Σε μια κίνηση που ενισχύει την αμερικανική στρατιωτική παρουσία στην περιοχή, δύο Εκστρατευτικές Μονάδες Πεζοναυτών (MEU) βρίσκονται πλέον σε θέσεις μάχης στη Μέση Ανατολή, εν μέσω της εύθραυστης εκεχειρίας μεταξύ Ουάσινγκτον και Τεχεράνης.
Η 31η MEU κατέφθασε από την Ιαπωνία στα τέλη Μαρτίου, ενώ η 11η MEU πλέει προς την περιοχή προερχόμενη από την Καλιφόρνια. Η ανάπτυξη αυτή ακολουθεί τις πληροφορίες ότι η κυβέρνηση Τραμπ εξέταζε σοβαρά το ενδεχόμενο χερσαίων επιχειρήσεων, συμπεριλαμβανομένης της κατάληψης νησιών στον Περσικό Κόλπο, για το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ.
Οι μονάδες MEU αποτελούν την «αιχμή του δόρατος» των ΗΠΑ για ταχείες επεμβάσεις, διαθέτοντας μοναδικά χαρακτηριστικά που πρέπει να γνωρίζουμε:
Πολυδιάστατη Ισχύς: Κάθε μονάδα αποτελείται από περίπου 2.200 Πεζοναύτες και είναι οργανωμένη σε τέσσερα σκέλη: χερσαίες δυνάμεις, αεροπορική πτέρυγα, τμήμα εφοδιασμού και μονάδα διοίκησης. Μεταφέρονται από μια Αμφίβια Ομάδα Ετοιμότητας (ARG) τριών πλοίων, με κυρίαρχο το αμφίβιο σκάφος επίθεσης που λειτουργεί ως μικρό αεροπλανοφόρο.
Ευελιξία Αποστολών: Μπορούν να πραγματοποιήσουν από αμφίβιες αποβάσεις και καταλήψεις αεροδρομίων μέχρι ακριβείς αεροπορικές επιδρομές, νηοψίες, ακόμα και ανθρωπιστικές επιχειρήσεις ή εκκενώσεις αμάχων.
Βαρύς Οπλισμός και Αεροπορία: Οι χερσαίες δυνάμεις περιλαμβάνουν πυροβολικό (κανόνια και συστήματα HIMARS), τεθωρακισμένα οχήματα ACV και LAV, ενώ η αεροπορική τους δύναμη υποστηρίζεται από υπερσύγχρονα μαχητικά F-35B Lightning II και αεροσκάφη κάθετης αποπροσνήωσης MV-22 Osprey.
Παρά την τεράστια φονικότητά τους, οι ειδικοί επισημαίνουν ότι οι MEU είναι σχεδιασμένες για ταχεία απόκριση σε κρίσεις και όχι για παρατεταμένες πολεμικές επιχειρήσεις μεγάλης κλίμακας. Διαθέτουν εφόδια (καύσιμα, τρόφιμα, πυρομαχικά) για μόλις 15 ημέρες αυτόνομης δράσης. Για οποιαδήποτε μακροχρόνια σύγκρουση, θα απαιτηθεί η συνδρομή του αμερικανικού Στρατού σε βαρέα τεθωρακισμένα και εφοδιαστική αλυσίδα.
Η παρουσία αυτών των δυνάμεων δίνει στον Πρόεδρο Τραμπ τη δυνατότητα να μετακινεί στρατιωτική ισχύ γρήγορα, χωρίς να εξαρτάται από ξένες βάσεις. Μένει να φανεί αν αυτή η νέα «γροθιά» των ΗΠΑ θα χρησιμοποιηθεί ως μοχλός πίεσης στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ή αν θα αποτελέσει την απαρχή μιας νέας στρατιωτικής αναμέτρησης με το Ιράν.