Η πρωτοφανής ένταση που έχει ανακύψει ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και τους Ευρωπαίους συμμάχους τους με αφορμή τη Γροιλανδία αντιμετωπίζεται με ικανοποίηση από το Κρεμλίνο.
Η απαίτηση του Ντόναλντ Τραμπ να παραχωρήσει η Δανία το αρκτικό νησί στις ΗΠΑ άγγιξε έναν στόχο που η Ρωσία επιδιώκει εδώ και δεκαετίες χωρίς επιτυχία: τη διάρρηξη της διατλαντικής ενότητας και την αποδυνάμωση του ΝΑΤΟ. Παρότι η συμφωνία-πλαίσιο που επιτεύχθηκε μεταξύ Τραμπ και του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, φαίνεται να αποκλιμάκωσε προσωρινά την κρίση, οι αμφιβολίες στην Ευρώπη για την αξιοπιστία της αμερικανικής δέσμευσης στην άμυνα της ηπείρου παραμένουν.
Την ίδια στιγμή, η συγκρατημένη στάση του Βλαντίμιρ Πούτιν αντανακλά την επιφυλακτικότητά του απέναντι στη δύσκολα προβλέψιμη και πιο επιθετική εξωτερική πολιτική του Τραμπ στη δεύτερη θητεία του. Ο Ρώσος πρόεδρος δεν εξασφάλισε τη γρήγορη συμφωνία που θα ευνοούσε τη Μόσχα για τον πόλεμο στην Ουκρανία, ενώ έχει δει αμερικανικές κινήσεις να περιορίζουν τη ρωσική επιρροή σε περιοχές όπως η Μέση Ανατολή και η Βενεζουέλα. Παρ’ όλα αυτά, το Κρεμλίνο εξακολουθεί να ελπίζει σε μια μελλοντική ύφεση στις σχέσεις Ουάσιγκτον–Μόσχας, με πρωτοβουλία Τραμπ, που θα μπορούσε να ενισχύσει τη στρατηγική θέση της Ρωσίας.
Για τον Πούτιν, ο Τραμπ αποτελεί ένα γνώριμο αλλά σύνθετο στοίχημα. Παρά τις αντιδράσεις στη Δύση για τη φαινομενική ανοχή του Αμερικανού προέδρου απέναντι στο Κρεμλίνο, από ρωσικής πλευράς η εικόνα είναι πιο σύνθετη. Η Μόσχα περίμενε ότι ο Τραμπ θα επέβαλλε μια λύση στο ουκρανικό ζήτημα ευνοϊκή για τη Ρωσία, όμως οι διαπραγματεύσεις παρατάθηκαν, κυρίως λόγω της εμπλοκής των Ευρωπαίων. Παράλληλα, η προσδοκία για ταχεία εξομάλυνση των σχέσεων, άρση κυρώσεων και επιστροφή αμερικανικών επενδύσεων δεν έχει ακόμη υλοποιηθεί.
Στο μεταξύ, η Ουάσιγκτον προχώρησε σε ενέργειες που έπληξαν ρωσικά συμφέροντα: βομβάρδισε το Ιράν, αποδυνάμωσε τη ρωσική παρουσία στη Μέση Ανατολή, παρενέβη στον Καύκασο, συνέλαβε τον σύμμαχο της Μόσχας και ηγέτη της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο, κατέσχεσε ρωσικό δεξαμενόπλοιο και ενίσχυσε την πίεση προς την Κούβα. Παρά τις κινήσεις αυτές, η αντίδραση της Ρωσίας παρέμεινε χαμηλών τόνων, με τον Πούτιν να αποφεύγει την ανοιχτή σύγκρουση και να επιλέγει, κυρίως, τη σιωπή και τη διπλωματική κολακεία προς τον Τραμπ.
Η στάση αυτή φαίνεται να αποδίδει. Ο Τραμπ, με ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν έχει ασκήσει σοβαρή πίεση στη Μόσχα για κατάπαυση του πυρός στην Ουκρανία και συνεχίζει να αντιμετωπίζει τον Ουκρανό πρόεδρο ως βασικό εμπόδιο στην ειρήνη. Κατά τη διάρκεια της κρίσης της Γροιλανδίας, Ρώσοι αξιωματούχοι δεν έκρυψαν την ικανοποίησή τους, με τον Πούτιν ωστόσο να κρατά αποστάσεις, αποφεύγοντας να εμπλακεί σε μια διαμάχη που, όπως άφησε να εννοηθεί, αποδυναμώνει από μόνη της τη δυτική συνοχή.
Σε ό,τι αφορά την ασφάλεια στην Αρκτική, η Ρωσία ενισχύει σταθερά τη στρατιωτική της παρουσία, κυρίως για λόγους πυρηνικής αποτροπής, παράκτιας άμυνας και προστασίας νέων εμπορικών διαδρομών που ανοίγονται λόγω της κλιματικής αλλαγής. Οι κινήσεις αυτές δεν θεωρούνται άμεση απειλή για τις ΗΠΑ και, σε ορισμένες περιπτώσεις, ενισχύουν τη στρατηγική σταθερότητα. Η Μόσχα δεν έχει ανοιχτές εδαφικές διεκδικήσεις στην περιοχή και δεν δείχνει ενδιαφέρον για τη Γροιλανδία, παρά τις αμερικανικές αιτιάσεις.
Αντίθετα, αυτό που προκαλεί μεγαλύτερη ανησυχία στην Ουάσιγκτον είναι η αυξανόμενη παρουσία της Κίνας στην Αρκτική, σε συνδυασμό με τον εκσυγχρονισμό του πυρηνικού της οπλοστασίου. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Πούτιν αναμένεται να αποφύγει κάθε κίνηση που θα μπορούσε να εκληφθεί ως πρόκληση γύρω από τη Γροιλανδία. Το Κρεμλίνο εκτιμά ότι η κρίση μπορεί να αποσπάσει την προσοχή της Δύσης από την Ουκρανία και να διαβρώσει τη δυτική ενότητα, εξέλιξη που εξυπηρετεί άμεσα τα ρωσικά συμφέροντα.