Στην καρδιά μιας από τις πλέον εύεύφλεκτες θαλάσσιες αρτηρίες του πλανήτη, το στενό Μπαμπ αλ-Μαντέμπ —που διόλου τυχαία μεταφράζεται ως «Πύλη των Δακρύων»— εξελίσσεται ξανά σε πεδίο οξείας αντιπαράθεσης.
Η λωρίδα αυτή, πλάτους μόλις 20 μιλίων που χωρίζει την Αραβική Χερσόνησο από την Αφρική, αποτελεί τον «πνεύμονα» του παγκόσμιου εμπορίου, καθώς από εκεί διερχόταν το 30% των κοντέινερ διεθνώς.
Η διαταραχή των δρομολογίων αναγκάζει τα πλοία να κάνουν τον πολυήμερο και δαπανηρό γύρο της Αφρικής, με άμεσες επιπτώσεις στις τιμές των αγαθών.
Πίσω από την κλιμάκωση βρίσκεται η μακροπρόθεσμη στρατηγική του Ιράν. Από το 1979, η Τεχεράνη οικοδομεί συστηματικά ένα δίκτυο ενδιάμεσων δυνάμεων (proxies) μέσω της Δύναμης Κουντς —από τη Χεζμπολάχ και τη Χαμάς μέχρι τις πολιτοφυλακές του Ιράκ— για να ασκεί πίεση στις ΗΠΑ και το Ισραήλ χωρίς άμεση εμπλοκή.
Στην Υεμένη, οι Χούθι (Ανσάρ Αλλάχ), ένα κίνημα με αυτόνομη ατζέντα που κατέλαβε τη Σαναά το 2014, μετατράπηκαν χάρη στην ιρανική τεχνογνωσία, τα drones και τους πυραύλους από τοπική ανταρτική ομάδα σε περιφερειακή στρατιωτική δύναμη.
Η αμερικανική εξωτερική πολιτική βρέθηκε συχνά παγιδευμένη σε αυτή την εξίσωση. Η απόφαση της διακυβέρνησης Μπάιντεν να αφαιρέσει τους Χούθι από τη λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων για ανθρωπιστικούς λόγους και να περιορίσει τη στρατιωτική παρουσία στην περιοχή, ερμηνεύτηκε από το Ιράν ως ευκαιρία εξοπλισμού των ανταρτών. Παρά τη μεσολαβητική εκεχειρία του 2022, οι Χούθι ενίσχυσαν τις θέσεις τους και μετά τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου 2023 εξαπέλυσαν μαζικές επιθέσεις κατά της διεθνούς ναυσιπλοΐας, προκαλώντας την ισχυρότερη αμερικανική στρατιωτική απάντηση από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Αν και οι μεταγενέστεροι βομβαρδισμοί της διακυβέρνησης Τραμπ οδήγησαν σε μια εύθραυστη συμφωνία μέσω Ομάν για την προστασία των αμερικανικών σκαφών, η πρόσφατη ταχεία προέλαση των Χούθι στις ακτές της Ερυθράς Θάλασσας και στο κομβικό νησί Μαγιούν άλλαξε εκ νέου τα δεδομένα.
Παρά τις διαβεβαιώσεις των ανταρτών ότι δεν επιζητούν σύγκρουση, η Τεχεράνη διατηρεί πλέον τη δυνατότητα να κρατά «όμηρο» τις παγκόσμιες εφοδιαστικές αλυσίδες. Η πιθανότητα μιας κυβερνητικής αντεπίθεσης με αμερικανική υποστήριξη παραμένει ανοιχτή, υπογραμμίζοντας ότι στην Υεμένη η πρόσκαιρη ηρεμία απέχει πολύ από την πραγματική ειρήνη.