Η ενίσχυση των ακροδεξιών πολιτικών δυνάμεων στην Ευρώπη και την αμερικανική ήπειρο αποδίδεται ολοένα και περισσότερο στη δυσαρέσκεια των πολιτών απέναντι στις συνέπειες της παγκοσμιοποίησης, αλλά και στην αίσθηση ότι τα παραδοσιακά κόμματα αδυνατούν να δώσουν πειστικές λύσεις.
Στη Γαλλία, σύμφωνα με ανάλυση του Politico, ένα αυξανόμενο τμήμα των ψηφοφόρων θεωρεί πως η σκληρή Δεξιά αποτελεί τη μοναδική ρεαλιστική πολιτική επιλογή.
Το συμπέρασμα αυτό προκύπτει από έρευνα των πολιτικών αναλυτριών Ντέμπορα Μάτινσον και Κλερ Έινσλι, οι οποίες συνεργάζονται με το Progressive Policy Institute (PPI). Η μελέτη επικεντρώθηκε σε αναποφάσιστους ψηφοφόρους σε διάφορες δυτικές χώρες και καταγράφει σημαντική υποχώρηση της επιρροής του πολιτικού Κέντρου και της Κεντροαριστεράς.
Σύμφωνα με την έρευνα, η Γαλλία αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση πολιτικής αποδυνάμωσης του κεντρώου χώρου, γεγονός που ευνοεί τον Εθνικό Συναγερμό. Παρά τις δικαστικές περιπέτειες της Μαρίν Λεπέν, οι ερευνητές εκτιμούν ότι το κόμμα της διατηρεί ισχυρή δυναμική, ενώ ο πρόεδρός του, Ζορντάν Μπαρντελά, εμφανίζεται ακόμη πιο ισχυρός δημοσκοπικά.
Οι αναλύτριες σημειώνουν ότι πολλοί πολίτες δεν στηρίζουν τον Εθνικό Συναγερμό επειδή έχουν πειστεί από το πρόγραμμά του, αλλά επειδή δεν διακρίνουν αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση από τα παραδοσιακά κόμματα. Όπως επισημαίνεται, το κόμμα της Λεπέν βρίσκεται σε τροχιά εκλογικής ενίσχυσης κυρίως λόγω της αδυναμίας των πολιτικών αντιπάλων του να εμπνεύσουν εμπιστοσύνη.
Η έρευνα βασίστηκε σε ομάδες συζήτησης με ψηφοφόρους από πόλεις όπως η Νάντη και η Μασσαλία, οι οποίοι στο παρελθόν είχαν στηρίξει το Κέντρο ή την Κεντροαριστερά. Οι περισσότεροι εξέφρασαν έντονη απογοήτευση για την κατάσταση στη χώρα, περιγράφοντας αυξημένη ανασφάλεια, κοινωνική υποβάθμιση και αίσθηση εγκατάλειψης από το πολιτικό σύστημα.
Η πρόσφατη δολοφονία της 11χρονης Λιανά αναφέρθηκε επανειλημμένα από τους συμμετέχοντες ως χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας κοινωνίας που, κατά την άποψή τους, βρίσκεται σε παρακμή, ενώ το κράτος εμφανίζεται ανήμπορο να αντιμετωπίσει τα προβλήματα. Οι συντάκτες της μελέτης υποστηρίζουν ότι αυτή η αίσθηση αταξίας ενισχύει την αποξένωση των ψηφοφόρων και τροφοδοτεί τη μετακίνησή τους προς τα πολιτικά άκρα.
Σημαντικό μέρος της δυσαρέσκειας στρέφεται και κατά του προέδρου Εμανουέλ Μακρόν. Πολλοί από τους συμμετέχοντες τον χαρακτηρίζουν αποκομμένο από τις καθημερινές ανησυχίες των πολιτών, θεωρώντας ότι έδωσε μεγαλύτερη έμφαση στις ευρωπαϊκές υποθέσεις παρά στα εσωτερικά προβλήματα της Γαλλίας.
Παρότι η Λεπέν εξακολουθεί να αντιμετωπίζει επιφυλάξεις λόγω των δικαστικών υποθέσεων και του παρελθόντος του κόμματός της, αρκετοί ψηφοφόροι εμφανίζονται πιο θετικοί απέναντι στον Ζορντάν Μπαρντελά, ο οποίος θεωρείται από ορισμένους ως μια πιο σύγχρονη πολιτική φυσιογνωμία.
Την ίδια ώρα, η έρευνα επισημαίνει ότι ο Εθνικός Συναγερμός παρουσιάζει αδυναμίες στη διαμόρφωση σταθερών πολιτικών θέσεων, γεγονός που αφήνει περιθώρια στους αντιπάλους του, εφόσον καταφέρουν να παρουσιάσουν ένα πιο αξιόπιστο σχέδιο διακυβέρνησης.
Ως πιθανή εναλλακτική επιλογή αναφέρεται ο πρώην πρωθυπουργός Εντουάρ Φιλίπ, ο οποίος διατηρεί σημαντική απήχηση στον κεντροδεξιό χώρο, ενώ ο επικεφαλής της Αριστεράς Ζαν-Λικ Μελανσόν εξακολουθεί να προκαλεί έντονες αντιδράσεις και να θεωρείται από αρκετούς κεντρώους ψηφοφόρους αμφιλεγόμενη προσωπικότητα.
Οι ερευνητές προειδοποιούν ότι ο χρόνος για την ανασυγκρότηση του πολιτικού Κέντρου περιορίζεται, καθώς οι πολίτες αναζητούν συγκεκριμένες λύσεις στα ζητήματα της ασφάλειας, της οικονομίας και της καθημερινότητας, αντί γενικών διακηρύξεων ή επίκλησης του παρελθόντος.
Η μελέτη αναδεικνύει, πάντως, και μια αξιοσημείωτη εξαίρεση. Τοπικοί άρχοντες, όπως η σοσιαλίστρια δήμαρχος της Νάντης Ζοάνα Ρολάν, συγκεντρώνουν υψηλά ποσοστά αποδοχής χάρη στις πρακτικές λύσεις που εφαρμόζουν σε τοπικό επίπεδο.
Αντίστοιχα παραδείγματα εντοπίζονται και σε άλλες χώρες, γεγονός που, σύμφωνα με τους αναλυτές, δείχνει ότι η αποτελεσματική διαχείριση της καθημερινότητας μπορεί να υπερβεί τις παραδοσιακές κομματικές διαχωριστικές γραμμές και να αποτελέσει βάση για την ανασύνταξη του πολιτικού Κέντρου.