Σύμφωνα με αναλύσεις που εστιάζουν στις πρόσφατες κινήσεις της Άγκυρας, η Τουρκία δεν επιδιώκει την ειρήνη στο Ιράν από αλτρουισμό, αλλά για να εδραιωθεί η ίδια ως ο κυρίαρχος πόλος στην περιοχή.
Οι επικριτές της επισημαίνουν ότι η Τουρκία χρησιμοποιεί τη θέση της στο ΝΑΤΟ ως «δούρειο ίππο», προωθώντας ατζέντες που ευνοούν τρομοκρατικές οργανώσεις όπως η Χαμάς, την οποία ο Ερντογάν αρνείται πεισματικά να χαρακτηρίσει ως τέτοια.
Προκλήσεις σε Κύπρο και Ισραήλ
Η πρόσφατη μεταφορά έξι αμερικανικών F-16 στα κατεχόμενα της Κύπρου τον περασμένο Μάρτιο θεωρείται από πολλούς ως μια σοβαρή κλιμάκωση και ευθεία προσπάθεια εκφοβισμού προς το Ισραήλ.
Η κίνηση αυτή, σε συνδυασμό με τη διαρκή αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων Ελλάδας και Κύπρου στην Ανατολική Μεσόγειο, αποδεικνύει ότι η Άγκυρα επιδιώκει να επιβάλει νέα θαλάσσια σύνορα, αγνοώντας το διεθνές δίκαιο.
Διπλό ταμπλό με Ρωσία και Δύση
Η στάση της Τουρκίας στον πόλεμο της Ουκρανίας χαρακτηρίζεται από έναν καιροσκοπικό «διπλωματικό ακροβατισμό». Ενώ πουλάει drones στο Κίεβο, την ίδια στιγμή επιτρέπει τη ροή ρωσικών κεφαλαίων και αρνείται να εφαρμόσει τις διεθνείς κυρώσεις κατά της Μόσχας.
Η εμμονή στην αγορά των ρωσικών S-400, που έθεσε σε κίνδυνο την τεχνολογία των F-35, παραμένει το πιο τρανταχτό παράδειγμα μιας χώρας που απαιτεί αμυντική ενσωμάτωση στη Δύση, ενώ ταυτόχρονα εξοπλίζεται από τους αντιπάλους της.
Το τέλος του «πιστού συμμάχου»
Το συμπέρασμα των παρατηρητών είναι αμείλικτο: Η Τουρκία μπορεί να μην διαθέτει πυρηνικό πρόγραμμα όπως το Ιράν, αλλά η αυξανόμενη στρατιωτική της παρουσία από τη Συρία έως το Κέρας της Αφρικής και το Κατάρ την καθιστά έναν εξίσου επικίνδυνο αναθεωρητικό παίκτη.
Το μεγαλύτερο ρίσκο για τη Δύση δεν είναι να την χαρακτηρίσει ως το «νέο Ιράν», αλλά να συνεχίσει να την αντιμετωπίζει ως έναν κανονικό σύμμαχο, την ώρα που εκείνη διαβρώνει συστηματικά τις δομές της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας.