Έξι μήνες μετά το ξέσπασμα του πολέμου στο Ιράν και τον αποκλεισμό των Στενών του Ορμούζ, η ισορροπία δυνάμεων στην παγκόσμια πετρελαϊκή αγορά έχει μετατοπιστεί ιστορικά. Ο ΟΠΕΚ+, παρά τα τεράστια κοιτάσματά του, αδυνατεί πλέον να καθορίσει τις τιμές καθώς η παραγωγή του παραμένει εγκλωβισμένη, ενώ η μερίδα του στην παγκόσμια αγορά συρρικνώθηκε στο 40%.
Στον αντίποδα, η Κίνα αναδείχθηκε στον κυρίαρχο «ρυθμιστή της ζήτησης», αποδεικνύοντας ότι η εξάρτησή της από το ξένο πετρέλαιο δεν αποτελεί πια την «αχίλλειο πτέρνα» της.
Αντί να προβεί σε πανικόβλητες αγορές, το Πεκίνο μείωσε δραστικά τις εισαγωγές αργού (κατά 23% την περίοδο Μαρτίου–Ιουλίου), περιόρισε τις εξαγωγές διυλισμένων καυσίμων και κάλυψε τις ανάγκες του αξιοποιώντας τα τεράστια στρατηγικά του αποθέματα (εκτιμώμενα έως 1,4 δισ. βαρέλια).
Ταυτόχρονα, η πολυετής επένδυση της χώρας στην ηλεκτροκίνηση, τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, το σιδηροδρομικό δίκτυο και τη χρήση άνθρακα απορρόφησε το σοκ της έλλειψης καυσίμων, αποτρέποντας μια εγχώρια ενεργειακή κρίση και συγκρατώντας τις διεθνείς τιμές.
Γεωπολιτικές προεκτάσεις και το μήνυμα για την Ταϊβάν
Η αποτελεσματική διαχείριση της κρίσης αποτελεί για το Πεκίνο μια επιτυχημένη «γενική δοκιμή» αντοχής απέναντι σε ένα ενδεχόμενο ναυτικό αποκλεισμό από τις ΗΠΑ σε περίπτωση σύγκρουσης στην Ταϊβάν.
Παρότι η τακτική αυτή επέφερε οικονομικό κόστος, με τη βιομηχανική παραγωγή και την ανάπτυξη της Κίνας να επιβραδύνονται λόγω της συμπίεσης του τομέα διύλισης, η χώρα απέφυγε τα δελτία καυσίμων που επιβλήθηκαν σε άλλες ασιατικές οικονομίες.
Όπως επισημαίνουν αναλυτές, η Κίνα αναδείχθηκε ο μεγάλος γεωπολιτικός κερδισμένος της σύγκρουσης χωρίς να εμπλακεί στρατιωτικά. Χωρίς να ρίξει ούτε μία βολή, αξιοποίησε τις υποδομές και την αγοραστική της δύναμη για να αφαιρέσει τον έλεγχο των τιμών από τους παραγωγούς, παίρνοντας στα χέρια της έναν από τους πιο κρίσιμους μοχλούς της παγκόσμιας οικονομίας.