Σε έναν επικίνδυνο εγκλωβισμό ανάμεσα στο προφίλ του δήθεν σοβαρού, θεσμικού πολιτικού και στην πιο καθαρόαιμη εκδοχή του λαϊκισμού φαίνεται να οδηγείται ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Ανδρουλάκης.
Ενώ στα λόγια ξορκίζει τις εύκολες υποσχέσεις και τα ολέθρια λάθη του παρελθόντος, στην πράξη γεμίζει καθημερινά το πολιτικό του καλάθι με ανυπόστατες παροχές, καλώντας τους πολίτες να πιστέψουν στο ουτοπικό σενάριο ότι όλα μπορούν να γίνουν χωρίς κανένα δημοσιονομικό κόστος και χωρίς καμία δύσκολη απόφαση.
Πίσω από το επικοινωνιακό περιτύλιγμα των «κοστολογημένων προτάσεων», κρύβεται η πλήρης αδυναμία του να παρουσιάσει ένα ρεαλιστικό σχέδιο οικονομικής πολιτικής, καταφεύγοντας τελικά στη γνωστή και καταδικασμένη συνταγή των εύκολων υποσχέσεων.
Η αριθμητική των συνθημάτων και η φυγή προς τα εμπρός
Η αδυναμία του κ. Ανδρουλάκη να απαντήσει στην κριτική του Κυριάκου Μητσοτάκη για «τζάμπα» πολιτική υπήρξε αποκαλυπτική της γύμνιας του προγράμματός του. Αντί να εξηγήσει με σαφείς αριθμούς πού θα βρεθούν τα χρήματα για τον χορό των δισεκατομμυρίων που τάζει, επέλεξε τη δοκιμασμένη μέθοδο της πολιτικής αντεπίθεσης και του συμψηφισμού.
Επιστράτευσε ως προπέτασμα καπνού τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τον ΒΟΑΚ και το Ταμείο Ανάκαμψης, ξεχνώντας όμως ότι η σοβαρή οικονομική πολιτική δεν ασκείται με φτηνό αντιπολιτευτικό θόρυβο. Το κρίσιμο ερώτημα παραμένει αναπάντητο: πόσο τελικά κοστίζουν οι προτάσεις του ΠΑΣΟΚ και ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό;
Ακόμη πιο εξοργιστική για τη μνήμη των πολιτών είναι η μόνιμη επίκληση των ευρωπαϊκών κονδυλίων ως «μαγικού ραβδιού». Κάθε φορά που ο κ. Ανδρουλάκης στριμώχνεται για το κόστος ενός μέτρου, ανακαλύπτει ξαφνικά κάποιο αδιάθετο ευρωπαϊκό πρόγραμμα που θα καλύψει τα πάντα.
Πρόκειται για μια παλαιοκομματική οφθαλμαπάτη, όπου οι πόροι παρουσιάζονται ως ανεξάντλητοι και οι περιορισμοί ως ασήμαντες λεπτομέρειες.
Αυτή η λογική του «η Ευρώπη θα πληρώσει» δεν αποτελεί σοβαρό κυβερνητικό σχέδιο, αλλά ένα φτηνό πολιτικό τέχνασμα που η χώρα έχει πληρώσει πολύ ακριβά στο παρελθόν.
Αντιγράφοντας τις αυταπάτες του 2015 υπό τον φόβο του Τσίπρα
Συνιστά μέγιστη πολιτική ειρωνεία το γεγονός ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης σπαταλά χρόνο για να καταγγείλει τις ψευδείς υποσχέσεις του 2015 και τις καταστροφικές αυταπάτες των μνημονίων, την ίδια ώρα που ο ίδιος υιοθετεί την ίδια ακριβώς συνταγή. Η μόνη διαφορά είναι ότι η δική του εκδοχή του «θα σκίσουμε τα μνημόνια» έχει μεταφραστεί στην ψευδαίσθηση ότι κάθε κοινωνικό πρόβλημα λύνεται μαγικά με ένα ακόμη κρατικό πρόγραμμα και μια ακόμα επιδοματική ένεση.
Πίσω από αυτή την επιθετική παροχολογία κρύβεται ο έντονος πανικός του προέδρου του ΠΑΣΟΚ μπροστά στην επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος διεκδικεί εκ νέου τα ηνία της Κεντροαριστεράς. Στην προσπάθειά του να μην χάσει έδαφος, ο κ. Ανδρουλάκης έχει παρασύρει το κόμμα του σε έναν άκρατο διαγωνισμό υποσχέσεων, που περιλαμβάνει από δωρεάν μετακινήσεις μέχρι κοινωνικές κατοικίες.
Πρόκειται για μια επικίνδυνη παγίδα: στην προσπάθειά του να εμφανιστεί ως η σοβαρή εναλλακτική λύση, καταλήγει να αντιγράφει πιστά το μοντέλο του λαϊκισμού που υποτίθεται ότι πολεμά, πουλώντας ελπίδες με δόσεις και αφήνοντας τον λογαριασμό για αργότερα.