Οι τελευταίες εξελίξεις στη Συρία παρουσιάζονται από τη Δαμασκό ως επιτυχία εδαφικής ενοποίησης, μετά την εδραίωση του ελέγχου της νέας σουνιτικής ισλαμιστικής ηγεσίας, υπό τον πρόεδρο Άχμεντ αλ-Σαράα, στη στρατηγικής σημασίας πόλη Καμισλί.
Στο πλαίσιο συμφωνίας «σταδιακής ενσωμάτωσης», η κουρδοκρατούμενη Αυτόνομη Διοίκηση Βόρειας και Ανατολικής Συρίας ουσιαστικά αποδυναμώθηκε, σηματοδοτώντας το τέλος των προσδοκιών που είχαν καλλιεργηθεί μετά την πτώση Άσαντ για ένα πιο πλουραλιστικό και αποκεντρωμένο πολιτικό σύστημα.
Για το Ισραήλ, η εξέλιξη αυτή δεν ερμηνεύεται ως βήμα σταθερότητας, αλλά ως απαρχή μιας νέας απειλής. Η κατάρρευση της κουρδικής ζώνης ασφαλείας στη βορειοανατολική Συρία θεωρείται ότι ανοίγει τον δρόμο για τη διαμόρφωση ενός στρατιωτικοποιημένου «σουνιτικού τόξου», με έντονο αντιϊσραηλινό προσανατολισμό.
Για σχεδόν μία δεκαετία, οι κουρδικές Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις λειτουργούσαν ως άτυπος εταίρος της Δύσης στην αντιμετώπιση εξτρεμιστικών οργανώσεων, διατηρώντας παράλληλα γεωπολιτικό «φράγμα» μεταξύ Μεσογείου και ιρανικών ζωνών επιρροής. Η ανάπτυξη όμως δυνάμεων του συριακού υπουργείου Εσωτερικών σε Χασάκα και Καμισλί και η ενσωμάτωση των κουρδικών σωμάτων ασφαλείας στον κρατικό μηχανισμό επανέφεραν τον πλήρη έλεγχο στη Δαμασκό.
Αναλυτές επισημαίνουν ότι η νέα συριακή ηγεσία, με στελέχη που προέρχονται από ισλαμιστικές οργανώσεις όπως η Hayat Tahrir al-Sham, διαμορφώνει ένα διαφορετικό ιδεολογικό και πολιτικό πλαίσιο εξουσίας σε σχέση με το καθεστώς Άσαντ.
Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί στο Τελ Αβίβ η προσέγγιση Άγκυρας-Δαμασκού. Η συνεργασία τους ερμηνεύεται ως στρατηγική σύγκλιση με κοινό παρονομαστή την αποτροπή κουρδικής αυτονόμησης και την αντίθεση στην ισραηλινή επιρροή. Η τουρκική στήριξη στις επιχειρήσεις κατά των κουρδικών δυνάμεων εκτιμάται ότι ενισχύει τον ρόλο της Άγκυρας στη μεταπολεμική Συρία.
Ισραηλινοί αναλυτές σημειώνουν ότι, ενώ η αποδυνάμωση του «σιιτικού τόξου» (Ιράν-Χεζμπολάχ) θεωρήθηκε αρχικά στρατηγικό όφελος, αναδύεται πλέον ένας σουνιτικός άξονας με εξίσου έντονη ιδεολογική αντιπαράθεση προς το Ισραήλ.
Σε αντίθεση με τον Μπασάρ αλ-Άσαντ, ο οποίος –παρά τον αυταρχισμό του– διατηρούσε προβλέψιμη στάση στα σύνορα του Γκολάν, η νέα ηγεσία αντλεί νομιμοποίηση από επαναστατική σουνιτική ταυτότητα, γεγονός που, κατά εκτιμήσεις, μπορεί να οδηγήσει σε πιο συγκρουσιακή ρητορική και πρακτική.
Ήδη το Ισραήλ έχει κινηθεί προληπτικά, ενισχύοντας τον έλεγχο σε στρατηγικά υψώματα όπως το όρος Ερμών και διατηρώντας ζώνη ασφαλείας στη συριακή πλευρά της γραμμής κατάπαυσης του πυρός του 1974, στέλνοντας μήνυμα δυσπιστίας προς τη νέα Δαμασκό.
Η πτώση της Καμισλί ερμηνεύεται ως καμπανάκι κινδύνου για τη νέα περιφερειακή ισορροπία, με το Ισραήλ να προετοιμάζεται για ένα βόρειο μέτωπο απέναντι σε μια συριακή ηγεσία που επιδιώκει να ενισχύσει τον ρόλο της στον σουνιτικό κόσμο και να εδραιώσει τη γεωπολιτική της επιρροή.