Θερμής υποδοχής από την ευρωπαϊκή ηγεσία έτυχε ο Άντι Μπέρναμ, ο οποίος ανέλαβε τα ηνία της Βρετανίας ως ο έβδομος πρωθυπουργός της χώρας μετά το δημοψήφισμα για το Brexit.
Η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, ο Γάλλος Πρόεδρος, Εμανουέλ Μακρόν, και ο Γερμανός Καγκελάριος, Φρίντριχ Μερτς, εξέφρασαν την προσδοκία τους για περαιτέρω εμβάθυνση των διμερών σχέσεων, συνεχίζοντας την πορεία επαναπροσέγγισης που είχε εγκαινιάσει ο προκάτοχός του, Κιρ Στάρμερ.
Παρότι οι προτεραιότητες του νέου πρωθυπουργού εστιάζουν κυρίως στο εσωτερικό μέτωπο, τα πολιτικά του ένστικτα παραμένουν σταθερά φιλοευρωπαϊκά, καθώς είχε αντιταχθεί ανοιχτά στο Brexit το 2016.
Παρά το γεγονός ότι ο ίδιος χαρακτήρισε την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση καταστροφική, ξεκαθάρισε πως δεν προτίθεται να ανοίξει εκ νέου τη συζήτηση περί επανένταξης, θέτοντας ως πρωταρχικό στόχο την ενότητα της χώρας. Ωστόσο, αναγνωρίζει ότι η οικονομική στασιμότητα και η υποχώρηση του βιοτικού επιπέδου συνδέονται άμεσα με τις επιπτώσεις του Brexit στο εμπόριο και τις επενδύσεις.
Αναλυτές επισημαίνουν ότι, σε αντίθεση με τη διπλωματική προσέγγιση του Στάρμερ, η πολιτική του Μπέρναμ θα καθοδηγηθεί από τις τοπικές οικονομικές και βιομηχανικές ανάγκες.
Η έμφαση που δίνει στην ενίσχυση της εγχώριας βιομηχανίας, την περιφερειακή ανάπτυξη και την τεχνολογική αυτονομία ευθυγραμμίζεται με τις στρατηγικές επιδιώξεις των Βρυξελλών. Αυτή η σύγκλιση εκτιμάται ότι μπορεί να οδηγήσει σε ουσιαστικές συνεργασίες σε τομείς αιχμής, όπως τα κρίσιμα ορυκτά και η αποθήκευση δεδομένων στο νέφος.
Σε βραχυπρόθεσμο επίπεδο, η νέα βρετανική κυβέρνηση αναμένεται να επικεντρωθεί στην ολοκλήρωση τριών σημαντικών συμφωνιών με την Ευρωπαϊκή Ένωση εντός του φθινοπώρου.
Οι συμφωνίες αυτές αφορούν τη μείωση της γραφειοκρατίας στις εισαγωγές τροφίμων, τη διασύνδεση των συστημάτων εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπών ρύπων, καθώς και τη θεσμοθέτηση ενός προγράμματος κινητικότητας για νέους ηλικίας 18 έως 30 ετών.
Χωρίς να καταφεύγει σε ηχηρές διακηρύξεις, ο Άντι Μπέρναμ φαίνεται πως μπορεί να επιτύχει μια ουσιαστική και αποτελεσματική εταιρική σχέση με την Ευρώπη, απλά συντονίζοντας τη βρετανική βιομηχανική στρατηγική με τις προτεραιότητες των Βρυξελλών.