Ο πόλεμος με το Ιράν εισέρχεται σε μια φάση όπου ο καθορισμός της στρατηγικής εξόδου αποδεικνύεται δυσκολότερος από τη διαχείριση των πολεμικών επιχειρήσεων, φέρνοντας στην επιφάνεια μια βαθιά εσωτερική διαφωνία στην αμερικανική ηγεσία.
Στο επίκεντρο βρίσκεται η απόκλιση προσέγγισης μεταξύ του Ντόναλντ Τραμπ και του Τζέι Ντι Βανς σχετικά με το τι συνιστά αμερικανική «νίκη». Από τη μία πλευρά, η προσέγγιση Τραμπ επιδιώκει τη διατήρηση της στρατιωτικής και οικονομικής πίεσης μέχρι την επίτευξη μιας ευρύτερης συμφωνίας που θα ανασχηματίσει την περιφερειακή αρχιτεκτονική ασφαλείας.
Από την άλλη, η πτέρυγα «America First», εκφραζόμενη από τον Βανς, προειδοποιεί κατά της διεύρυνσης των πολεμικών στόχων, εκφράζοντας φόβους για παγίδευση σε μια μακροχρόνια και πολυδάπανη σύγκρουση χωρίς σαφές τέλος.
Η αντιπαράθεση αυτή οξύνεται καθώς οι επιπτώσεις του πολέμου ξεπερνούν το πεδίο της μάχης και απειλούν την παγκόσμια οικονομία. Η συνεχιζόμενη κρίση στα Στενά του Ορμούζ, οι διαταραχές στη ναυσιπλοΐα και η αβεβαιότητα στην εφοδιαστική αλυσίδα ενέργειας προκαλούν πληθωριστικές πιέσεις, μετατρέποντας μια περιφερειακή σύγκρουση σε δυνητική εσωτερική οικονομική κρίση για τις ΗΠΑ.
Η Ουάσινγκτον βρίσκεται αντιμέτωπη με το δίλημμα αν πρέπει να κλιμακώσει την πίεση για να αποσπάσει περισσότερες ιρανικές υποχωρήσεις ή να την αποκλιμακώσει για να προστατεύσει τις αγορές ενέργειας.
Παράλληλα, οι αναμνήσεις από τις παρατεταμένες εμπλοκές στο Ιράκ και το Αφγανιστάν ενισχύουν τις επιφυλάξεις της πτέρυγας «America First» απέναντι στη μετατόπιση των αρχικών στόχων. Ωστόσο, η αμερικανική διοίκηση δεσμεύεται από την ανάγκη να παρουσιάσει ένα αποτέλεσμα που θα εκληφθεί ως πολιτική και στρατηγική επιτυχία, καθώς μια επιστροφή στο προηγούμενο καθεστώς χωρίς ουσιαστικά ανταλλάγματα θα έπληττε την εικόνα της αμερικανικής ισχύος.
Έτσι, το θεμελιώδες ερώτημα για την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ παραμένει το πώς θα επιτευχθεί η διατήρηση του κύρους της χώρας χωρίς την εμπλοκή σε έναν ανεξέλεγκτο πόλεμο.