Η Ουάσιγκτον φαίνεται να επενδύει σε ένα δοκιμασμένο αφήγημα: ότι η οικονομική ασφυξία και η στρατιωτική απειλή θα αναγκάσουν την Τεχεράνη σε υποχώρηση.
Ωστόσο, αναλυτές του Foreign Policy επισημαίνουν μια θεμελιώδη παρερμηνεία της προσωπικότητας του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ. Για τον Ανώτατο Ηγέτη του Ιράν, η υποταγή δεν αποτελεί επιλογή επιβίωσης, αλλά μια υπαρξιακή ρήξη που θα ακύρωνε την ίδια την ταυτότητα της Ισλαμικής Επανάστασης.
Η αντίσταση ως ταυτότητα και όχι ως τακτική
Σε αντίθεση με τους ηγέτες που αντιμετωπίζουν τον συμβιβασμό ως διπλωματικό εργαλείο, ο Χαμενεΐ αντιλαμβάνεται την επανάσταση του 1979 ως μια διαρκή διαδικασία. Οι κυρώσεις και η απομόνωση δεν θεωρούνται προσωρινές διαταραχές, αλλά η έμπρακτη απόδειξη ότι το επαναστατικό σχέδιο παραμένει ζωντανό. Στη δική του λογική, η υποχώρηση υπό πίεση δεν φέρνει σταθερότητα, αλλά σηματοδοτεί μια ευθραυστότητα που επιταχύνει την πτώση — ένα μάθημα που άντλησε από την κατάρρευση του Σάχη, την οποία αποδίδει στον δισταγμό και όχι στην έλλειψη δύναμης.
Η «μεταφυσική» της σύγκρουσης
Η δυτική διπλωματία συχνά παραβλέπει τρεις κρίσιμους πυλώνες της ιρανικής στρατηγικής σκέψης:
Το Πυρηνικό Πρόγραμμα ως Σύμβολο: Για την Τεχεράνη, η πυρηνική τεχνολογία δεν αφορά μόνο την κατοχή ενός όπλου, αλλά το δικαίωμα ύπαρξης ενός κράτους που αρνείται την αμερικανική κηδεμονία.
Η Ταπείνωση έναντι της Οικονομίας: Ο Χαμενεΐ θεωρεί την εθνική ταπείνωση πολύ πιο επικίνδυνη από την οικονομική εξαθλίωση. Μια συνθηκολόγηση υπό μαξιμαλιστικούς όρους θα ισοδυναμούσε με ηθική αυτοκτονία του καθεστώτος.
Η Φιλοσοφία του Μάρτυρα: Η υπόθεση ότι ο φόβος του θανάτου οδηγεί σε ηττοπάθεια δεν φαίνεται να ισχύει στην περίπτωση του Χαμενεΐ. Στο σύμπαν της Ισλαμικής Δημοκρατίας, ο θάνατος κατά την αντίσταση ιεροποιείται. Μια ενδεχόμενη δολοφονία του από τις ΗΠΑ ή το Ισραήλ θα τον μετέτρεπε από πολιτικό ηγέτη σε αιώνιο σύμβολο αξιοπρέπειας.
Το αδιέξοδο της Ουάσιγκτον
Το δίλημμα για τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι πλέον βαθιά ιδεολογικό. Αντιμετωπίζουν έναν ηγέτη που προτιμά το προσωπικό ρίσκο και τον θάνατο από μια συμβολική συνθηκολόγηση. Όσο η Ουάσιγκτον πιέζει για «άνευ όρων παράδοση», τόσο ενισχύει το αφήγημα του Χαμενεΐ περί υπαρξιακής απειλής, καθιστώντας τον συμβιβασμό σχεδόν αδύνατο χωρίς να υπονομευθεί η ίδια η βάση του ιρανικού πολιτικού συστήματος.