Σε μια ιστορική μεταστροφή του αμυντικού της δόγματος, η Γερμανία εξετάζει πλέον ανοιχτά το ενδεχόμενο συμμετοχής σε μια κοινή ευρωπαϊκή πυρηνική αποτροπή, καθώς και την πιθανότητα απόκτησης δικών της πυρηνικών δυνατοτήτων.
Ο Καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς επιβεβαίωσε τη διεξαγωγή στρατηγικών συνομιλιών για μια «ευρωπαϊκή πυρηνική ομπρέλα» σε συνεργασία με τη Γαλλία και τη Βρετανία, παραδεχόμενος ότι το γεωπολιτικό περιβάλλον επιβάλλει τη λήψη κρίσιμων στρατιωτικών αποφάσεων.
Παρά τους περιορισμούς που θέτουν οι διεθνείς συνθήκες (όπως η «Συμφωνία 2+4» και η Συνθήκη Μη Διάδοσης), η συζήτηση στο Βερολίνο έχει «ανάψει». Η ανησυχία εντείνεται από το ενδεχόμενο απόσυρσης της αμερικανικής προστασίας, με στελέχη των Χριστιανοδημοκρατών να θέτουν το ερώτημα πώς θα καλυφθεί το κενό αν οι ΗΠΑ απομακρύνουν τις περίπου 200 πυρηνικές κεφαλές που διατηρούν σήμερα σε ευρωπαϊκό έδαφος.
Ντόμινο Πυρηνικών Φιλοδοξιών
Το ρεύμα της «πυρηνικοποίησης» φαίνεται να παρασύρει και άλλες χώρες της Γηραιάς Ηπείρου:
Σουηδία: Η Στοκχόλμη συμμετέχει ενεργά στις συζητήσεις για την ένταξη στη Γαλλο-βρετανική πυρηνική συμμαχία, με τον πρωθυπουργό Ουλφ Κρίστερσον να δηλώνει ότι οι δημοκρατίες πρέπει να έχουν πρόσβαση σε τέτοια όπλα όσο υπάρχουν επικίνδυνα αυταρχικά καθεστώτα.
Πολωνία: Η Βαρσοβία εξετάζει επίσης το ενδεχόμενο ανάπτυξης δικού της προγράμματος ή συμμετοχής σε μια ευρωπαϊκή προσπάθεια.
Το Τέλος του Ελέγχου και ο Νέος Αγώνας Εξοπλισμών
Η κατάρρευση της συνθήκης START III μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας λειτουργεί ως καταλύτης. Η απουσία νομικών ορίων στον αριθμό των κεφαλών που μπορούν να διαθέτουν οι δύο υπερδυνάμεις (που κατέχουν το 86% του παγκόσμιου οπλοστασίου) πυροδοτεί φόβους για μια νέα, ανεξέλεγκτη κούρσα εξοπλισμών.
Σύμφωνα με το Ινστιτούτο SIPRI, στον πλανήτη υπάρχουν σήμερα περίπου 12.000 πυρηνικά όπλα. Η Ευρώπη, βλέποντας το παλιό δόγμα ασφαλείας να καταρρέει λόγω του πολέμου στην Ουκρανία και της αλλαγής στάσης του Λευκού Οίκου, φαίνεται να επιλέγει την οδό της αυτόνομης πυρηνικής ισχύος ως τη μόνη εγγύηση επιβίωσης.