Τρεις μήνες μετά την έναρξη των κοινών στρατιωτικών πληγμάτων από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, η Ουάσιγκτον βρίσκεται εγκλωβισμένη σε ένα στρατηγικό αδιέξοδο στη Μέση Ανατολή, χωρίς καμία ορατή προοπτική οριστικής επίλυσης της σύγκρουσης.
Ο αμοιβαίος ναυτικός αποκλεισμός έχει νεκρώσει τη ναυσιπλοΐα στο Στενό του Ορμούζ, αποκόπτοντας περίπου 14 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου ημερησίως από την παγκόσμια αγορά. Παρά τις πολυήμερες σφοδρές αεροπορικές επιδρομές των ΗΠΑ, το ιρανικό καθεστώς παραμένει όρθιο και ανυποχώρητο, αποδεικνύοντας ότι η ανθεκτικότητά του υποτιμήθηκε.
Αν και οι διπλωματικοί δίαυλοι μέσω του Πακιστάν παραμένουν ανοιχτοί, οι διαπραγματεύσεις υπονομεύονται από το γεγονός ότι οι ΗΠΑ συνεχίζουν τους βομβαρδισμούς κατά τη διάρκεια των συνομιλιών, προκαλώντας τις απειλές της Τεχεράνης για αντίποινα.
Για να επιτευχθεί μια βιώσιμη διέξοδος, η κυβέρνηση Τραμπ οφείλει να προσαρμόσει τις απαιτήσεις της στη νέα σκληρή πραγματικότητα του πεδίου, η οποία πλέον ευνοεί το Ιράν,αναφέρει το Foreign Affairs.
Αυτό σημαίνει ότι η Ουάσιγκτον πρέπει να εγκαταλείψει τις μαξιμαλιστικές της θέσεις για το πυρηνικό πρόγραμμα και να αποδεχθεί ότι είναι αδύνατον να περιορίσει το πυραυλικό οπλοστάσιο της Τεχεράνης ή τη στήριξή της σε περιφερειακές πολιτοφυλακές.
Επιπλέον, οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν ένα σοβαρό έλλειμμα αξιοπιστίας, καθώς η επιθετική ρητορική του Τραμπ και οι στρατιωτικές επιθέσεις εν μέσω διαπραγματεύσεων καθιστούν εξαιρετικά δύσκολο για το Ιράν να εμπιστευτεί οποιαδήποτε αμερικανική δέσμευση.
Ένας συμβιβασμός απαιτεί πλέον απτές εγγυήσεις ασφαλείας και οικονομικά ανταλλάγματα, όπως η σταδιακή άρση του αποκλεισμού και το ξεπάγωμα ιρανικών περιουσιακών στοιχείων, με αντάλλαγμα το άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ και έναν διευρυμένο έλεγχο από τον Διεθνή Οργανισμό Ατομικής Ενέργειας (IAEA).
Απέναντι σε αυτόν τον στενό δρόμο των υποχωρήσεων, οι υπόλοιπες επιλογές του Λευκού Οίκου χαρακτηρίζονται από υψηλό ρίσκο. Η παράταση του ναυτικού αποκλεισμού πλήττει την παγκόσμια οικονομία, καθώς τα διεθνή αποθέματα πετρελαίου εξαντλούνται με ρυθμούς ρεκόρ και οι αναλυτές προειδοποιούν ότι εάν το Στενό του Ορμούζ παραμείνει κλειστό πέραν του Ιουνίου, η κατακόρυφη άνοδος των τιμών των καυσίμων θα προκαλέσει οικονομική ασφυξία, κλονίζοντας την πολιτική αξιοπιστία του Τραμπ στο εσωτερικό των ΗΠΑ.
Από την άλλη πλευρά, μια νέα στρατιωτική κλιμάκωση με πλήγματα στις ενεργειακές υποδομές του Ιράν ή χερσαίες επιχειρήσεις ειδικών δυνάμεων είναι απίθανο να κάμψουν την Τεχεράνη. Αντίθετα, θα πυροδοτήσουν ιρανικά αντίποινα κατά των πετρελαϊκών υποδομών των κρατών του Κόλπου και θα εξαντλήσουν περαιτέρω τα στρατιωτικά αποθέματα των ΗΠΑ, τη στιγμή που προτεραιότητα του Πενταγώνου παραμένει ο Δυτικός Ειρηνικός.
Ακόμη και η επιλογή μιας μονομερούς αποχώρησης, όπου ο Τραμπ θα μπορούσε να τερματίσει τις επιχειρήσεις κηρύσσοντας μια εικονική νίκη, θεωρείται πολιτικά ασύμφορη, καθώς θα ερμηνευόταν ως διεθνής υποχώρηση για έναν πρόεδρο που έχει αναγάγει την αποτροπή ενός πυρηνικού Ιράν σε κεντρικό του σύνθημα.
Στο πλαίσιο μιας αμοιβαία αποδεκτής συμφωνίας, το Ιράν αναμένεται να διατηρήσει το συμβατικό πυραυλικό του οπλοστάσιο, καθώς οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών εκτιμούν ότι το 70% αυτού επέζησε των βομβαρδισμών και μπορεί να αναπληρωθεί γρήγορα με τη βοήθεια της Ρωσίας και της Κίνας. Παράλληλα, για να πειστεί η Τεχεράνη, η Ουάσιγκτον θα πρέπει να εγγυηθεί ότι μπορεί να συγκρατήσει το Ισραήλ από μελλοντικές μονομερείς επιθέσεις, θέτοντας ακόμη και περιορισμούς στις αμερικανικές πωλήσεις όπλων προς το Τελ Αβίβ σε περίπτωση επιθετικών ενεργειών.
Μια τέτοια διευθέτηση, αν και εξαιρετικά δυσάρεστη για τους σκληροπυρηνικούς της Ουάσιγκτον, αποτελεί την ελάχιστα κακή επιλογή για τον Αμερικανό πρόεδρο προκειμένου να κλείσει μια ανοιχτή πληγή της δεύτερης θητείας του, πληρώνοντας το τίμημα ενός σχεδιασμού που στερούνταν στρατηγικής εξόδου.