Η επικείμενη συνάντηση του Ντόναλντ Τραμπ με τον Σι Τζινπίνγκ στο Πεκίνο τον Μάιο επαναφέρει στο προσκήνιο τον όρο «G-2», μια αναφορά που υποδηλώνει ότι η Ουάσιγκτον και το Πεκίνο θα μπορούσαν να καθορίσουν από κοινού την παγκόσμια τάξη πραγμάτων.
Αν και στο παρελθόν οι δύο πλευρές απέφευγαν αυτόν τον τίτλο, η τρέχουσα πραγματικότητα δείχνει πως η συνεργασία τους είναι πλέον αναπόφευκτη για τη διατήρηση της σταθερότητας στην Ασία, παρά τον έντονο μεταξύ τους ανταγωνισμό.
Η ανάγκη για ένα «G-2 Plus»
Ωστόσο, η διμερής σχέση είναι από μόνη της πολύ ασταθής για να εγγυηθεί την ειρήνη. Το άρθρο προτείνει το μοντέλο «G-2 Plus», το οποίο ενσωματώνει τη συνεργασία ΗΠΑ-Κίνας μέσα στους κόλπους της ASEAN (Ένωση Χωρών της Νοτιοανατολικής Ασίας). Η προσέγγιση αυτή προσφέρει:
Περιφερειακή νομιμοποίηση: Οι μικρότερες χώρες της Ασίας δεν αισθάνονται παραγκωνισμένες από μια συμφωνία των «μεγάλων».
Διπλωματική κάλυψη: Οι ΗΠΑ και η Κίνα μπορούν να συντονίζονται χωρίς να φαίνεται ότι σχηματίζουν ένα κλειστό «διευθυντήριο».
Μηχανισμούς αποκλιμάκωσης: Η κουλτούρα διαλόγου της ASEAN προσφέρει «διεξόδους» σε περιόδους κρίσεων, όπως στα στενά της Ταϊβάν ή στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας.
Η «Μακρά Ειρήνη» της Ασίας υπό απειλή
Από το 1979, η Ασία βιώνει μια ασυνήθιστα παρατεταμένη περίοδο ειρήνης, έχοντας καταφέρει να δαμάσει τη φτώχεια και την έλλειψη εμπιστοσύνης. Σήμερα, όμως, αυτή η ισορροπία κλονίζεται από:
Την κούρσα εξοπλισμών και τους περιορισμούς στις εξαγωγές ημιαγωγών.
Τη δημιουργία κλειστών σχηματισμών όπως το AUKUS και το Quad, που ανησυχούν τις μικρότερες δυνάμεις της περιοχής.
Την αύξηση του εθνικισμού και τον κίνδυνο εσφαλμένων υπολογισμών σε θερμά μέτωπα.
Το μέλλον της αντιπαλότητας
Ο ανταγωνισμός Κίνας-ΗΠΑ είναι δομικός και δεν πρόκειται να εξαφανιστεί. Το ζητούμενο δεν είναι η «νίκη» της μίας πλευράς επί της άλλης —κάτι που θα μπορούσε να οδηγήσει σε ολέθρια σύγκρουση— αλλά η αυστηρή διαχείριση της αντιπαλότητας.
Εντάσσοντας το «G-2» στις πολυμερείς διαδικασίες της ASEAN, δημιουργούνται πολιτικά «προστατευτικά κιγκλιδώματα». Με αυτόν τον τρόπο, η Ουάσιγκτον μπορεί να ανταγωνίζεται το Πεκίνο χωρίς να τρομάζει τους συμμάχους της, και η Κίνα μπορεί να αναλάβει ηγετικό ρόλο χωρίς να κατηγορείται για ηγεμονισμό. Το «G-2 Plus» δεν επιδιώκει να κάνει τις δύο υπερδυνάμεις εταίρους, αλλά να αποτρέψει τη μετατροπή τους σε εχθρούς που θα παρέσυραν ολόκληρη την περιοχή στην καταστροφή.