Σε ένα εξαιρετικά επικίνδυνο γεωπολιτικό πόκερ για τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ εξελίσσεται η αντιπαράθεση των ΗΠΑ με το Ιράν, με τον Ντόναλντ Τραμπ να κλιμακώνει τις απειλές για ολοκληρωτικά πλήγματα σε ιρανικές υποδομές ζωτικής σημασίας.
Παρά το γεγονός ότι ο Λευκός Οίκος επιμένει να προτάσσει τη στρατιωτική ισχύ ως το μοναδικό μέσο πίεσης, κορυφαίοι διεθνείς αναλυτές κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, επισημαίνοντας ότι η στρατηγική αυτή όχι μόνο δεν θα αναγκάσει την Τεχεράνη σε υποχώρηση, αλλά απειλεί να εγκλωβίσει τις ΗΠΑ στα ίδια ακριβώς σφάλματα του παρελθόντος.
Η απουσία μιας σαφούς διπλωματικής διόδου εξόδου έχει ήδη πυροδοτήσει έντονη νευρικότητα στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές, σπρώχνοντας τις παγκόσμιες τιμές του πετρελαίου σε νέα υψηλά επίπεδα.
Η στρατιωτική ένταση αποτυπώνεται στο πεδίο με τη συμπλήρωση έξι διαδοχικών νυχτών αμερικανικών αεροπορικών επιθέσεων εναντίον του Ιράν. Η Τεχεράνη απάντησε με μπαράζ πυραυλικών επιθέσεων κατά συμμάχων των ΗΠΑ στην περιοχή, ενώ παράλληλα ενεργοποιεί τους αντάρτες Χούθι της Υεμένης, ζητώντας τους να αποκλείσουν το στρατηγικό πέρασμα Μπαμπ αλ-Μαντέμπ στην Ερυθρά Θάλασσα σε περίπτωση που πληγούν οι ιρανικές ενεργειακές υποδομές.
Η κατάσταση στη ναυσιπλοΐα επιδεινώνεται, με την Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ (CENTCOM) να ανακοινώνει τη διεξαγωγή επιχείρησης ελέγχου στο δεξαμενόπλοιο M/T Wen Yao κοντά στα Στενά του Ορμούζ, το οποίο φέρεται ότι επιχείρησε να σπάσει τον ναυτικό αποκλεισμό που έχει επιβληθεί στο Ιράν, τη στιγμή που η Ουάσινγκτον έχει απαγορεύσει πλήρως τη διεθνή πώληση ιρανικού πετρελαίου.
Στο παρασκήνιο, ο Ντόναλντ Τραμπ εξετάζει με τους συνεργάτες του ακόμη και την επέκταση των πληγμάτων σε σταθμούς ενέργειας και γέφυρες, ή ακόμη και χερσαίες επιχειρήσεις για την κατάληψη του πετρελαϊκού κόμβου στο νησί Χαργκ.
Παρά την πεποίθηση του Λευκού Οίκου ότι η στρατιωτική ισχύς είναι η μόνη γλώσσα που κατανοεί η Τεχεράνη, ειδικοί από δεξαμενές σκέψης, όπως ο Τζόναθαν Πανίκοφ του Atlantic Council, προειδοποιούν ότι οι επιθέσεις αυτές είναι πιο πιθανό να σκληρύνουν τη στάση του Ιράν παρά να το αναγκάσουν να υποχωρήσει, όπως δεν το ανάγκασαν και οι προηγούμενες εξοντώσεις ανώτατων στελεχών του.
Στη ρίζα της κρίσης βρίσκεται το απόλυτο αδιέξοδο στις διαπραγματεύσεις για τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ. Η Τεχεράνη διεκδικεί ενεργό ρόλο και δικαίωμα επιβολής τελών στο κρίσιμο αυτό πέρασμα, ενώ οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους στον Κόλπο απαιτούν την πλήρη επιστροφή στο καθεστώς της ελεύθερης ναυσιπλοΐας.
Από την πλευρά του, ο Μαρκ Ντούμποβιτς, επικεφαλής του Ιδρύματος για την Υπεράσπιση των Δημοκρατιών, εκτιμά ότι η στάση του Ιράν πηγάζει από απελπισία και ότι οι κινήσεις της Τεχεράνης απλώς θα επιταχύνουν τη δημιουργία εναλλακτικών ναυτιλιακών οδών, παρακάμπτοντας την ικανότητά της να εκβιάζει τη διεθνή κοινότητα.
Σε κάθε περίπτωση, αναλυτές όπως ο Ντάνι Κιτρινόβιτς τονίζουν ότι η ιρανική ηγεσία δεν πρόκειται να συνθηκολογήσει υπό την αμερικανική πίεση και, εάν ο Τραμπ διευρύνει τους πολεμικούς του στόχους, η Τεχεράνη θα απαντήσει με την ίδια ακριβώς ένταση, εκμεταλλευόμενη το ισχυρό οπλοστάσιο πυραύλων και drones που διαθέτει.