Νέες δορυφορικές εικόνες υψηλής ευκρίνειας αποκαλύπτουν έναν αγώνα δρόμου από πλευράς Ιράν για την οχύρωση της σημαντικότερης εναπομείνασας πυρηνικής του εγκατάστασης, υπό τον φόβο πιθανών αεροπορικών πληγμάτων από τις ΗΠΑ ή το Ισραήλ.
Σύμφωνα με έκθεση του Ινστιτούτου Επιστήμης και Διεθνούς Ασφάλειας (ISIS), η Τεχεράνη εκμεταλλεύεται την πρόσφατη καθυστέρηση οποιασδήποτε στρατιωτικής επιχείρησης –μετά και τις ταραχές που ξέσπασαν στα τέλη Δεκεμβρίου– για να θωρακίσει το συγκρότημα σηράγγων στο όρος Κολάνγκ-Γκαζ, γνωστό και ως «Βουνό της Αξίνας».
Ένα οχυρό βαθιά κάτω από το έδαφος
Η συγκεκριμένη εγκατάσταση, που γειτνιάζει με τις πυρηνικές μονάδες της Νατάνζ, φαίνεται πως γλίτωσε από τις καταστροφικές επιθέσεις του Ιουνίου 2025, οι οποίες ισοπέδωσαν το μεγαλύτερο μέρος του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος. Το στρατηγικό πλεονέκτημα του νέου συγκροτήματος έγκειται στο βάθος του, καθώς βρίσκεται κάτω από ένα βουνό ύψους 1.608 μέτρων. Το ύψος αυτό υπερβαίνει κατά 50% εκείνο των εγκαταστάσεων στο Φορντό, τις οποίες οι ΗΠΑ είχαν πλήξει με βόμβες κατά οχυρωμάτων (bunker busters).
Εντατικές εργασίες οχύρωσης
Οι πρόσφατες λήψεις από τις 10 Φεβρουαρίου δείχνουν πυρετώδη δραστηριότητα με βαρέα οχήματα, μπετονιέρες και γερανούς στις εισόδους των σηράγγων. Οι εργασίες επικεντρώνονται στην ενίσχυση των πυλών με οπλισμένο σκυρόδεμα και επιπλέον στρώματα βράχων και χώματος, ώστε να καταστούν ακόμη πιο ανθεκτικές σε αεροπορικές επιθέσεις. Αν και η παρουσία βαρέων μηχανημάτων υποδηλώνει ότι η μονάδα δεν είναι ακόμη επιχειρησιακή, η εμφάνιση μικρότερων οχημάτων το τελευταίο δίμηνο εγείρει υποψίες ότι έχει ξεκινήσει ο εσωτερικός εξοπλισμός των σηράγγων.
Προβληματισμός για τον τελικό σκοπό
Παρόλο που η Τεχεράνη συνδέει την κατασκευή με την επαναλειτουργία μονάδας συναρμολόγησης φυγοκεντρητών, το μέγεθος και το βάθος της εγκατάστασης προκαλούν ανησυχία στη διεθνή κοινότητα. Υπάρχουν φόβοι ότι το συγκρότημα θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τον εμπλουτισμό ουρανίου ή ακόμα και για μια μυστική προσπάθεια κατασκευής πυρηνικού όπλου. Οι αναλυτές εκτιμούν ότι, αν και η μονάδα ίσως να μην μπορεί ακόμη να υποκαταστήσει πλήρως τις απώλειες που υπέστη το Ιράν το 2025, η συνεχιζόμενη οχύρωσή της καθιστά έναν ήδη δύσκολο στόχο σχεδόν ακατόρθωτο να πληγεί αποτελεσματικά στο μέλλον.