Το Σουλτανάτο του Ομάν, το οποίο παραδοσιακά λειτουργούσε ως ο βασικός και αδιαμφισβήτητος διαμεσολαβητής ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν, βρέθηκε απότομα στο περιθώριο των πρόσφατων ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων. Η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ επέλεξε να αποκλείσει το Μουσκάτ από τις τελικές συνομιλίες, κατηγορώντας το για υπερβολική προσέγγιση με την Τεχεράνη.
Ενδεικτικό είναι ότι κατά την ανακοίνωση της συμφωνίας για τον τερματισμό του πολέμου στη Μέση Ανατολή, ο Αμερικανός πρόεδρος ευχαρίστησε ονομαστικά περίπου έξι χώρες της περιοχής, αγνοώντας πλήρως το Ομάν.
Γνωστό και ως «η Ελβετία της Μέσης Ανατολής» λόγω της πάγιας πολιτικής ουδετερότητας που ακολουθεί, το Ομάν είχε διαδραματίσει κομβικό ρόλο στη διεθνή συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν το 2015. Ωστόσο, η ισορροπία αυτή ανατράπηκε.
Σύμφωνα με αναλυτές, η Ουάσιγκτον έχασε την ανοχή της απέναντι στη στάση του Μουσκάτ, το οποίο απέφευγε να καταδικάσει ονομαστικά το Ιράν για τις επιθέσεις του, ενώ αντιθέτως είχε χαρακτηρίσει «παράνομους» τους αμερικανικούς βομβαρδισμούς στην περιοχή.
Η δυσαρέσκεια των ΗΠΑ κλιμακώθηκε το προηγούμενο διάστημα. Υψηλόβαθμος Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε χαρακτηριστικά ότι το Ομάν αποκλείστηκε επειδή η συμπεριφορά του κρίθηκε διπρόσωπη, «σαν να επρόκειτο για υπαλλήλους των Ιρανών».
Παράλληλα, ο Τραμπ είχε απειλήσει ακόμη και με στρατιωτική «συντριβή» το σουλτανάτο αν επιχειρούσε να ελέγξει τα Στενά του Ορμούζ μαζί με το Ιράν, ενώ το αμερικανικό Υπουργείο Οικονομικών είχε αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο επιβολής κυρώσεων.
Τελικά, τις διαπραγματεύσεις ανέλαβε μια ομάδα χωρών υπό την ηγεσία του Πακιστάν και τη στήριξη της Αιγύπτου, της Τουρκίας, της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ.
Παρά την αμερικανική οργή, πρώην διπλωμάτες εκτιμούν ότι το Ομάν δεν εγκατέλειψε την ουδετερότητά του, αλλά προσπάθησε να προστατευτεί. Η στρατηγική αυτή αποδείχθηκε σωτήρια κατά τη διάρκεια του πολέμου, καθώς το σουλτανάτο γλίτωσε σχεδόν ολοκληρωτικά από τα ιρανικά αντίποινα. Την ώρα που τα περισσότερα αεροδρόμια του Κόλπου δέχονταν πλήγματα, το αεροδρόμιο του Ομάν παρέμενε ασφαλής δίοδος διαφυγής.
Επιπλέον, τα λιμάνια του (Σοχάρ και Ντουκμ) αποκτούν πλέον τεράστια στρατηγική αξία, καθώς προσφέρουν διέξοδο στις χώρες του Κόλπου που αναζητούν εναλλακτικές θαλάσσιες οδούς για την αποφυγή των Στενών του Ορμούζ.