Χωρίς ίχνος αυτοκριτικής και με περισσό θράσος, ο Αλέξης Τσίπρας επιχείρησε να επανέλθει στο προσκήνιο, πετώντας το προσωπείο του δήθεν θεσμικού «rebranding» που φιλοτεχνούσε το τελευταίο διάστημα. Με μια εμπρηστική ανάρτηση κατά του Πρωθυπουργού και του Γρηγόρη Δημητριάδη, ο άνθρωπος που ταύτισε το όνομά του με τις πιο σκοτεινές μεθοδεύσεις κατά των θεσμών, έφτασε στο σημείο να μιλά για «βιασμό του Κράτους Δικαίου».
Πρόκειται για τον ίδιο Αλέξη Τσίπρα που, σύμφωνα με τις ομολογίες του ίδιου του του Υπουργού Δικαιοσύνης, Σταύρου Κοντονή, επέτρεπε τη λειτουργία ενός σκοτεινού «παραϋπουργείου» εντός του Μαξίμου. Η ρητορική του περί ηθικής σκοντάφτει στις μνήμες της περιόδου 2015-2019, τότε που η χώρα έζησε την αδιανόητη σκευωρία της Novartis, με το στήσιμο δέκα πολιτικών αντιπάλων στον τοίχο και τη χρήση κουκουλοφόρων ψευδομαρτύρων, οι οποίοι σήμερα έχουν αποκαλυφθεί και επίσημα από τη Δικαιοσύνη.
Η απόπειρα του πρώην Πρωθυπουργού να παραστήσει τον εγγυητή της νομιμότητας προκαλεί το κοινό αίσθημα, όταν όλοι θυμούνται τον ανηλεή πόλεμο κατά δημοσιογράφων και επιχειρηματιών, καθώς και το φιάσκο με τις τηλεοπτικές άδειες. Ήταν η εποχή που το «ΣΥΡΙΖΑ Channel» αποτελούσε το απόλυτο όνειρο ελέγχου της ενημέρωσης, μια διαδικασία που κατέληξε στην ταπεινωτική και ομόφωνη καταδίκη (13-0) του στενότερου συνεργάτη του από το Ειδικό Δικαστήριο.
Επενδύοντας ξανά στον διχασμό και το «ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν», ο Αλέξης Τσίπρας προσπαθεί να μαζέψει τα αποκαΐδια της επιρροής του, κουνώντας το δάχτυλο με το δήθεν «ηθικό πλεονέκτημα» της Αριστεράς. Όμως η ιστορία δεν παραγράφεται: το Κράτος Δικαίου στην Ελλάδα κινδύνευσε από εκείνους που πίστεψαν ότι είναι υπεράνω του νόμου, και καμία ανάρτηση δεν μπορεί να ξεπλύνει την περίοδο που η πολιτική ζωή του τόπου δηλητηριάστηκε από τη «δρακογενιά» του λαϊκισμού.