Η επιχείρηση «Epic Fury», η κοινή αεροπορική επίθεση ΗΠΑ και Ισραήλ που εξαπολύθηκε στις 28 Φεβρουαρίου, κατέδειξε την απόλυτη τεχνολογική υπεροχή των δυτικών δυνάμεων.
Με τον αποκεφαλισμό της ιρανικής ηγεσίας –συμπεριλαμβανομένου του Ανώτατου Ηγέτη Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ και κορυφαίων διοικητών των Φρουρών της Επανάστασης– η Ουάσινγκτον και το Τελ Αβίβ πίστεψαν ότι θα παραλύσουν το καθεστώς.
Αντ' αυτού, το Ιράν απάντησε μέσα σε λίγες ώρες με μια στρατηγική «οριζόντιας κλιμάκωσης», μετατρέποντας μια περιορισμένη σύγκρουση σε μια περιφερειακή κρίση χωρίς ορατό τέλος.
Η απάντηση της Τεχεράνης: Πόλεμος σε εννέα μέτωπα
Το Ιράν δεν επιχείρησε να αντιπαρατεθεί συμβατικά με την αμερικανική αεροπορία. Αντίθετα, εκτόξευσε εκατοντάδες πυραύλους και drones κατά στόχων σε εννέα χώρες (Αζερμπαϊτζάν, Μπαχρέιν, Ελλάδα, Ιράκ, Ιορδανία, Κουβέιτ, Κατάρ, Σαουδική Αραβία, ΗΑΕ). Τα αποτελέσματα ήταν άμεσα και ολέθρια:
Οικονομική αποσταθεροποίηση: Το 75% της κυκλοφορίας στα Στενά του Ορμούζ σταμάτησε, προκαλώντας κατακόρυφη άνοδο στα ασφάλιστρα ναυτιλίας και τις τιμές του πετρελαίου.
Ασφάλεια υποδομών: Διεθνή αεροδρόμια έκλεισαν, εμπορικά κτίρια στο Ντουμπάι υπέστησαν ζημιές και ξένοι εργαζόμενοι έχασαν τη ζωή τους.
Πολιτικό κόστος: Οι επιθέσεις κοντά σε κρίσιμες αμερικανικές βάσεις (όπως η Al Udeid στο Κατάρ και η Al Dhafra στα ΗΑΕ) αναγκάζουν τις κυβερνήσεις του Κόλπου να ισορροπήσουν ανάμεσα στη συμμαχία με τις ΗΠΑ και την εσωτερική τους σταθερότητα.
Ιστορικά διδάγματα: Από το Βιετνάμ στο Κοσσυφοπέδιο
Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Όπως στο Βιετνάμ (1968) και στο Κοσσυφοπέδιο (1999), η συντριπτική αεροπορική ισχύς των ΗΠΑ δεν μετέφρασε τη στρατιωτική επιτυχία σε πολιτικό αποτέλεσμα. Η Τεχεράνη ακολουθεί το ίδιο μοτίβο: διευρύνει το γεωγραφικό και πολιτικό πεδίο του πολέμου, καθιστώντας τον «ακριβό» για τους συμμάχους των ΗΠΑ και προκαλώντας ρωγμές στην εσωτερική πολιτική σκηνή της Ουάσινγκτον και των ευρωπαϊκών πρωτευουσών.
Το δίλημμα του Ντόναλντ Τραμπ
Ο Αμερικανός Πρόεδρος βρίσκεται τώρα μπροστά σε μια στρατηγική διασταύρωση:
Κλιμάκωση: Ενίσχυση της αεροπορικής παρουσίας για τον έλεγχο του ιρανικού εναέριου χώρου, κάτι που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια μόνιμη και πολυετή «αεροπορική κατοχή» χωρίς πολιτικό έλεγχο.
Αποχώρηση: Ανακήρυξη των στόχων ως «επιτευχθέντων» και απόσυρση των δυνάμεων, αποδεχόμενος το πολιτικό κόστος της ημιτελούς προσπάθειας, αλλά προστατεύοντας την οικονομία και τη συνοχή του πολιτικού του συνασπισμού από τις συνέπειες ενός παρατεταμένου πολέμου.
Το συμπέρασμα είναι σαφές: η τακτική κυριαρχία στο πεδίο της μάχης δεν είναι στρατηγική. Το Ιράν ποντάρει πλέον στη διάρκεια και την πολιτική φθορά της Δύσης, μετατρέποντας τη σύγκρουση σε μια δοκιμασία αντοχής όπου η ταχύτητα των πυραύλων υποχωρεί μπροστά στην πολυπλοκότητα της διεθνούς πολιτικής.