Όσες συναντήσεις κι αν κάνει ο Ντόναλντ Τραμπ με τον Σι Τζινπίνγκ, ένα πράγμα φαίνεται πως δύσκολα θα αλλάξει: το Πεκίνο δεν έχει κανέναν λόγο να γυρίσει την πλάτη στο Ιράν. Όσο η πολεμική σύγκρουση στη Μέση Ανατολή παρατείνεται, τόσο περισσότερο η Κίνα βλέπει την Τεχεράνη ως έναν απαραίτητο σύμμαχο που της προσφέρει ενέργεια, διπλωματικό έρεισμα και, πάνω απ' όλα, γεωπολιτικό πλεονέκτημα.
Για το Πεκίνο, το διακύβευμα πάει πολύ πιο μακριά από τα τάνκερ με το φθηνό ιρανικό πετρέλαιο — αν και οι αγορές αυτές παραμένουν ζωτικό «αναπνευστήρας» για την οικονομία της Τεχεράνης, παρά τις αμερικανικές κυρώσεις.
Η ουσία βρίσκεται στον παγκόσμιο ανταγωνισμό με τις ΗΠΑ. Ένα Ιράν που αντέχει και κρατά τις δυνάμεις του, υποχρεώνει την Ουάσιγκτον να σπαταλά τεράστιους στρατιωτικούς, οικονομικούς και διπλωματικούς πόρους στη Μέση Ανατολή. Όσο οι Αμερικανοί είναι απασχολημένοι εκεί, τόσο λιγότερη ενέργεια τους απομένει για να πιέσουν την Κίνα στον Ειρηνικό, την τεχνολογία ή το παγκόσμιο εμπόριο.
Την ίδια στιγμή, το Πεκίνο —μαζί με τη Μόσχα— προσφέρει διπλωματική κάλυψη στην Τεχεράνη στα διεθνή φόρα, ενώ παράλληλα τροφοδοτεί την ιρανική αγορά με τεχνολογίες διπλής χρήσης.
Κι αν η Ουάσιγκτον απειλεί με νέες κυρώσεις, η εφαρμογή τους στην πράξη αποδεικνύεται εφιάλτης: το μεγαλύτερο μέρος του εμπορίου περνά μέσα από ένα αδιαφανές δίκτυο από μικρά κινεζικά διυλιστήρια, ιδιωτικές εταιρείες και ενδιάμεσους που ξεφεύγουν από το αμερικανικό ραντάρ.
Στο τέλος της ημέρας, η στρατηγική της Κίνας είναι απλή: δεν χρειάζεται ένα Ιράν παντοδύναμο, αλλά ένα Ιράν αρκετά ισχυρό ώστε να απορροφά τους κραδασμούς της αμερικανικής ισχύος. Όσο η αποδυνάμωση της Τεχεράνης εξυπηρετεί τα αμερικανικά συμφέροντα, η επιβίωσή της θα παραμένει προτεραιότητα για το Πεκίνο.