Στο επίκεντρο μιας έντονης πολιτικής και νομικής αντιπαράθεσης βρίσκεται το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών, με αφορμή τις πρόσφατες αποφάσεις του για τους εκλογικούς χάρτες σε πολιτείες όπως το Τέξας, η Λουιζιάνα και η Αλαμπάμα.
Η εστία της κριτικής βρίσκεται η χρήση της λεγόμενης «αρχής Purcell», ενός νομικού κανόνα που θεσπίστηκε για να αποτρέπει μεγάλες αλλαγές στους εκλογικούς κανονισμούς λίγο πριν από τις κάλπες, ώστε να αποφεύγεται η σύγχυση των ψηφοφόρων.
Ωστόσο, νομικοί εμπειρογνώμονες και επικριτές καταγγέλλουν ότι το Δικαστήριο εφαρμόζει την αρχή αυτή με δύο μέτρα και δύο σταθμά, επιτρέποντας την εφαρμογή εκλογικών χαρτών που έχουν σχεδιαστεί από Ρεπουμπλικανούς, ακόμη και σε περιφέρειες όπου η εκλογική διαδικασία είχε ήδη ξεκινήσει.
Η δικαστική αυτή στάση έχει δώσει σημαντική ώθηση στις προσπάθειες των Ρεπουμπλικανών να επαναχαράξουν τις εκλογικές περιφέρειες ενόψει των κρίσιμων ενδιάμεσων εκλογών, με πολιτείες όπως το Τενεσί και η Νότια Καρολίνα να ακολουθούν το ίδιο παράδειγμα για να βελτιώσουν τις εκλογικές τους προοπτικές.
Από την άλλη πλευρά, οργανώσεις για τα πολιτικά δικαιώματα προειδοποιούν ότι αυτές οι αποφάσεις αποδυναμώνουν τις προστασίες του ιστορικού Νόμου περί Δικαιωμάτων Ψήφου.
Η εξέλιξη αυτή πλήττει δυσανάλογα τους Αφροαμερικανούς και τους Λατινοαμερικανούς ψηφοφόρους, οι οποίοι παραδοσιακά στηρίζουν τους Δημοκρατικούς, περιορίζοντας δραματικά την εκπροσώπηση των μειονοτήτων στο Κογκρέσο.
Μεγάλο μέρος της ανησυχίας πηγάζει από το γεγονός ότι το Ανώτατο Δικαστήριο έλαβε τις αποφάσεις αυτές μέσω του λεγόμενου «σκιώδους φακέλου», δηλαδή μέσω έκτακτων διαδικασιών που διεκπεραιώνονται γρήγορα και χωρίς την παροχή αναλυτικής νομικής αιτιολόγησης.
Η έλλειψη διαφάνειας καθιστά αδύνατη την κατανόηση των κριτηρίων του Δικαστηρίου, εντείνοντας τις ανησυχίες για μια προϊούσα πολιτικοποίηση της αμερικανικής δικαιοσύνης.
Ενώ οι υποστηρικτές των αποφάσεων διατείνονται ότι οι δικαστές απλώς επιστρέφουν τη νομοθετική εξουσία στα εκλεγμένα τοπικά κοινοβούλια των πολιτειών, οι επικριτές βλέπουν ένα πάγιο μοτίβο αποφάσεων που εξυπηρετεί κομματικά συμφέροντα, κλονίζοντας την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς και το δικαστικό σύστημα, σε μια εποχή που η ίδια η χάραξη των συνόρων μιας περιφέρειας μπορεί να κρίνει την πλειοψηφία στο Κογκρέσο.