Η ολοένα στενότερη σχέση της Ινδίας με την Ελλάδα και την Κύπρο δεν είναι μια ακόμη διπλωματική σύμπτωση. Είναι η ανάδυση ενός νέου στρατηγικού τόξου, που ξεκινά από τον Ινδικό Ωκεανό, περνά από τη Μέση Ανατολή και καταλήγει στην Ανατολική Μεσόγειο. Και στο βάθος αυτού του τόξου υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής: Η Τουρκία του Ερντογάν και η συστηματική της σύμπλευση με το Πακιστάν.
Η πρόσφατη αναβάθμιση των σχέσεων Ινδίας-Κύπρου σε στρατηγική εταιρική σχέση, ο αμυντικός οδικός χάρτης 2026–2031, αλλά και η πρώτη διμερής ναυτική άσκηση Ινδίας-Ελλάδας στη στο Αιγαίο, δείχνουν ότι το Νέο Δελχί δεν αντιμετωπίζει πλέον την Ανατολική Μεσόγειο ως μακρινή περιφέρεια… Τη βλέπει ως κρίσιμο γεωπολιτικό χώρο, όπου διασταυρώνονται θαλάσσιοι δρόμοι, ενεργειακές υποδομές, αμυντικές ισορροπίες και αντιπαραθέσεις με δυνάμεις, που έχουν άμεση σημασία για την ινδική ασφάλεια.
Η Τουρκία δεν είναι για την Ινδία ένας ουδέτερος παίκτης... Είναι ο στενότερος στρατηγικός υποστηρικτής του Πακιστάν μέσα στο ευρύτερο ισλαμικό και αμυντικό οικοσύστημα. Η Άγκυρα στηρίζει σταθερά το Ισλαμαμπάντ στο Κασμίρ, αναπτύσσει μαζί του αμυντική συνεργασία, του παρέχει τεχνογνωσία και συστήματα, ενώ τα τελευταία χρόνια οι δύο χώρες έχουν αναπτύξει κοινά προγράμματα αμυντικής βιομηχανίας, ναυπηγικών συστημάτων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών, προσδίδοντας στη συνεργασία τους χαρακτηριστικά στρατηγικής συμμαχίας και όχι απλής πολιτικής σύγκλισης. Η χρήση τουρκικών drones στην πρόσφατη ινδοπακιστανική κρίση επιβεβαίωσε, ότι η σχέση αυτή δεν είναι μόνο ρητορική... Είναι επιχειρησιακή!
Αυτό εξηγεί γιατί η Ινδία κοιτάζει πλέον με άλλο μάτι Ελλάδα και Κύπρο. Δεν τις βλέπει απλώς ως δύο ευρωπαϊκές χώρες με καλές σχέσεις μαζί της. Τις βλέπει ως δύο κράτη, που γνωρίζουν από πρώτο χέρι τι σημαίνει τουρκικός αναθεωρητισμός. Η Ελλάδα αντιμετωπίζει τη «Γαλάζια Πατρίδα», τις αμφισβητήσεις στο Αιγαίο, την εργαλειοποίηση της ισχύος και τη διαρκή προσπάθεια της Άγκυρας να εμφανίσει ως «διαφορά» αυτό που στην πραγματικότητα είναι αμφισβήτηση κυριαρχίας. Η Κύπρος ζει από το 1974 τις συνέπειες της τουρκικής εισβολής και κατοχής.
Παράλληλα, η Ινδία επενδύει στη διασύνδεση με την Ευρώπη μέσω του Οικονομικού Διαδρόμου Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης (IMEC). Σε αυτό το πλαίσιο, Ελλάδα και Κύπρος αναδεικνύονται σε φυσικούς γεωγραφικούς «κόμβους», που ολοκληρώνουν το όραμα του IMEC στην Ανατολική Μεσόγειο, δίνοντας στην ινδική στρατηγική μια απαραίτητη οικονομική διάσταση η οποία έρχεται να συμπληρώσει την αμυντική.
Ο IMEC δεν είναι απλώς ένα εμπορικό σχέδιο. Είναι η απάντηση ΗΠΑ, Ινδίας, Ισραήλ και αραβικών κρατών του Κόλπου στην κινεζική Πρωτοβουλία «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος» (Belt and Road Initiative). Για τον λόγο αυτό, η Ελλάδα και η Κύπρος αποκτούν ιδιαίτερη σημασία, καθώς αποτελούν τις φυσικές πύλες του διαδρόμου προς την ευρωπαϊκή αγορά. Υπό αυτή την έννοια, η ελληνοϊνδική προσέγγιση δεν είναι μόνο περιφερειακή εξέλιξη. Είναι μέρος ενός πολύ ευρύτερου ανταγωνισμού για τον έλεγχο των εμπορικών, ενεργειακών και τεχνολογικών δικτύων του 21ου αιώνα.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η συζήτηση για ινδικά οπλικά συστήματα, ακόμη και για πυραύλους BrahMos, έχει μεγάλη πολιτική σημασία, ανεξάρτητα από το αν και πότε θα καταλήξει σε συγκεκριμένες αποφάσεις. Διότι δείχνει, ότι η Ανατολική Μεσόγειος παύει να είναι αποκλειστικά πεδίο δυτικής διαχείρισης και γίνεται χώρος όπου εισέρχεται δυναμικά μια μεγάλη ασιατική δύναμη, με δικά της συμφέροντα, δικές της απειλές και δικές της στρατηγικές προτεραιότητες. Δεν προκαλεί, συνεπώς, έκπληξη το γεγονός ότι η Άγκυρα παρακολουθεί με έκδηλο εκνευρισμό αυτή την προσέγγιση, αντιλαμβανόμενη ότι η στρατηγική της «απομονωτικής» διπλωματίας που εφάρμοζε επί χρόνια στην περιοχή βλέπει πλέον τα όριά της απέναντι σε μια νέα, διευρυμένη συμμαχία.
Εδώ μπαίνει και ο παράγοντας Ισραήλ. Η Ινδία και το Ισραήλ έχουν βαθιά αμυντική και τεχνολογική συνεργασία. Η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν αναπτύξει τα τελευταία χρόνια έναν σταθερό άξονα συνεργασίας με το Ισραήλ σε θέματα ασφάλειας, ενέργειας, αεράμυνας και στην αντιμετώπιση ασύμμετρων απειλών. Αν σε αυτό το τρίγωνο προστεθεί πιο συστηματικά η Ινδία, τότε διαμορφώνεται κάτι πολύ ευρύτερο: Ένα σχήμα Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ-Ινδίας, με κοινό ενδιαφέρον για θαλάσσια ασφάλεια, τεχνολογία, drones, αεράμυνα, ενεργειακούς διαδρόμους και ανάσχεση αναθεωρητικών ή ισλαμιστικών δικτύων.
Απέναντι σε αυτό το σχήμα βρίσκεται ένας διαφορετικός άξονας, αυτός της Τουρκίας με το Πακιστάν, με -κατά περίπτωση- στήριξη ή ανοχή από κράτη, που βλέπουν την αποδυνάμωση της δυτικής επιρροής ως ευκαιρία. Η Άγκυρα επιχειρεί να εμφανιστεί ως προστάτιδα του ισλαμικού κόσμου, υποστηρίζει τη Χαμάς, διατηρεί σχέσεις με ακραία δίκτυα, παρεμβαίνει σε Συρία, Λιβύη, Καύκασο, Αφρική και επιχειρεί να μετατρέψει την αμυντική της βιομηχανία σε εργαλείο γεωπολιτικής επιρροής.
Το πρόβλημα είναι, ότι η Ευρώπη εξακολουθεί να «διαβάζει» την Τουρκία με παλιούς όρους. Βερολίνο, Λονδίνο, Μαδρίτη, Ρώμη και Βρυξέλλες εξακολουθούν να πιστεύουν, ότι η Άγκυρα μπορεί να συγκρατηθεί με οικονομικά κίνητρα, θεσμική υπομονή και διπλωματικές ισορροπίες. Όμως η πραγματικότητα έχει αλλάξει... Η Τουρκία δεν ζητά πλέον απλώς ρόλο... Απαιτεί ζώνες επιρροής! Δεν διαπραγματεύεται μόνο με τη Δύση... Την εκβιάζει με τη γεωγραφία της, το μεταναστευτικό, τη Συρία, το ΝΑΤΟ και τις σχέσεις της με αντιδυτικούς ή ημι-αντιδυτικούς παίκτες!
Γι’ αυτό η στροφή της Ινδίας προς Ελλάδα και Κύπρο είναι καμπανάκι για την Ευρώπη. Όταν μια μεγάλη δύναμη, όπως η Ινδία, αναγνωρίζει πιο καθαρά από την ίδια την ΕΕ τον κίνδυνο του τουρκικού επεκτατισμού, τότε το πρόβλημα δεν βρίσκεται στο Νέο Δελχί. Βρίσκεται στις ευρωπαϊκές αυταπάτες!!!
Για την Ελλάδα, αυτή η συγκυρία είναι ευκαιρία… Όχι για να αντικαταστήσει τις παραδοσιακές της συμμαχίες, αλλά για να τις πολλαπλασιάσει! Η σχέση με τη Γαλλία, οι δεσμοί με τις ΗΠΑ, η στρατηγική συνεργασία με το Ισραήλ και η αναδυόμενη σύγκλιση με την Ινδία μπορούν να δημιουργήσουν ένα πλέγμα αποτροπής, που θα υπερβαίνει την παλιά λογική της παθητικής αναμονής.
Η Ανατολική Μεσόγειος δεν είναι πλέον μόνο ελληνοτουρκικό ή κυπριακό ζήτημα. Είναι κόμβος μιας νέας παγκόσμιας αντιπαράθεσης, όπου συγκρούονται θαλάσσιοι δρόμοι, ενεργειακοί διάδρομοι, τεχνολογίες πολέμου και συμμαχίες ισχύος. Και σε αυτή τη νέα σκακιέρα, Ελλάδα και Κύπρος δεν έχουν λόγο να μένουν θεατές.
Διότι όταν η Τουρκία χτίζει άξονες με το Πακιστάν, η απάντηση δεν μπορεί να είναι ευρωπαϊκή αμηχανία. Πρέπει να είναι στρατηγική δικτύωση. Με την Ινδία, με το Ισραήλ, με τη Γαλλία και με όσους αντιλαμβάνονται, ότι η ασφάλεια στην Ανατολική Μεσόγειο δεν είναι τοπική υπόθεση.
Στη νέα γεωπολιτική σκακιέρα που διαμορφώνεται από τον Ινδικό Ωκεανό έως την Ανατολική Μεσόγειο, οι συμμαχίες δεν χτίζονται πλέον μόνο πάνω σε κοινά συμφέροντα. Χτίζονται πάνω σε κοινές απειλές. Και η αναθεωρητική Τουρκία φαίνεται να πετυχαίνει κάτι που δεν περίμενε… Να φέρνει ολοένα περισσότερους παίκτες στην ίδια πλευρά του τραπεζιού!
ΠΗΓΗ: tomanifesto.gr