Παρά την πρωτοφανή εσωτερική και οικονομική αδυναμία με την οποία ξεκίνησε τον πόλεμο εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ στα τέλη Φεβρουαρίου, το ιρανικό καθεστώς κατάφερε όχι μόνο να επιβιώσει, αλλά και να βγει ενισχυμένο.
Μετά από 40 ημέρες συγκρούσεων και δύο μήνες εύθραυστης εκεχειρίας, η Τεχεράνη διαθέτει πλέον ένα πανίσχυρο μέσο αποτροπής: τον απόλυτο έλεγχο των Στενών του Ορμούζ, τα οποία η Ουάσιγκτον χαρακτηρίζει πλέον ως το «οικονομικό πυρηνικό όπλο» του Ιράν, καθώς μια πιθανή εμπλοκή εκεί θα τίναζε στον αέρα την παγκόσμια αγορά ενέργειας.
Ωστόσο, η επόμενη μέρα κρύβει σοβαρούς κινδύνους. Το πρόσφατο μνημόνιο κατανόησης (MOU) μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν εξασφαλίζει την ελεύθερη ναυσιπλοΐα για μια μεταβατική περίοδο διαπραγματεύσεων 60 ημερών (έως τις 17 Αυγούστου), όμως η Τεχεράνη έχει ξεκαθαρίσει ότι το καθεστώς στα Στενά δεν θα επιστρέψει στην προπολεμική του κατάσταση.
Η ίδρυση της «Αρχής των Στενών του Περσικού Κόλπου» (PGSA) από το Ιράν και η πρόθεσή του να επιβάλει τέλη και περιορισμούς στα εμπορικά πλοία μετά τη λήξη των 60 ημερών, απειλούν να τινάξουν την ειρήνη στον αέρα πριν καν εδραιωθεί.
Η επιθυμία του Ιράν να δείξει ισχυρό και να καλύψει τις τεράστιες οικονομικές του απώλειες είναι κατανοητή, αλλά η στρατηγική αυτή μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ.
Η επιβολή διοδίων σε έναν από τους πιο κρίσιμους ναυτιλιακούς διαύλους του κόσμου θα οδηγήσει τις διεθνείς εταιρείες σε άρνηση πληρωμών, δεδομένου ότι η νέα διαχειριστική αρχή συνδέεται άμεσα με τους εγκεκριμένους Φρουρούς της Επανάστασης (IRGC).
Μια τέτοια εξέλιξη θα ανάγκαζε τα κράτη του Κόλπου, την Ασία και την Ευρώπη να αναζητήσουν μόνιμες εναλλακτικές διαδρομές παράκαμψης των Στενών, αποδυναμώνοντας μακροπρόθεσμα το ίδιο το πλεονέκτημα του Ιράν.
Στην πραγματικότητα, η Τεχεράνη βρίσκεται μπροστά σε ένα ξεκάθαρο δίλημμα: μπορεί να χρησιμοποιήσει τα Στενά του Ορμούζ είτε ως πηγή εσόδων είτε ως εγγύηση ασφάλειας, αλλά όχι και τα δύο.
Η μετατροπή των Στενών σε οικονομικό εργαλείο θα δώσει την τέλεια πολιτική αφορμή σε Ουάσιγκτον και Τελ Αβίβ να ζητήσουν επανέναρξη των εχθροπραξιών.
Αν η ιρανική ηγεσία υποπέσει στο ίδιο σφάλμα αλαζονείας που διέπραξε ο Ντόναλντ Τραμπ ξεκινώντας αυτόν τον πόλεμο, κινδυνεύει να χάσει μια ιστορική ευκαιρία επιβίωσης. Το δικαίωμα να κλείνει τα Στενά είναι το ισχυρότερο χαρτί που είχε ποτέ η Ισλαμική Δημοκρατία — και το πιο σοφό που μπορεί να κάνει τώρα, είναι να μην το τραβήξει στα άκρα.