Το 2014, όταν η Βενεζουέλα συγκλονιζόταν από αιματηρές αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, με δεκάδες νεκρούς από παραστρατιωτικές ομάδες και δυνάμεις ασφαλείας, η τότε υπουργός Εξωτερικών Ντέλσι Ροδρίγκεζ βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της διεθνούς αντιπαράθεσης. Σε κλειστή σύσκεψη με πρεσβευτές επιχείρησε να ανατρέψει τις κατηγορίες για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, χαρακτηρίζοντας τους νεκρούς «τρομοκράτες» και επιτιθέμενη φραστικά σε ΗΠΑ και Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν και οι κυρώσεις της κυβέρνησης Ομπάμα δεν αποφεύχθηκαν, η ίδια ενίσχυσε το πολιτικό της αποτύπωμα.
Δώδεκα χρόνια αργότερα, με τη συγκατάθεση του Ντόναλντ Τραμπ, η Ροδρίγκεζ αναλαμβάνει μεταβατική ηγεσία της χώρας, μετά τη βίαιη μεταφορά του Νικολάς Μαδούρο και της συζύγου του στις Ηνωμένες Πολιτείες για να δικαστούν. Στα 56 της, καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα στις πιέσεις μιας Ουάσιγκτον που δηλώνει αποφασισμένη να διατηρήσει μακροχρόνια επιρροή στη χώρα και στις αντιστάσεις του εσωτερικού καθεστωτικού μηχανισμού, που παραμένει βαθιά καχύποπτος απέναντι στις ΗΠΑ.
Άνθρωποι που τη γνωρίζουν μιλούν για μια πολιτικό με έντονο πραγματισμό πίσω από τη σκληρή ρητορική. Τα τελευταία χρόνια συγκέντρωσε τεράστια εξουσία, ηγούμενη της προσπάθειας σταθεροποίησης της οικονομίας μετά την κατάρρευση. Με σπουδές στη Γαλλία και τη Βρετανία και ως κόρη μαρξιστή αντάρτη, κατείχε ανέκαθεν ξεχωριστή θέση στο επαναστατικό αφήγημα της χώρας.
Ήδη από το 2017 είχε εμπλακεί σε διακριτικές κινήσεις επαναπροσέγγισης με τις ΗΠΑ, στην αρχή της πρώτης θητείας Τραμπ. Αργότερα, έφερε οικονομικούς συμβούλους από το εσωτερικό και το εξωτερικό, εξασφάλισε άτυπη συνεννόηση με τις οικονομικές ελίτ και προχώρησε σε μια «σιωπηλή ιδιωτικοποίηση», παραχωρώντας σε ξένους επενδυτές έλεγχο σε κρίσιμους τομείς όπως η ενέργεια, η βιομηχανία και τα ορυχεία.
Παρότι μέχρι πρόσφατα διατηρούσε σκληρή αντιιμπεριαλιστική ρητορική, μετά την απομάκρυνση του Μαδούρο άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο αποκατάστασης διπλωματικών σχέσεων με τις ΗΠΑ, ενώ Αμερικανοί διπλωμάτες επισκέφθηκαν το Καράκας για πρώτη φορά μετά από σχεδόν επτά χρόνια. Οι οικονομικές της επιλογές φαίνεται να απέδωσαν: ο υπερπληθωρισμός περιορίστηκε και η οικονομία κατέγραψε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, έστω και από χαμηλή αφετηρία.
Σήμερα, έχοντας τον έλεγχο των βασικών οικονομικών χαρτοφυλακίων και με τον αδελφό της στην προεδρία της Εθνοσυνέλευσης, η Ροδρίγκεζ συγκεντρώνει καθοριστικούς μοχλούς εξουσίας. Συνεργάτες της μιλούν για αυστηρό έλεγχο και τεχνική επάρκεια, σε μια χώρα που εξακολουθεί να ισορροπεί σε τεντωμένο σχοινί, ανάμεσα στις διεθνείς πιέσεις και τις εσωτερικές αντιδράσεις.