Πίσω από την είδηση του Reuters για την επικείμενη προμήθεια 400 κινεζικών φορητών αντιαεροπορικών συστημάτων (MANPADS) από το Ιράν, δεν κρύβεται απλώς μια ακόμα αγορά εξοπλισμών, αλλά μια βαθύτερη γεωστρατηγική μετατόπιση.
Η κίνηση αυτή αναδεικνύει το νέο επιχειρησιακό πλάνο της Τεχεράνης, ενώ παράλληλα σηματοδοτεί την ενεργότερη εμπλοκή της Κίνας στη στρατιωτική εξίσωση της Μέσης Ανατολής.
Σε επιχειρησιακό επίπεδο, τα συστήματα αυτά δεν σχεδιάστηκαν για να αμφισβητήσουν την απόλυτη αεροπορική υπεροχή των αμερικανικών ή ισραηλινών μαχητικών πέμπτης γενιάς όπως τα F-35, ούτε να αναχαιτίσουν βαλλιστικούς πυραύλους. Η ουσιαστική τους αξία έγκειται στη δημιουργία ενός πυκνού και αδιάπεραστου πλέγματος προστασίας σε χαμηλό ύψος.
Με αυτόν τον τρόπο, αυξάνεται δραματικά ο κίνδυνος για τα ελικόπτερα, τα drones, τις αποστολές ειδικών δυνάμεων και τις επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης του αντιπάλου. Το Ιράν, συνεπώς, δεν στοχεύει στον έλεγχο του αέρα, αλλά στο να καταστήσει το κόστος οποιασδήποτε εχθρικής επιχείρησης στο έδαφός του απαγορευτικά υψηλό.
Η χρονική συγκυρία της συμφωνίας υπογραμμίζει την πιεστική ανάγκη της Τεχεράνης να καλύψει τις αμυντικές τρύπες που αποκαλύφθηκαν κατά τις πρόσφατες συγκρούσεις με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ. Η καταστροφή κρίσιμων ραντάρ και κέντρων διοίκησης κατέστησε σαφές ότι απαιτείται μια άμεση, οικονομική και εύκολα διασπειρόμενη λύση.
Τα φορητά αντιαεροπορικά δεν χρειάζονται περίπλοκες υποδομές, μεταφέρονται εύκολα σε κάθε γωνιά της χώρας και μπλοκάρουν αποτελεσματικά τις επιχειρήσεις χαμηλού ύψους.
Το πλέον αποκαλυπτικό στοιχείο της είδησης, ωστόσο, είναι η ταυτότητα του προμηθευτή.
Ενώ η Ρωσία αποτελούσε παραδοσιακά τον βασικό στρατιωτικό πυλώνα του Ιράν και η Κίνα περιοριζόταν σε ρόλο οικονομικού και διπλωματικού εταίρου, η ροή κινεζικών όπλων σηματοδοτεί μια ποιοτική μεταμόρφωση της στάσης του Πεκίνου.
Χωρίς να εμπλέκεται ανοιχτά, η Κίνα δείχνει διατεθειμένη να προσφέρει ουσιαστική αμυντική στήριξη, μετατρέποντας τη σχέση της με το Ιράν σε μια συμμαχία με ξεκάθαρο στρατιωτικό αποτύπωμα.
Η εξέλιξη αυτή δένει αρμονικά με τις πληροφορίες των τελευταίων μηνών για παράλληλες επαφές που αφορούν αντιπλοϊκούς πυραύλους και προηγμένα συστήματα αεράμυνας, υποδηλώνοντας ότι οι 400 πύραυλοι είναι μόνο η αφετηρία ενός ευρύτερου εξοπλιστικού προγράμματος.
Από την πλευρά του Ισραήλ, ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν συμπυκνώνεται στον αριθμό των πυραύλων, αλλά στον χρόνο που κερδίζει η Τεχεράνη. Κάθε μήνας ηρεμίας επιτρέπει στο ιρανικό καθεστώς να ανασυντάσσει τις δυνάμεις του, να διασπείρει τα όπλα του και να θωρακίζει τις στρατηγικές του υποδομές.
Η συνολική εικόνα παραπέμπει σε ένα σχεδιασμένο πλάνο τριών φάσεων: την άμεση κάλυψη των κενών στο χαμηλό ύψος, τη σταδιακή ενίσχυση με βαρύτερο αντιαεροπορικό και αντιπλοϊκό εξοπλισμό, και τέλος, την ολική αναδιοργάνωση της αεράμυνας σε ένα αποκεντρωμένο μοντέλο ικανό να αντέξει ακόμα και μαζικά προληπτικά πλήγματα.
Αν οι εκτιμήσεις αυτές επιβεβαιωθούν, η συμφωνία για τα MANPADS θα μείνει στην ιστορία ως το πρώτο ορατό βήμα για τη στρατιωτική αναγέννηση του Ιράν υπό την προστατευτική ομπρέλα της Κίνας.