Σε μια κίνηση που ακροβατεί ανάμεσα στην επιδίωξη της διεθνούς καταξίωσης και την προετοιμασία για μια γενικευμένη σύρραξη, ο Ντόναλντ Τραμπ έστειλε ένα σαφές τελεσίγραφο στην Τεχεράνη, χρησιμοποιώντας ως πλατφόρμα το «Συμβούλιο Ειρήνης» που ο ίδιος ίδρυσε.
Ο Αμερικανός Πρόεδρος, ενώ από τη μία πλευρά προβάλλει τον εαυτό του ως τον απόλυτο ειρηνοποιό που αξίζει το Βραβείο Νόμπελ, ταυτόχρονα διατάσσει τη μεγαλύτερη στρατιωτική συγκέντρωση αμερικανικών δυνάμεων στη Μέση Ανατολή από την εποχή του πολέμου στο Ιράκ το 2003.
Αυτή η αντίφαση βρίσκεται στον πυρήνα της εξωτερικής του πολιτικής στη δεύτερη θητεία, καθώς η ρητορική περί διπλωματικής λύσης για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν συνοδεύεται από την απειλή μιας αεροπορικής εκστρατείας που όμοιά της δεν έχει δει η περιοχή εδώ και χρόνια.
Η σοβαρότητα των απειλών του Τραμπ δεν μπορεί πλέον να εκληφθεί ως μια απλή διαπραγματευτική τακτική, δεδομένου ότι η πρόσφατη επιχείρηση στη Βενεζουέλα και η σύλληψη του Μαδούρο απέδειξαν την ετοιμότητά του να χρησιμοποιήσει ωμή στρατιωτική βία χωρίς την προηγούμενη έγκριση του Κογκρέσου.
Παρόλο που το Ιράν έχει δείξει σημάδια υποχώρησης λόγω των οικονομικών κυρώσεων και των εσωτερικών αναταραχών, οι συνομιλίες έχουν βρεθεί σε αδιέξοδο εξαιτίας της απαίτησης της Ουάσιγκτον για πλήρη έλεγχο των βαλλιστικών πυραύλων και των περιφερειακών συμμαχιών της Τεχεράνης.
Το γεγονός ότι ο Τραμπ επιμένει στην ανάγκη νέων πληγμάτων, παρά τους ισχυρισμούς του ότι οι περσινές επιθέσεις είχαν ήδη «ισοπεδώσει» τις πυρηνικές υποδομές του Ιράν, δημιουργεί ένα πέπλο μυστηρίου γύρω από τους πραγματικούς του στόχους, ενισχύοντας τις υποψίες για μια στρατηγική ανατροπής του καθεστώτος.
Στο εσωτερικό πολιτικό μέτωπο, ο Πρόεδρος αντιμετωπίζει μια δύσκολη ισορροπία, καθώς η υπόσχεσή του να απομακρύνει τις ΗΠΑ από ξένες συγκρούσεις έρχεται σε ευθεία ρήξη με τις διαδοχικές στρατιωτικές επεμβάσεις που έχει εξαπολύσει από την ημέρα της ορκωμοσίας του.
Μια παρατεταμένη σύγκρουση με το Ιράν κινδυνεύει να αποξενώσει τη σκληροπυρηνική βάση των ψηφοφόρων του ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών, ειδικά σε μια περίοδο που η κοινή γνώμη εστιάζει στην οικονομία και τη μετανάστευση. Την ίδια στιγμή, ο ρόλος του Ισραήλ παραμένει κομβικός, με τον Μπενιαμίν Νετανιάχου να εμφανίζεται έτοιμος να συμπλεύσει με τον Λευκό Οίκο σε μια νέα πολεμική προσπάθεια.
Ενώ ο υπόλοιπος κόσμος προσπαθεί να ερμηνεύσει τις αληθινές προθέσεις του, ο Τραμπ φαίνεται να απολαμβάνει την αβεβαιότητα που προκαλεί, δηλώνοντας προκλητικά πως όλοι θα πρέπει να περιμένουν την ομιλία του για την Κατάσταση του Έθνους για να δουν αν η επόμενη κίνησή του θα είναι μια ιστορική συμφωνία ή μια καταστροφική σύρραξη.