Όπως δήλωσε, οι γεωπολιτικές εξελίξεις, ο ρόλος του ΝΑΤΟ και ο πόλεμος στην Ουκρανία έχουν ενισχύσει την ευρωπαϊκή αντίληψη ότι η Τουρκία αποτελεί κρίσιμο παράγοντα ασφάλειας.
Για χρόνια, η Αρκτική θεωρούνταν «εξαίρεση», προστατευμένη από κανόνες συνεργασίας και επιστημονική διπλωματία. Πλέον, ΗΠΑ, Ευρώπη, Ρωσία, Κίνα, ΝΑΤΟ, Δανία και η ίδια η Γροιλανδία συνυπάρχουν σε ελάχιστη απόσταση, με αντικρουόμενα συμφέροντα και ανισορροπία ισχύος. Η εγγύτητα δεν σημαίνει σύμπλευση, αλλά ανταγωνισμό.
Ο Αμερικανός πρόεδρος υποστήριξε ότι «αν δεν ήταν ο ίδιος», η Ρωσία θα είχε καταλάβει ολόκληρη την Ευρώπη, ενώ εξέφρασε ανοιχτά αμφιβολίες για το κατά πόσο το ΝΑΤΟ θα στεκόταν στο πλευρό των Ηνωμένων Πολιτειών σε περίπτωση που αυτές το χρειάζονταν.
Η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με τον κίνδυνο να «ποδοπατηθεί», το ΝΑΤΟ απειλείται με εσωτερική διάσπαση και η αβεβαιότητα που προκαλεί η αμερικανική στάση στη Βενεζουέλα φαίνεται πλέον να φτάνει μέχρι τον Αρκτικό Κύκλο.
Το Politico επιχειρεί να σκιαγραφήσει ένα πιθανό «οδικό χάρτη» τεσσάρων σταδίων, μέσα από τον οποίο οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να επεκτείνουν την επιρροή τους στο αυτόνομο, αλλά δανικό έδαφος της Αρκτικής.
Σε σαφή πολιτική τοποθέτηση υπέρ της ευρωπαϊκής και νατοϊκής γραμμής για την Αρκτική προχώρησε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης μέσω ανάρτησής του στο Χ, δηλώνοντας ότι η Ελλάδα υποστηρίζει πλήρως την Κοινή Δήλωση για τη Γροιλανδία.
Η ανησυχία αυτή φαίνεται να είναι διάχυτη μεταξύ των συμμάχων, καθώς πολλοί εκτιμούν ότι το ζήτημα της Γροιλανδίας μπορεί να οδηγήσει όχι μόνο σε διπλωματική ρήξη με έναν ιστορικό εταίρο των ΗΠΑ, αλλά και σε βαθύ ρήγμα στο εσωτερικό της δυτικής στρατιωτικής συμμαχίας, όσο η πίεση από την Ουάσινγκτον εντείνεται.
Η Γροιλανδία, πλούσια σε ορυκτούς πόρους και στρατηγικής σημασίας λόγω της θέσης της στην Αρκτική, βρίσκεται τα τελευταία χρόνια στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος μεγάλων δυνάμεων.
Η αρχική αδυναμία του ΝΑΤΟ να επιβάλει έγκαιρα και συντριπτικό στρατιωτικό κόστος στη Ρωσία επέτρεψε στη Μόσχα να προσαρμοστεί και να προετοιμαστεί για έναν μακρόχρονο πόλεμο φθοράς.
Αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας της Ελλάδας και της Ιταλίας συμμετέχουν τις τελευταίες ημέρες σε εκτεταμένη επιχείρηση παρακολούθησης δύο ρωσικών δεξαμενόπλοιων στην Κεντρική Μεσόγειο, στο πλαίσιο σχεδίου επιτήρησης του ΝΑΤΟ.
Το OPLAN είναι στρατιωτικό σχέδιο που περιγράφει πώς η Γερμανία θα οργανώσει την άμυνα της επικράτειας σε περίπτωση μεγάλης σύγκρουσης, ιδίως εντός πλαισίου του ΝΑΤΟ.
Ο Γουίτακερ επισήμανε ότι θα ήταν ανάρμοστο να πραγματοποιηθεί μια τέτοια ενέργεια σε μια στιγμή που η Ουκρανία επιδιώκει ειρηνευτική συμφωνία με τη Ρωσία.
Όπως αναφέρει δημοσίευμα του Politico, οι ανησυχίες εστιάζονται στις μακροχρόνιες εντάσεις της Λευκωσίας με την Άγκυρα, στη στενή της σχέση με την Αθήνα και στη σταθερή αντίθεσή της στην εμβάθυνση της στρατιωτικής συνεργασίας μεταξύ ΕΕ και Τουρκίας.
Ανησυχία εκφράζουν διπλωμάτες του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την ανάληψη της προεδρίας του Συμβουλίου της ΕΕ από την Κύπρο τον Ιανουάριο του 2026, σε μια περίοδο κατά την οποία η άμυνα αποτελεί βασική ευρωπαϊκή προτεραιότητα.
Η εκτίμηση αυτή έρχεται σε αντίθεση με τις προειδοποιήσεις δυτικών αξιωματούχων, όπως ο γγ του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, που προειδοποιεί για πιθανή ρωσική επίθεση τα επόμενα πέντε χρόνια.
Καθώς η κυβέρνηση Τραμπ εντείνει τις διπλωματικές προσπάθειες για τον τερματισμό του πολέμου ανάμεσα στη Ρωσία και την Ουκρανία, φαίνεται να αιφνιδιάζει ακόμη και τους πιο σκληρούς επικριτές της.
Σύμφωνα με το Reuters, τα συμπεράσματα των ερευνητών συμβαδίζουν σε γενικές γραμμές με τις αξιολογήσεις των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών, όπως ανέφερε πηγή με γνώση του θέματος, υπό καθεστώς ανωνυμίας.
Για τη συνέχιση της κοινής πορείας ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, έκανε λόγο ο γενικός γραμματέας της βορειοατλαντικής συμμαχίας Μαρκ Ρούτε, αναφέροντας πως δεν είναι απαραίτητο η Ευρωπαϊκή Ένωση να καταστεί πλήρως ανεξάρτητη σε θέματα άμυνας και πως οι ΗΠΑ υποστηρίζουν πλήρως το ΝΑΤΟ και θα παραμείνουν στη Συμμαχία.
Στον 21ο αιώνα επανέρχεται δυναμικά η αντιπαράθεση μεταξύ μεγάλων δυνάμεων και, παράλληλα, ενισχύεται η ανάγκη να διατηρηθούν δίαυλοι συνεργασίας σε έναν ολοένα πιο πολωμένο κόσμο.
