
Ο Καραντάουι, ο οποίος έζησε επί δεκαετίες στην Ντόχα έχοντας την υποστήριξη της ηγεσίας του Κατάρ, χρησιμοποίησε το Al Jazeera και τη Διεθνή Ένωση Μουσουλμάνων Λογίων για να αποκτήσει παγκόσμια εμβέλεια, μετατρέποντας μια αρχική εκστρατεία αλληλεγγύης για τη Δεύτερη Ιντιφάντα σε μόνιμο μηχανισμό «οικονομικού τζιχάντ» μέσω της αξιοποίησης της θρησκευτικής εισφοράς (ζακάτ).
Παρά το γεγονός ότι οι ΗΠΑ ενέταξαν την Union of Good στη μαύρη λίστα το 2008 ως βραχίονα χρηματοδότησης της Χαμάς, η ευέλικτη δομή του δικτύου επέτρεψε τη διατήρηση της δραστηριότητάς του.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν η βρετανική Interpal —την οποία η Ουάσινγκτον κατέταξε στις τρομοκρατικές οργανώσεις το 2003, αν και οι βρετανικές αρχές δεν κατέληξαν στο ίδιο συμπέρασμα— και το Ίδρυμα Αλ-Άκσα (Al-Aqsa Foundation), το οποίο απαγορεύτηκε στη Γερμανία το 2003.
Η απουσία κεντρικής ιεραρχίας και η χρήση τοπικών ιδρυμάτων, τζαμιών και πολιτιστικών κέντρων καθιστούν τη μεταφορά κεφαλαίων εξαιρετικά δυσδιάκριτη, καθώς η παύση μιας οντότητας οδηγεί συχνά στη μεταφορά των δραστηριοτήτων της σε νέα νομικά σχήματα.
Το τοπίο περιπλέκεται περαιτέρω από τη διοχέτευση καταριανών πόρων σε ευρωπαϊκές μουσουλμανικές υποδομές, με την Ντόχα να απορρίπτει σταθερά τις κατηγορίες περί υποστήριξης της τρομοκρατίας και να υποστηρίζει ότι οι χρηματοδοτήσεις της αφορούν αποκλειστικά νόμιμους ανθρωπιστικούς σκοπούς.
Η κύρια πρόκληση για τις ευρωπαϊκές αρχές έγκειται στον διαχωρισμό της νόμιμης φιλανθρωπικής και θρησκευτικής δραστηριότητας από την παράνομη χρηματοδότηση εξτρεμιστικών οργανώσεων. Αυτή η θεσμική πολυπλοκότητα επιτρέπει σε δίκτυα προσκείμενα στο πολιτικό Ισλάμ να διατηρούν την παρουσία τους στην Ευρώπη, δυσκολεύοντας τον εντοπισμό των αμφίβολων διαδρομών χρήματος χωρίς την παραβίαση των θρησκευτικών ελευθεριών.