Οι πρόσφατες πολεμικές συγκρούσεις στην περιοχή φαίνεται πως θέτουν ένα οριστικό όριο στις γεωπολιτικές φιλοδοξίες της Άγκυρας. Παρά τη συστηματική προσπάθεια της Τουρκίας να παρουσιαστεί ως ο απαραίτητος διαμεσολαβητής —όπως επιχείρησε στον πόλεμο της Ουκρανίας— η τρέχουσα αναμέτρηση ΗΠΑ-Ισραήλ-Ιράν την άφησε μακριά από την «κεντρική σκηνή», αναφέρει το philenews.
Η αδυναμία της Τουρκίας να αναχαιτίσει μόνη της ιρανικές απειλές, καταφεύγοντας στη βοήθεια των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ για αντιβαλλιστική προστασία, αποκάλυψε σημαντικά κενά στην αμυντική της αυτονομία και ενίσχυσε τις εξαρτήσεις της από τη Δύση.
Ενώ η Τουρκία προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στον στόχο της για περιφερειακή ηγεμονία και τον φόβο για μια «νέα τάξη πραγμάτων» που θα ευνοούσε ένα κουρδικό κράτος ή θα προκαλούσε μαζικές μεταναστευτικές ροές, η Κύπρος αναδεικνύεται σε κρίσιμο «βραχίονα» των σχεδιασμών της.
Η Άγκυρα χρησιμοποιεί διαχρονικά το Κυπριακό ως διέξοδο αποσυμπίεσης, εντείνοντας την προκλητικότητα στη νεκρή ζώνη κάθε φορά που πιέζεται στα άλλα μέτωπα. Η εμμονή της στον έλεγχο του νησιού και η αντίδρασή της στην παρουσία ευρωπαϊκών δυνάμεων στην περιοχή επιβεβαιώνουν ότι θεωρεί την Κύπρο ζωτικό χώρο για την ασφάλειά της.
Από την πλευρά της, η Κυπριακή Δημοκρατία, βρισκόμενη στο επίκεντρο των εξελίξεων λόγω και των βάσεων του Ακρωτηρίου, στρέφεται πλέον σε μια ριζική αναθεώρηση του αμυντικού της δόγματος.
Η Λευκωσία, αναγνωρίζοντας ότι δεν μπορεί να βασίζεται αποκλειστικά σε τρίτους, επενδύει στη θωράκισή της μέσω συνεργασιών με τη Γαλλία, την Ελλάδα και τις ΗΠΑ, ενώ παράλληλα ανοίγει επίσημα το ζήτημα του καθεστώτος των βρετανικών βάσεων.
Στο διπλωματικό πεδίο, η κατοχική πλευρά ακολουθεί μια τακτική «ροκανίσματος» του χρόνου, υπονομεύοντας ακόμα και μικρά βήματα εμπιστοσύνης για να οδηγήσει τη διαδικασία σε οριστικό αδιέξοδο.
Η εμμονή στη λύση δύο κρατών ή συνομοσπονδίας παραμένει η επίσημη γραμμή της Άγκυρας και της τουρκοκυπριακής ηγεσίας, παρά τις προσπάθειες του Αντόνιο Γκουτέρες για μια τελευταία δοκιμή πριν την αποχώρησή του.
Το σκηνικό παραμένει εξαιρετικά δύσκολο, καθώς η Τουρκία φαίνεται να επιδιώκει μια ελεγχόμενη αποτυχία των διαπραγματεύσεων για να νομιμοποιήσει το δικό της αφήγημα περί διχοτόμησης.