Μετά τις μεγάλες στρατιωτικές επιχειρήσεις «Rising Lion» και «Roaring Lion», η στρατηγική θέση του Ισραήλ απέναντι στο Ιράν εμφανίζεται σημαντικά εξασθενημένη.
Παρά τις αναμφισβήτητες επιχειρησιακές επιτυχίες των ισραηλινών δυνάμεων σε συνεργασία με την Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ (CENTCOM), το αποτέλεσμα δεν ήταν το προσδοκώμενο, δημιουργώντας μια νέα, εξαιρετικά σύνθετη πραγματικότητα για την ασφάλεια του Ισραήλ.
Οι στρατιωτικές επιτυχίες και η αποτυχία του πολιτικού στόχου
Στο πεδίο των μαχών, οι επιχειρήσεις επέφεραν καίρια πλήγματα στην Τεχεράνη. Εξοντώθηκαν κορυφαία στελέχη του ιρανικού καθεστώτος, επλήγησαν οι υποδομές παραγωγής πυραύλων και μέσω της επιχείρησης «Midnight Hammer» περιορίστηκε η ικανότητα βιομηχανικού εμπλουτισμού ουρανίου. Επιπλέον, προκλήθηκαν σοβαρές ζημιές στην ιρανική οικονομία και σε κρίσιμες πετροχημικές εγκαταστάσεις.
Ωστόσο, η πεποίθηση της ισραηλινής αμυντικής ηγεσίας ότι ένα μπαράζ στοχευμένων πληγμάτων θα οδηγούσε στην πτώση του καθεστώτος αποδείχθηκε εσφαλμένη.
Η προσδοκία της ανατροπής αποδείχθηκε ψευδαίσθηση, καθώς οι επιθέσεις όχι μόνο δεν γκρέμισαν την κυβέρνηση, αλλά αντίθετα εδραίωσαν ένα ακόμη πιο ακραίο θρησκευτικό κατεστημένο, συσπειρώνοντας την εξουσία απέναντι στους εσωτερικούς της αντιπάλους.
Ένα πιο ανθεκτικό Ιράν και η εξάρτηση από την Ουάσιγκτον
Η Τεχεράνη φαίνεται πως ξεπέρασε τον αρχικό κλυδωνισμό και πλέον εμφανίζεται πιο σίγουρη για τις δυνάμεις της. Το Ιράν διατηρεί μεγάλα αποθέματα πυραύλων και drones, συνεχίζει το πυρηνικό του πρόγραμμα και δείχνει έτοιμο να ρισκάρει μια γενικευμένη σύρραξη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η προσπάθειά του να θέσει νέους κανόνες εμπλοκής, εμποδίζοντας το Ισραήλ να χτυπήσει τη Βηρυτό, ώστε να προστατευθεί η επιχειρησιακή ικανότητα της Χεζμπολάχ στον Λίβανο.
Την ίδια ώρα, η θέση του Ισραήλ δυσχεραίνει λόγω της στάσης των ΗΠΑ. Η Ουάσιγκτον, επιδιώκοντας μια νέα διπλωματική συμφωνία με το Ιράν, περιορίζει την αυτονομία δράσης του Ισραήλ και απαιτεί πλήρη ευθυγράμμιση με την αμερικανική πολιτική. Αυτή η έλλειψη απόλυτου συντονισμού με τον βασικό του σύμμαχο αποδυναμώνει την αποτρεπτική ισχύ του Τελ Αβίβ.
Αν και οι ισραηλινές επιθέσεις προκάλεσαν τεράστιες καταστροφές, απέτυχαν στον βασικό τους στόχο: δεν αποθάρρυναν το Ιράν και δεν ανέτρεψαν την ισορροπία δυνάμεων. Αντίθετα, το Ισραήλ βρίσκεται πλέον αντιμέτωπο με επιλογές που εμπεριέχουν μεγάλο ρίσκο, έχοντας παράλληλα να διαχειριστεί τις αυξανόμενες πιέσεις και την κριτική από την πολιτική σκηνή της Ουάσιγκτον.