Η ραγδαία μεταβαλλόμενη γεωπολιτική κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο επιβάλλει μια θεμελιώδη αναθεώρηση της στρατηγικής που ακολουθούν η Ελλάδα, η Κύπρος και το Ισραήλ.
Σύμφωνα με τον πρωθυπουργό, θεσπίζεται για πρώτη φορά ανώτατο πλαφόν στην αποπληρωμή, το οποίο δεν θα ξεπερνά το 30% έως 50% πάνω από το αρχικό κεφάλαιο, ενώ παράλληλα κατοχυρώνεται το δικαίωμα υπαναχώρησης του δανειολήπτη εντός 14 ημερών από την υπογραφή της σύμβασης.
Το Πεκίνο δεν επιθυμεί έναν ολοκληρωτικό πόλεμο που θα κατέστρεφε τις ενεργειακές του υποδομές, ωστόσο ευνοείται από τη διατήρηση μιας κατάστασης ελεγχόμενης έντασης η οποία εξαντλεί τους πόρους της Ουάσιγκτον.
Σε δύο εβδομάδες, ο Ντόναλντ Τραμπ πρόκειται να επισκεφθεί την Κίνα για μια κρίσιμη συνάντηση με τον Σι Τζινπίνγκ, η οποία όμως επισκιάζεται από την παράταση του πολέμου με το Ιράν και το συνεχιζόμενο κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ.
Σύμφωνα με αναλύσεις διεθνών μέσων όπως ο Guardian, η αποδυνάμωση κομβικών σημείων όπως η βάση του Ράμσταϊν ή η Στουτγκάρδη θα προκαλούσε τεράστια προβλήματα στις στρατιωτικές δυνατότητες των ΗΠΑ.
Μιλώντας στη Φλόριντα, ο κύριος Τραμπ εξέφρασε την έντονη δυσαρέσκειά του για τις τελευταίες προτάσεις της Τεχεράνης, αφήνοντας να εννοηθεί ότι η παράταση της παρούσας κατάστασης ίσως εξυπηρετεί καλύτερα τα αμερικανικά συμφέροντα.
Η νέα διακυβέρνηση Τραμπ επιδεικνύει ένα απροσδόκητα έντονο ενδιαφέρον για τη Λιβύη, επιχειρώντας να σπάσει το μακροχρόνιο πολιτικό αδιέξοδο μεταξύ των δύο αντίπαλων στρατοπέδων: της διεθνώς αναγνωρισμένης κυβέρνησης του Αμπντουλχαμίντ Νταμπάιμπα στην Τρίπολη και των δυνάμεων του στρατάρχη Χαλίφα Χάφταρ στη Βεγγάζη.
Το θεμελιώδες πρόβλημα στις σχέσεις Ιράν και ΗΠΑ μετά την επιχείρηση «Epic Fury» εστιάζεται στην ακράδαντη πεποίθηση και των δύο πλευρών ότι αναδείχθηκαν νικήτριες, γεγονός που δημιουργεί την προσδοκία πως ο αντίπαλος οφείλει να συνθηκολογήσει.
Η ξαφνική απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ να ακυρώσει την αποστολή των ειδικών απεσταλμένων του, χαρακτηρίζοντας τη διαδικασία «χάσιμο χρόνου», έχει πυροδοτήσει έντονη ανησυχία στην Ευρώπη για μια επικείμενη πολεμική σύρραξη.
Παρότι η εύκολη κυριαρχία της δεκαετίας του '90 ανήκει στο παρελθόν, η πραγματικότητα δείχνει κάτι διαφορετικό: η αμερικανική πρωτοκαθεδρία δεν αντικαθίσταται, αλλά αμφισβητείται έντονα.
Η Ευρώπη καλείται πλέον να καλύψει το τεράστιο κενό που άφησε η σχεδόν ολοκληρωτική κατάρρευση της αμερικανικής βοήθειας υπό την κυβέρνηση Τραμπ, αναλαμβάνοντας πλήρως το οικονομικό και στρατηγικό βάρος ενός πολέμου φθοράς που εξελίσσεται σε μια νέα, επώδυνη κανονικότητα.
Σε μια εκτενή συζήτηση με τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Αντόνιο Κόστα, στο πλαίσιο του Delphi Economic Forum, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για τις παγκόσμιες επιπτώσεις από το μπλόκο στα Στενά του Ορμούζ.
Η Αμερικανίδα διπλωμάτης εξέφρασε την ευγνωμοσύνη της προς τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ για την τοποθέτησή της στην Αθήνα, χαρακτηρίζοντας την Ελλάδα ως έναν βασικό στρατηγικό εταίρο σε μια περιοχή κρίσιμης γεωπολιτικής σημασίας, με τον οποίο οι ΗΠΑ μοιράζονται κοινές αξίες και διαρκείς δεσμούς.
Αυτή η νέα αμερικανική στρατηγική απομακρύνεται από τις παραδοσιακές διπλωματικές οδούς και υιοθετεί μια έντονα επιλεκτική προσέγγιση, όπου η ιδεολογική ταύτιση καθορίζει το βάθος της συνεργασίας
Το διακύβευμα αυτής της διαπραγμάτευσης είναι τεράστιο, καθώς μια αποτυχία θα μπορούσε να οδηγήσει σε αναζωπύρωση των συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή, ενεργειακή κρίση και, κυρίως, στην οριστική απόφαση του Ιράν να αποκτήσει πυρηνικό όπλο.
Ο Αμερικανός πρόεδρος επιστρατεύει τεχνικές από το βιβλίο του «The Art of the Deal», επιχειρώντας να πιέσει την Τεχεράνη και να διαμορφώσει ευνοϊκούς όρους πριν από ενδεχόμενες συνομιλίες.
Σύμφωνα με ανάλυση του Σινάν Τσιντί στη Jerusalem Post, η Άγκυρα κλιμακώνει συστηματικά την αντιπαράθεση, με τον Πρόεδρο Ερντογάν να υιοθετεί μια στρατηγική που φέρνει την Τουρκία ολοένα και πιο κοντά στο ενδεχόμενο μιας ένοπλης σύγκρουσης.
Σύμφωνα με αποκαλυπτικό ρεπορτάζ της Wall Street Journal, ο Αμερικανός πρόεδρος βιώνει την κρίση με το Ιράν υπό τη σκιά της ιστορικής αποτυχίας του Τζίμι Κάρτερ το 1979, φοβούμενος ότι μια κακή έκβαση στο θέμα των ομήρων ή των αιχμαλώτων θα μπορούσε να αποβεί πολιτικά μοιραία.
Αν και δεν κατονομάζεται επίσημα κάποιος συγκεκριμένος αντίπαλος, η επιθετική ρητορική και οι στρατηγικές κινήσεις δείχνουν ότι η Άγκυρα στρέφεται προς μια πιθανή στρατιωτική αντιπαράθεση με το Ισραήλ, με πιθανότερο πεδίο δράσης το μέτωπο της Συρίας.
Η συμφωνία αυτή επανακαθορίζει τις ισορροπίες ανάμεσα στο Ισραήλ και τον Λίβανο, ενώ παράλληλα δημιουργεί το απαραίτητο έδαφος για την επανέναρξη των συνομιλιών με την Τεχεράνη.
