Σε μια περίοδο βαθιάς γεωπολιτικής αβεβαιότητας, η Έκθεση για την Παγκόσμια Τάξη που παρουσιάστηκε στο πλαίσιο της Διάσκεψης του Μονάχου για την Ασφάλεια 2026 σκιαγραφεί ένα διεθνές περιβάλλον όπου η απογοήτευση από τους δημοκρατικούς θεσμούς και η αμφισβήτηση των υφιστάμενων κανόνων ενισχύουν πολιτικές δυνάμεις που προκρίνουν τη ρήξη αντί της μεταρρύθμισης.
Η έκθεση καταγράφει έντονη απώλεια εμπιστοσύνης στις κυβερνήσεις των χωρών του G7, με περιορισμένα ποσοστά πολιτών να πιστεύουν ότι οι σημερινές πολιτικές θα βελτιώσουν τη ζωή των επόμενων γενεών. Οι θεσμοί εμφανίζονται ως δυσκίνητοι και ανίκανοι να προσαρμοστούν, δημιουργώντας ένα κλίμα στο οποίο η «πολιτική κατεδάφισης» αποκτά απήχηση. Κεντρική μορφή αυτής της τάσης αναδεικνύεται ο Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος, σύμφωνα με την ανάλυση, ενσαρκώνει την αμφισβήτηση των κανόνων της μεταπολεμικής τάξης.
Ωστόσο, η έκθεση προειδοποιεί ότι η αποδόμηση των θεσμών δεν εγγυάται λύσεις προς όφελος των κοινωνιών. Αντίθετα, ελλοχεύει ο κίνδυνος η διεθνής συνεργασία να αντικατασταθεί από συναλλακτικές συμφωνίες, τα ιδιωτικά συμφέροντα να υπερισχύσουν του δημόσιου οφέλους και η παγκόσμια τάξη να διαμορφωθεί από τις επιδιώξεις των ισχυρών.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην Ευρώπη, η οποία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια παρατεταμένη περίοδο αντιπαράθεσης, καθώς η ρωσική στρατιωτική και υβριδική επιθετικότητα διαλύει τα τελευταία υπολείμματα της μεταψυχροπολεμικής αρχιτεκτονικής ασφάλειας. Ο πόλεμος στην Ουκρανία, που εισέρχεται στον πέμπτο χρόνο του, χαρακτηρίζεται ως η σοβαρότερη απειλή για την ευρωπαϊκή ασφάλεια από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, με τη Μόσχα να παραμένει σε καθεστώς πολεμικής οικονομίας και να εντείνει τις υβριδικές επιχειρήσεις σε ολόκληρη την ήπειρο.
Ταυτόχρονα, η αμφιθυμία της Ουάσιγκτον και η σταδιακή αναδίπλωση των ΗΠΑ από τον ρόλο του βασικού εγγυητή της ευρωπαϊκής ασφάλειας εντείνουν το αίσθημα ανασφάλειας. Οι Ευρωπαίοι εμφανίζονται παγιδευμένοι μεταξύ της προσπάθειας να διατηρήσουν τις ΗΠΑ δεσμευμένες και της ανάγκης να κινηθούν προς μεγαλύτερη στρατηγική αυτονομία, χωρίς όμως σαφές κοινό όραμα.
Η έκθεση καταλήγει ότι η εποχή της δεδομένης αμερικανικής προστασίας έχει παρέλθει. Καλεί την Ευρώπη να περάσει από την ανησυχία στη δράση, επενδύοντας ουσιαστικά στην άμυνα, στη βιομηχανική συνεργασία και στην πολιτική συνοχή, προκειμένου να αναδειχθεί σε αξιόπιστο πάροχο ασφάλειας. Διαφορετικά, προειδοποιεί, η ήπειρος κινδυνεύει να βρεθεί εγκλωβισμένη ανάμεσα σε ανταγωνιστικές σφαίρες επιρροής, χάνοντας σταδιακά τη δυνατότητα να καθορίσει το ίδιο της το μέλλον.