Σε μια κίνηση που ξεπερνά σε μέγεθος ακόμα και την προετοιμασία για τον πόλεμο στο Ιράκ, οι ΗΠΑ έχουν αναπτύξει μια τεράστια αρμάδα στον Περσικό Κόλπο. Στην πρόσφατη ομιλία του, ο Ντόναλντ Τραμπ κατέστησε σαφές ότι η κινητοποίηση αυτή έχει έναν κύριο σκοπό: να διασφαλίσει ότι το Ιράν δεν θα αποκτήσει ποτέ πυρηνικό οπλοστάσιο.
Παρά την πολεμική ρητορική, ο Αμερικανός πρόεδρος επιμένει ότι η διπλωματία παραμένει η προτιμητέα οδός, υπό την προϋπόθεση ότι η Τεχεράνη θα αποδεχθεί τους όρους του.
Οι Τρεις "Κόκκινες Γραμμές" της Ουάσινγκτον
Η στρατηγική του Λευκού Οίκου εστιάζει σε τρεις πυλώνες που θεωρούνται κρίσιμοι για την ασφάλεια:
Πυρηνικό Πρόγραμμα: Οριστική εγκατάλειψη κάθε φιλοδοξίας για κατασκευή ατομικής βόμβας.
Βαλλιστικοί Πύραυλοι: Τερματισμός του προγράμματος διηπειρωτικών πυραύλων (ICBM), οι οποίοι θα μπορούσαν να μεταφέρουν πυρηνικές κεφαλές σε όλο τον κόσμο.
Ο "Άξονας της Αντίστασης": Δέσμευση ότι η Τεχεράνη δεν θα ανοικοδομήσει τα δίκτυα των πληρεξουσίων της (Χεζμπολάχ, Χούθι), τα οποία έχουν υποστεί σοβαρά πλήγματα το τελευταίο διάστημα.
"Καρότο" η Οικονομία, "Μαστίγιο" ο Στόλος
Ο Τραμπ προσφέρει στην Τεχεράνη ένα αντάλλαγμα που μοιάζει προφανές: αν το Ιράν δεσμευτεί να μην αναπτύξει όπλα και δίκτυα που ούτως ή άλλως αυτή τη στιγμή δεν διαθέτει πλήρως, οι ΗΠΑ θα άρουν τις οικονομικές κυρώσεις. Η Τεχεράνη θα μπορούσε έτσι να επανενταχθεί στην παγκόσμια αγορά. Ωστόσο, η ιρανική ηγεσία απαντά με κατηγορίες για «εκστρατεία παραπληροφόρησης», εμμένοντας στη θέση ότι το πρόγραμμά της ήταν πάντα ειρηνικό.
Το Δίλημμα του Καθεστώτος
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η προσέγγιση του Τραμπ στο ζήτημα της αλλαγής καθεστώτος. Με οδηγό το παράδειγμα της Βενεζουέλας, φαίνεται πως η Ουάσινγκτον δεν ενδιαφέρεται απαραίτητα για την ανατροπή της κυβέρνησης, αλλά για τη συμμόρφωσή της. Είτε πρόκειται για τον Αγιατολάχ Χαμενεΐ είτε για οποιονδήποτε διάδοχο, οι απαιτήσεις των ΗΠΑ παραμένουν σταθερές.
Το ερώτημα που παραμένει είναι αν ένα καθεστώς που χτίστηκε πάνω στην αντιδυτική ιδεολογία και την στρατιωτική ισχύ μπορεί να επιλέξει την οικονομική ευημερία έναντι του φόβου που προκαλούν τα όπλα. Με την οικονομία της σε κατάρρευση και τις εσωτερικές διαμαρτυρίες να σιγοκαίνε, η Τεχεράνη καλείται να αποφασίσει αν θα υποχωρήσει για να εξασφαλίσει την επιβίωσή της.