Η Ευρώπη συνεχίζει να αντιμετωπίζει την οικολογία ως πολιτική αποστολή. Μέσα από απαγορεύσεις, επιδοτήσεις και αυστηρούς κανονισμούς, η περιβαλλοντική προστασία έχει μετατραπεί σε ένα δαπανηρό πείραμα κοινωνικής αλλαγής. Από τα πλαστικά καλαμάκια έως την επιβολή της ηλεκτροκίνησης, το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: λιγότερα ορυκτά καύσιμα, περισσότερη «πράσινη» συμμόρφωση.
Την ίδια στιγμή, όμως, μεγάλο μέρος του κόσμου ακολουθεί μια τελείως αντίθετη πορεία, πιο πρακτική και προσανατολισμένη στην ενεργειακή ασφάλεια. Οι Ηνωμένες Πολιτείες με το "Drill baby, Drill" επενδύουν στην εγχώρια παραγωγή και τις εξορύξεις, επιδιώκοντας ενεργειακή αυτονομία. Η Ρωσία και τα κράτη του Κόλπου εξακολουθούν να αξιοποιούν την ισχύ των υδρογονανθράκων, αποδεικνύοντας ότι το πετρέλαιο παραμένει βασικός παράγοντας ισχύος. Σε ένα περιβάλλον όπου ο ενεργειακός ανταγωνισμός εντείνεται, η Ευρώπη (και μάλλον όχι όλη) μοιάζει να περιορίζεται από μόνη της, εγκλωβισμένη σε κανονισμούς και πιστοποιήσεις, πυροβολοντας τα πόδια της και τα πόδια των πολιτών της.
Το κόστος αυτής της επιλογής δεν το επωμίζονται μόνο οι καταναλωτές. Μεταφέρεται άμεσα στην παραγωγή και στις επιχειρήσεις. Ο αγρότης πληρώνει ακριβότερο καύσιμο για το τρακτέρ του, η βιομηχανία επιβαρύνεται με υψηλό κόστος ενέργειας, οι μεταφορές γίνονται ακριβότερες. Όταν η ενέργεια γίνεται (θεωρητικά) πιο «πράσινη», γίνεται και πιο ακριβή, και αυτό επηρεάζει την ανταγωνιστικότητα. Οι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις δυσκολεύονται να σταθούν απέναντι σε ανταγωνιστές από τις ΗΠΑ, την Ασία, ακόμα και από την Αφρική, που λειτουργούν με χαμηλότερα κόστη και λιγότερους περιορισμούς.
Σε βάθος χρόνου, οι συνέπειες είναι ορατές: ακριβότερα προϊόντα, αποδυνάμωση της βιομηχανίας, μεταφορά παραγωγικών δραστηριοτήτων εκτός Ευρώπης και αυξανόμενη εξάρτηση από εισαγωγές. Η Ελλάδα βιώνει έντονα αυτή την αντίφαση. Από τη μία επενδύει σε «πράσινες» πολιτικές, από την άλλη οι παραγωγοί πιέζονται από υψηλά ενεργειακά κόστη και περιορισμούς που δύσκολα διαχειρίζονται.
Η περιβαλλοντική πολιτική δεν μπορεί
να αγνοεί την οικονομική πραγματικότητα. Χωρίς προσιτή και σταθερή
ενέργεια, η παραγωγή υποχωρεί. Αν αυτό δεν ληφθεί υπόψη, η Ευρώπη
κινδυνεύει να καταλήξει να εισάγει όχι μόνο ενέργεια, αλλά και τις
συνέπειες της αποδυνάμωσης της ίδιας της παραγωγικής της βάσης. Γιατί
όσο άλλοι επενδύουν στην ενέργεια, εμείς κινδυνεύουμε να πληρώνουμε όλο
και περισσότερο το τίμημα της επιλογής μας.