Έπειτα από περίπου 1,5 χρόνο διαπραγματεύσεων, Συρία και Ρωσία κατέληξαν σε μνημόνιο συναντίληψης για την «αναδιοργάνωση» της ρωσικής στρατιωτικής παρουσίας στη ναυτική βάση της Ταρτούς και την αεροπορική βάση Χμεϊμίμ.
Βάσει της συμφωνίας, οι εγκαταστάσεις περνούν υπό συριακή πολιτική διοίκηση και μετατρέπονται σε κοινά κέντρα εκπαίδευσης.
Η εξέλιξη αυτή τερματίζει ουσιαστικά τη 55ετή αυτόνομη παρουσία του ρωσικού πολεμικού ναυτικού στην Ταρτούς, με τα ρωσικά πλοία να αναδιπλώνονται προς προστασία των τάνκερ στη Βαλτική και τη Βόρεια Θάλασσα, ενώ ανάλογη αποσυναρμολόγηση καταγράφεται και στην αεροπορική βάση Χμεϊμίμ.
Παρά την προσπάθεια της Μόσχας να παρουσιάσει τη συμφωνία ως αναβάθμιση της διμερούς στρατιωτικής συνεργασίας, η αποχώρηση των ρωσικών δυνάμεων είναι εμφανής στο πεδίο.
Για το Ισραήλ, η εξέλιξη αυτή συνιστά σημαντικό βραχυπρόθεσμο όφελος, καθώς αίρει τους περιορισμούς που επέβαλλε ο μηχανισμός αποσυμφόρησης (deconfliction) με τη Ρωσία για τις αεροπορικές επιδρομές στον συριακό εναέριο χώρο, σηματοδοτώντας την κατάρρευση ενός γεωπολιτικού καθεστώτος δεκαετιών στα βόρεια σύνορά του.
Η τουρκική διείσδυση και οι «κόκκινες γραμμές» του Τελ Αβίβ
Ωστόσο, το στρατηγικό κενό που αφήνει η Ρωσία σπεύδει να καλύψει η Τουρκία, η οποία αναπτύσσει στενή στρατιωτική συνεργασία με τη μετα-Ασάντ κυβέρνηση της Δαμασκού. Η προοπτική μιας ισχυρής τουρκικής στρατιωτικής παρουσίας στη Συρία θεωρείται από το Ισραήλ πολύ σοβαρότερη απειλή από την προηγούμενη ρωσική.
Το Τελ Αβίβ έχει θέσει σαφείς «κόκκινες γραμμές» —μεταξύ των οποίων η αποστρατιωτικοποίηση του Γκολάν και η απαγόρευση τουρκικής στρατιωτικής εμπλοκής—, προχωρώντας μάλιστα σε προληπτικό αεροπορικό πλήγμα στην αεροπορική βάση Αμπού αλ-Ντουχούρ για να αποτρέψει την εκεί εγκατάσταση τουρκικών δυνάμεων.
Την ίδια στιγμή, οι ΗΠΑ, μέσω του ειδικού απεσταλμένου Τομ Μπάρακ, επιχειρούν να δημιουργήσουν έναν μηχανισμό αποκλιμάκωσης μεταξύ Ισραήλ, Συρίας και Τουρκίας, ασκώντας κριτική στα ισραηλινά πλήγματα.
Για την Άγκυρα, η συμμαχία με τη Δαμασκό προσφέρει καίρια γεωπολιτικά οφέλη, όπως τον περιορισμό της κουρδικής αυτονομίας και την επέκταση της επιρροής της στη Μέση Ανατολή, αναγκάζοντας το Ισραήλ να βρίσκεται σε διαρκή επιφυλακή.