Σε κομβικό σημείο της σύγκρουσης εξελίσσεται η νήσος Χαργκ, ο «πνεύμονας» της ιρανικής οικονομίας που διαχειρίζεται το 90% των εξαγωγών αργού πετρελαίου της χώρας.
Σύμφωνα με αποκαλύψεις του CNN που βασίζονται σε εκθέσεις των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, η κυβέρνηση Τραμπ εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο αμφίβιας απόβασης και κατάληψης του νησιού, ως το απόλυτο μέσο πίεσης για τον εξαναγκασμό της Τεχεράνης να ανοίξει τα Στενά του Ορμούζ.
«Αστακός» το νησί μπροστά στην απειλή εισβολής
Η Τεχεράνη, προβλέποντας την αμερικανική κίνηση, έχει μετατρέψει το Χαργκ σε μια απροσπέλαστη ζώνη.
Πολυεπίπεδη Άμυνα: Τις τελευταίες εβδομάδες έχουν μεταφερθεί στο νησί επιπλέον συστήματα αεράμυνας, φορητοί πύραυλοι (MANPADS) και ειδικό στρατιωτικό προσωπικό.
Ναρκοπέδια: Οι ακτές έχουν παγιδευτεί με νάρκες κατά προσωπικού και κατά τεθωρακισμένων, στοχεύοντας ακριβώς στα σημεία όπου θα μπορούσαν να αποβιβαστούν οι Αμερικανοί πεζοναύτες.
Προειδοποίηση Γκαλιμπάφ: Ο πρόεδρος του ιρανικού κοινοβουλίου διεμήνυσε ότι οποιαδήποτε απόπειρα κατάληψης θα απαντηθεί με «αμείλικτα πλήγματα» κατά των υποδομών των χωρών της περιοχής που στηρίζουν τις ΗΠΑ.
Το στρατηγικό δίλημμα και οι κίνδυνοι
Παρά την ανάπτυξη χιλιάδων Πεζοναυτών και δυνάμεων της 82ης Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας στην περιοχή, ο στρατιωτικός σχεδιασμός συνοδεύεται από έντονο σκεπτικισμό:
Υψηλές Απώλειες: Στρατιωτικοί αναλυτές, όπως ο ναύαρχος ε.α. Τζέιμς Σταυρίδης, προειδοποιούν ότι οι Ιρανοί θα επιδιώξουν τις μέγιστες δυνατές απώλειες σε Αμερικανούς στρατιώτες, εκμεταλλευόμενοι την εγγύτητα του νησιού με τις ηπειρωτικές ακτές.
Αμφίβολο Αποτέλεσμα: Πολλοί σύμμαχοι του Τραμπ αναρωτιούνται αν η κατάληψη του Χαργκ θα έλυνε όντως το πρόβλημα των Στενών του Ορμούζ ή αν απλώς θα παρέτεινε τον πόλεμο.
Αντιδράσεις Συμμάχων: Οι χώρες του Κόλπου πιέζουν ιδιωτικά την Ουάσιγκτον να αποφύγει τη χερσαία επιχείρηση, φοβούμενες ιρανικά αντίποινα στις δικές τους υποδομές, και προτείνουν αντ' αυτού την πλήρη εξάρθρωση του πυραυλικού προγράμματος του Ιράν.
Εναλλακτική ο αποκλεισμός;
Ενώ ο Τραμπ είχε δηλώσει πως στις προηγούμενες επιθέσεις απέφυγε τις πετρελαϊκές υποδομές «για λόγους ευπρέπειας», η πίεση για αποτελέσματα αυξάνεται. Ο ναύαρχος Σταυρίδης αντιπροτείνει έναν θαλάσσιο αποκλεισμό του νησιού, ο οποίος θα μπορούσε να παραλύσει τις εξαγωγές πετρελαίου χωρίς την ανάγκη αποβίβασης στρατευμάτων στην ξηρά, περιορίζοντας έτσι το ρίσκο για τις ζωές των Αμερικανών στρατιωτών.