Ένας αόρατος αλλά εξαιρετικά ενεργός στόλος από παλιά δεξαμενόπλοια κινείται σχεδόν ανενόχλητος σε έναν από τους πιο πολυσύχναστους ναυτικούς διαδρόμους του πλανήτη, στα ανοιχτά των νοτιοανατολικών ακτών της Μαλαισίας.
Επιτόπια έρευνα της Wall Street Journal αποκαλύπτει ότι τα πλοία αυτά, τα οποία συνδέονται άμεσα με το Ιράν, εκμεταλλεύονται την τεράστια ναυτική κίνηση της περιοχής για να μεταφέρουν παράνομα αργό πετρέλαιο προς την Κίνα, παρακάμπτοντας τις διεθνείς κυρώσεις.
Προκειμένου να παραμένουν κάτω από το ραντάρ των ελεγκτικών μηχανισμών, τα πληρώματα εφαρμόζουν μια σειρά από παραπλανητικές τακτικές, όπως η ολοκληρωτική απενεργοποίηση των συστημάτων γεωεντοπισμού AIS και η χρήση ειδικού λογισμικού που εκπέμπει ψευδείς συντεταγμένες θέσης, μια πρακτική γνωστή ως «spoofing» που μπορεί να αποκαλυφθεί μόνο μέσω διασταύρωσης με δορυφορικές λήψεις.
Η επιχειρησιακή αυτή ετοιμότητα έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις πολιτικές διακηρύξεις της Ουάσιγκτον. Παρά το γεγονός ότι ο Πρόεδρος Τραμπ είχε ανακοινώσει στα μέσα Απριλίου τον πλήρη ναυτικό αποκλεισμό των ιρανικών λιμανιών, ειδικοί σε θέματα ναυτικής ασφάλειας επισημαίνουν ότι ενάμιση μήνα μετά έχουν εντοπιστεί τουλάχιστον 120 τάνκερ φορτωμένα με ιρανικό πετρέλαιο στην ευρύτερη περιοχή.
Τα σκάφη αυτά μεταφέρουν συνολικά περίπου 150 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου, περιμένοντας την κατάλληλη ευκαιρία στις θάλασσες της νοτιοανατολικής Ασίας, μέσω των κρίσιμων πορθμών της Μαλάκκα και της Σιγκαπούρης, από όπου διακινείται καθημερινά το ένα τρίτο του παγκόσμιου πετρελαίου.
Το νομικό κενό των διεθνών υδάτων και το γεωπολιτικό κέρδος της Τεχεράνης
Η παράνομη διαδικασία ολοκληρώνεται με τη μεταφόρτωση του πετρελαίου από πλοίο σε πλοίο, μια πρακτική που ενώ θεωρείται νόμιμη και ασφαλής όταν διεξάγεται ελεγχόμενα εντός λιμένων, στην προκειμένη περίπτωση εκτελείται σκόπιμα σε διεθνή ύδατα και έξω από τα σύνορα της Μαλαισίας για την αποφυγή ελέγχων. Μόλις τα πλοία-φαντάσματα παραδώσουν το φορτίο τους, τα σκάφη που το παραλαμβάνουν ενεργοποιούν ξανά τα σήματά τους και κατευθύνονται προς τα κινεζικά λιμάνια της επαρχίας Σαντόγκ και του Νταλιάν.
Από την πλευρά του, το Πεκίνο καλύπτει πολιτικά τη διαδικασία, δηλώνοντας σταθερά την αντίθεσή του στις μονομερείς αμερικανικές κυρώσεις που δεν φέρουν την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.
Η κατάσταση περιπλέκεται ακόμη περισσότερο από τη νομική αδυναμία των παράκτιων κρατών, όπως η Μαλαισία, η Σιγκαπούρη και η Ινδονησία. Καθώς οι δραστηριότητες αυτές λαμβάνουν χώρα εντός της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης και σε διεθνή ύδατα, οι τοπικές αρχές δεν έχουν ουσιαστική δικαιοδοσία, ενώ παράλληλα θεωρούν τις κυρώσεις των ΗΠΑ ως μονομερείς εξαναγκασμούς χωρίς εγχώρια ισχύ.
Ακόμη και σε περιπτώσεις κράτησης, όπως συνέβη με το διαβόητο δεξαμενόπλοιο NORA που ταξίδευε με πλαστή σημαία Γουιάνας, τα πλοία αφήνονται τελικά ελεύθερα και επιστρέφουν αμέσως στην παράνομη δραστηριότητα.
Αναλυτές της ναυσιπλοΐας χαρακτηρίζουν την περιοχή ως ένα διεθνές επίκεντρο ανομίας, το οποίο πέρα από τους τεράστιους περιβαλλοντικούς κινδύνους για μια εκτεταμένη πετρελαϊκή ρύπανση, επιτρέπει στην Τεχεράνη να διατηρεί ανέπαφη την οικονομική της αιμοδοσία, εξασφαλίζοντας έσοδα δισεκατομμυρίων δολαρίων.