Η προσπάθεια της Δαμασκού να συγκροτήσει έναν αυτόνομο και εθνικά ενιαίο στρατό μετά την πτώση του Μπασάρ αλ Άσαντ τον Δεκέμβριο του 2024 προσκρούει στη βαθιά εξάρτηση από την Τουρκία και τη Ρωσία, αλλά και στη συστημική διείσδυση ακραίων στοιχείων στις τάξεις του.
Αυτές οι εσωτερικές και εξωτερικές πιέσεις περιορίζουν σημαντικά τη δυνατότητα της συριακής κυβέρνησης να λειτουργήσει ως αξιόπιστος εταίρος των ΗΠΑ σε κρίσιμα μέτωπα, όπως η αποτροπή της αναβίωσης του Ισλαμικού Κράτους και ο αποκλεισμός της μεταφοράς ιρανικών όπλων προς τη Χεζμπολάχ.
Στο πεδίο του εξτρεμισμού, η βιαστική ενσωμάτωση ολόκληρων πολιτοφυλακών στον τακτικό στρατό οδήγησε στην απορρόφηση μαχητών από οργανώσεις που συνδέονται με την Αλ Κάιντα, όπως η Χαγιάτ Ταχρίρ αλ Σαμ (HTS), η Katibat al Tawhid wal Jihad (KTJ) και το Ισλαμικό Κόμμα του Τουρκεστάν (TIP). Παρά τις επιχειρήσεις της Δαμασκού κατά πυρήνων του Ισλαμικού Κράτους και τα πλήγματα στα δίκτυα λαθρεμπορίου της Χεζμπολάχ, τα κενά ασφαλείας παραμένουν επικίνδυνα.
Περιστατικά όπως η εμπλοκή ξένων μαχητών του στρατού στην απόδραση γυναικών του Ισλαμικού Κράτους από το στρατόπεδο Αλ Χολ, καθώς και η φονική επίθεση κατά Αμερικανών στρατιωτών από μέλος των συριακών δυνάμεων, υπογραμμίζουν τους κινδύνους που ελλοχεύουν στο εσωτερικό του νέου στρατεύματος.
Ταυτόχρονα, η Άγκυρα και η Μόσχα παγιώνουν τη δική τους επιρροή στο συριακό στράτευμα. Με τη στρατιωτική συμφωνία του Αυγούστου 2025 και την τοποθέτηση πρώην διοικητών του υποστηριζόμενου από την Τουρκία Συριακού Εθνικού Στρατού (SNA) σε καίριες διοικητικές θέσεις —όπως ο διορισμός του Τούρκου υπηκόου Ομέρ Τσιφτσί στη διοίκηση της 62ης Μεραρχίας— η Τουρκία αποκτά καθοριστικό ρόλο.
Η εξέλιξη αυτή απειλεί να τορπιλίσει τις προσπάθειες προσέγγισης μεταξύ Συρίας και Ισραήλ, καθώς η Άγκυρα πιέζει τη Δαμασκό να περιορίσει τα πλήγματα κατά της Χεζμπολάχ.
Παράλληλα, παρά την αλλαγή καθεστώτος, η Μόσχα διατηρεί τη στρατιωτική της αποτύπωση μέσω νέας συμφωνίας για τη μετατροπή των βάσεων σε Χμεϊμίμ και Ταρτούς σε κοινά κέντρα εκπαίδευσης.
Ο συριακός στρατός εξακολουθεί να βασίζεται σε ρωσικό εξοπλισμό και δόγμα, ενώ το Κρεμλίνο αξιοποιεί τις υποδομές αυτές για τη διακίνηση στρατιωτικού υλικού προς την Αφρική και την Ανατολική Μεσόγειο.
Αν και οι ΗΠΑ ολοκλήρωσαν τη στρατιωτική αποχώρησή τους από τη Συρία τον Απρίλιο του 2026, η Ουάσινγκτον καλείται πλέον να βρει τρόπους να επηρεάσει τη Δαμασκό πριν οι δομές του νέου συριακού στρατού ελεγχθούν πλήρως από ξένες δυνάμεις και ριζοσπαστικές οργανώσεις.