Η πρόσφατη σύναξη στο Χαλάνδρι δεν ήταν απλώς μια πολιτική ομιλία, αλλά η θρυαλλίδα που τίναξε στον αέρα το ήδη εύθραυστο οικοδόμημα της Κεντροαριστεράς, αποκαλύπτοντας μια εικόνα πλήρους αποσύνθεσης. Με τον Αλέξη Τσίπρα να αυτοπροβάλλεται ως ο «θεριστής» ενός νέου κομματικού σχηματισμού, ξέσπασε μέσα σε λίγες ώρες ένας εμφύλιος πόλεμος που χαρακτηρίζεται περισσότερο από προσωπικές εμμονές και λιγότερο από πολιτικό όραμα.
Το ΠΑΣΟΚ, έντρομο μπροστά στις δημοσκοπήσεις που το δείχνουν να ασφυκτιά, επέλεξε τη στρατηγική της απόλυτης απαξίωσης, φτάνοντας στο σημείο να χαρακτηρίσει τον πρώην πρωθυπουργό «πουλέν του Μητσοτάκη». Η αντιπαράθεση διολίσθησε γρήγορα στον λαϊκισμό και την παραπολιτική, με δηλώσεις περί «λουσίματος» και «γιόγκα», που υποβαθμίζουν τον δημόσιο διάλογο σε επίπεδο καφενείου, προκαλώντας αμηχανία ακόμα και στους οπαδούς της Χαριλάου Τρικούπη.
Στον ΣΥΡΙΖΑ, η κατάσταση θυμίζει πλοίο χωρίς πυξίδα. Οι «πιστοί» του Τσίπρα ονειρεύονται ενιαία ψηφοδέλτια για να διασωθούν πολιτικά, την ώρα που η επίσημη ηγεσία παρακολουθεί αμήχανα τη διάλυση των δομών της. Η κατηγορία ότι ο Τσίπρας λειτουργεί ως «πολιτικό σωσίβιο» του Κυριάκου Μητσοτάκη —κρατώντας ζωντανό ένα βολικό για τη ΝΔ δίπολο— φαίνεται να κερδίζει έδαφος, καθώς η αντιπολίτευση αναλώνεται στο να βγάζει τα μάτια της αντί να παράγει εναλλακτική πρόταση εξουσίας.
Τελικός κερδισμένος από αυτή τη δίνη τοξικότητας και εσωστρέφειας παραμένει το Μέγαρο Μαξίμου. Όσο η Κεντροαριστερά αυτοπυρπολείται, αναζητώντας μεσσία ανάμεσα σε παλιά υλικά και προσωπικές πικρίες, η κυβέρνηση απολαμβάνει μια «πολιτική άπνοια», βλέποντας τους αντιπάλους της να προσφέρουν τα καλύτερα επιχειρήματα εναντίον του ίδιου τους του εαυτού.