Μια ανάλυση του Shay Gal στην ισραηλινή εφημερίδα Israel Hayom παρουσιάζει τις ευρύτερες γεωπολιτικές διαστάσεις της αμυντικής συμφωνίας Ελλάδας και Ισραήλ, ύψους 3 δισ. ευρώ, για την «Ασπίδα του Αχιλλέα». Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, η συμφωνία δεν περιορίζεται στην ανάπτυξη ενός συστήματος αεράμυνας, αλλά εντάσσεται σε έναν ευρύτερο σχεδιασμό αποτροπής, που αποκαλείται «Οργή του Ποσειδώνα» (Poseidon).
Κατά την ανάλυση, η «Ασπίδα του Αχιλλέα» αποτελεί τη λεγόμενη «Φάση Μηδέν» αυτού του σχεδιασμού, ο οποίος, σε περίπτωση ευρύτερης ελληνοτουρκικής ή ισραηλινοτουρκικής σύγκρουσης, θα μπορούσε να συνδεθεί με την επιδίωξη τερματισμού της τουρκικής στρατιωτικής παρουσίας στο βόρειο τμήμα της Κύπρου.
Κεντρικό σημείο της ανάλυσης είναι το ενδεχόμενο η Τουρκία να αξιοποιήσει τα κατεχόμενα ως στρατιωτικό και επιχειρησιακό προγεφύρωμα για επιθέσεις εναντίον του Ισραήλ.
Σε ένα τέτοιο σενάριο, υποστηρίζει ο Gal, η ισραηλινή στρατηγική δεν θα επικεντρωνόταν αποκλειστικά στην καταστροφή στρατιωτικών υποδομών, αλλά θα μπορούσε να επιδιώξει μια ευρύτερη ανατροπή των υφιστάμενων ισορροπιών.
Η λογική του συγκεκριμένου δόγματος, σύμφωνα με τον αρθρογράφο, θα προϋπέθετε ότι μια απλή κατάπαυση του πυρός δεν θα ήταν αρκετή, καθώς θα άφηνε στην Τουρκία τη δυνατότητα να επανεξοπλιστεί και να επαναφέρει την ίδια κατάσταση.
Ως εκ τούτου, τίθεται ως βασικός στόχος η αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο και η αποκατάσταση της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας σε ολόκληρο το νησί.
Ο Gal εκτιμά παράλληλα ότι μια τέτοια εξέλιξη θα ήταν ιδιαίτερα σύνθετη, καθώς η τουρκική στρατιωτική παρουσία στην Κύπρο είναι εδραιωμένη εδώ και δεκαετίες. Για τον λόγο αυτό, θεωρεί απαραίτητη την ύπαρξη συγκεκριμένων χρονοδιαγραμμάτων, δεσμευτικών συμφωνιών, διεθνών εγγυήσεων και μηχανισμών εφαρμογής, ώστε μια ενδεχόμενη αποχώρηση να είναι οριστική και να μην μπορεί να ανατραπεί.
Στο διπλωματικό επίπεδο, η ανάλυση δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στον ευρωπαϊκό παράγοντα. Υποστηρίζεται ότι η Κυπριακή Δημοκρατία θα μπορούσε να στηριχθεί στο ευρωπαϊκό πλαίσιο και στη ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής της ΕΕ, ενώ παράλληλα ιδιαίτερο ρόλο θα είχε το Ηνωμένο Βασίλειο, λόγω του καθεστώτος των βάσεών του στην Κύπρο και της ιστορικής του ιδιότητας ως εγγυήτριας δύναμης.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στο μέλλον των δύο κοινοτήτων στην Κύπρο. Η ανάλυση διαχωρίζει τους Τουρκοκύπριους από τους εποίκους που εγκαταστάθηκαν στο νησί μετά την τουρκική εισβολή, υποστηρίζοντας ότι τα δικαιώματα, η ασφάλεια και η περιουσία των Τουρκοκυπρίων θα πρέπει να διασφαλιστούν στο πλαίσιο της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Για την Αθήνα, ο Shay Gal θεωρεί κρίσιμο τον στενό συντονισμό με την Ιερουσαλήμ και τη Λευκωσία. Παράλληλα, υποστηρίζει ότι η Ελλάδα, έχοντας ενισχύσει τις αμυντικές της δυνατότητες μέσω της «Ασπίδας του Αχιλλέα», θα πρέπει να διατηρήσει την αποτρεπτική της ισχύ και να μην επιτρέψει στην Τουρκία να την υποχρεώσει να περιορίσει τη στρατηγική της προσοχή στο Αιγαίο.
Ο αρθρογράφος χαρακτηρίζει, τέλος, λανθασμένη οποιαδήποτε εξέλιξη που θα οδηγούσε σε μια πρόωρη εκεχειρία και στην επαναφορά του υφιστάμενου status quo στην Κύπρο.
Στη δική του προσέγγιση, ο «Ποσειδώνας» θα είχε ως τελικό στόχο όχι την επιστροφή στην κατάσταση πριν από μια σύγκρουση, αλλά μια μόνιμη αλλαγή των στρατιωτικών και γεωπολιτικών δεδομένων στο νησί.